Αποπνικτική ζέστη με υγρασία. Η θάλασσα ακόμα πιο ζεστή. Έχω μπει με το μοντέρνο σαλβάρι μου κι ένα φανελάκι μέσα στο νερό με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Δεν φόρεσα μπικίνι από σεβασμό στις συνήθειες εδώ και γιατί σκοπός μου ήταν να φωτογραφίσω και όχι να προκαλέσω. Το αντικείμενό μου, τη δεδομένη στιγμή, μία μεγάλη θορυβώδης μουσουλμανική οικογένεια με παιδιά, μανάδες και γιαγιάδες. Μόνο ο άντρας και τα παιδιά φορούν μαγιό. Οι υπόλοιποι κάνουν μπάνιο με τα ρούχα. Κάθομαι και κοιτάζω την παραλία της Μέσης, που εκτείνεται 4 χλμ. ανατολικά του Φαναρίου. Εδώ συνηθίζουν να έρχονται οι μουσουλμάνοι από την Ξάνθη και την Κομοτηνή για τα καλοκαιρινά τους μπάνια. Σκέφτομαι την εντύπωση που θα έκανε αυτό που βλέπω αν μεταφερόταν, για μια στιγμή, στις παραλίες της Αττικής. Όσοι το έβλεπαν θα πίστευαν ότι μεταφέρθηκε στο χωροχρόνο από κάποιο παραθεριστικό μέρος της Ανατολής. Κι όμως, βρίσκεται στην Ελλάδα.
Ακούω τα βήματα μιας νεαρής γυναίκας στην ψιλή άμμο. Στρώνει την ψάθα της δίπλα μου και αφήνει την τσάντα της. Δεν φορά μαγιό αλλά μια ολόσωμη φόρμα με λάστιχο στη μέση, που την καλύπτει από το κεφάλι μέχρι τους αστραγάλους. Δεν μπορώ να προσδιορίσω ηλικία. Το όμορφο πρόσωπό της συνδυάζει την παιδικότητα με την ωριμότητα μιας γυναίκας. Βγάζει τις σαγιονάρες της και κατευθύνεται προς το νερό. Ελαφριά κυματάκια τη βρέχουν. Σταματά και περιμένει για λίγο. Παίρνω τη μηχανή μου και αρχίζω να τη φωτογραφίζω. Οι έντονες πτυχές από το ύφασμα που έχει βραχεί και έχει κολλήσει στο σώμα της μου θυμίζουν τις πτυχές των υφασμάτων στα γλυπτά μάρμαρα του Παρθενώνα. Καθώς διαγράφεται το σχήμα του σώματός της αποπνέει περισσότερο αισθησιασμό και θηλυκότητα από το γυμνό, το οποίο λίγο ως πολύ έχουμε εξοικειωθεί να βλέπουμε το καλοκαίρι στις παραλίες. Την απαθανατίζω καθώς ατενίζει τον ορίζοντα και στα μάτια μου γίνεται το σύμβολο της σύγχρονης μουσουλμάνας γυναίκας που προχωρά στο μέλλον με αξιοπρέπεια, θηλυκότητα, αποφασιστικότητα και σθένος. Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω το όνομά της. Δεν ξέρω καν αν άκουσε το κλικ της μηχανής μου.
Info:
Το Μουσείο Μπενάκη Κεντρικό κτήριο (Κουμπάρη1 & Βασ. Σοφίας) εγκαινιάζει την Τετάρτη 27/3 στις 20.00 την έκθεση φωτογραφίας της Πέπης Λουλακάκη «Θράκη - Τόσο κοντά, τόσο μακριά» με κείμενα της δημοσιογράφου Έλενας Μοσχίδη. Το βιβλίο της έκθεσης
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Λίγο πριν από την εμφάνισή τους στο Ρομάντσο, το αυστραλιανό τρίο μιλά στην ATHENS VOICE για τη μουσική, την πρόκληση, τα live και την απρόβλεπτη διαδρομή του
Λίγα λεπτά μακριά από την Πιάτσα ντι Σπάνια και τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη, o σκηνοθέτης της ταινίας «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» σχεδίασε ένα ξενοδοχείο 26 δωματίων
17°
