The Pitt: Η αποδόμηση της «ιατρικής» τηλεόρασης, μακριά από δράματα και υπερβολές
Είχα ακούσει για αυτή τη σειρά, αλλά δεν είχα συνδρομή στο HBO. Πριν περίπου ένα μήνα ήμουν στο σπίτι της αδερφής μου, η οποία είχε πρόσφατα κάνει συνδρομή, και μου είπε να τη δω οπωσδήποτε γιατί είναι μια καταπληκτική σειρά. Εκεί που καθόμασταν της είπα να τη βάλει λίγο να τη χαζέψω να δω πώς είναι. Μεταξύ κουβέντας, του μικρού ανιψιού μου που πηγαινοερχόταν, και του Labrador της αδερφής μου, τα 15 λεπτά που έπαιξαν πριν το κλείσουμε πέρασαν και δεν ακούμπησαν.
Το «The Pitt» δεν είναι μια σειρά που μπορείς να «χαζέψεις». Δεν είναι καν μια σειρά κατά την οποία μπορείς να αφαιρέσεις το βλέμμα σου και να κάνεις οτιδήποτε άλλο: να πας να φέρεις νερό, να κοιτάξεις τις ειδοποιήσεις σου στο κινητό, να σχολιάσεις κάτι με τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου. Αυτό το ανακάλυψα 2 εβδομάδες αργότερα όταν αποφάσισα κι εγώ να κάνω συνδρομή, καθότι ήξερα ότι είχε και άλλες σειρές που ήθελα καιρό να δω και δεν είχα κανέναν άλλον τρόπο.
Την ξεκίνησα, τη συνέχισα και την τελείωσα μόνη μου. Και όσο ψυχολογικά εξουθενωτική και αν είναι, είναι ταυτόχρονα ασύλληπτα «ξεκούραστη», γιατί σε καθηλώνει με τέτοιο τρόπο, που αν πραγματικά σε ενδιαφέρει και σου αρέσει, δεν είναι ότι δεν μπορείς, αλλά ότι δεν θες να κάνεις οτιδήποτε άλλο ενώ την παρακολουθείς.
Έχουν ανά τα χρόνια υπάρξει πολλές ιατρικές σειρές, από πιο σοβαρές μέχρι πιο σαπουνόπερες τύπου Grey’s Anatomy, τις οποίες βλέπεις κυρίως για το δράμα, τα ξεκατινιάσματα, τον ωραίο τύπο ή τύπισσα, και αυτή την αίσθηση υπερβολής που μέχρι ένα βαθμό είναι αναμενόμενη και συχνά καλοδεχούμενη―παρακολουθούμε, άλλωστε, κυρίως για να ξεφύγουμε, έτσι δεν είναι; Η συγκεκριμένη όμως σειρά σκοπό δεν έχει ούτε να μας κάνει να αισθανθούμε καλά―αν και παραδόξως το πετυχαίνει αλλά για άλλους λόγους―ούτε να ξεφύγουμε.
Αντιθέτως, είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην πραγματικότητα που γίνεται πολλές φορές άβολη, ζόρικη και συναισθηματικά απαιτητική. Είναι μια οριακά επιβλαβής γενίκευση να πούμε ότι η δουλειά ενός γιατρού είναι δύσκολη. Και υπεύθυνη. Και ψυχολογικά βεβαρημένη. Γιατί είναι όλα αυτά, αλλά πολλαπλασιασμένα σε έναν βαθμό που οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε να συλλάβουμε, και δεν θα βιώσουμε ποτέ. Είναι επίσης για εμάς απλώς λόγια του αέρα να αρθρώνουμε ότι ζωές ανθρώπων εξαρτώνται σε καθημερινή βάση από αυτούς τους ανθρώπους. Ειδικά από όλους αυτούς που δουλεύουν στα Επείγοντα ενός νοσοκομείου.
Τι κάνει, λοιπόν, το The Pitt να διαφέρει ή να ξεχωρίζει από κάθε άλλη τηλεοπτική σειρά που ασχολείται σοβαρά με το επάγγελμα αυτό, όπως για παράδειγμα το «House», το οποίο αγαπήθηκε και αυτό πολύ από τον κόσμο και είχε 8 σεζόν και 177 επεισόδια;
Το «The Pitt» μόλις ολοκλήρωσε τη 2η σεζόν του. Ο κάθε κύκλος έχει 15 επεισόδια, και το κάθε επεισόδιο διαρκεί μία ώρα. Ο κάθε κύκλος είναι μια 15ωρη βάρδια σε ένα νοσοκομείο του Πίτσμπουργκ στις ΗΠΑ, στα Επείγοντα, ή όπως ονομάζεται στη σειρά Pittsburg Trauma Medical Center, και το κάθε επεισόδιο είναι μία ώρα εργασίας για το προσωπικό του τμήματος αυτού (ιατροί, νοσοκόμοι, εκπαιδευόμενοι, κτλ).
Είναι εμφανές από την αρχή και από το πρώτο κιόλας επεισόδιο ότι η σειρά είναι επιμελημένη με ασύλληπτο σεβασμό και προσοχή στη λεπτομέρεια γενικότερα, αλλά και στο ίδιο το έργο που παράγει όλο το ιατρικό προσωπικό ενός νοσοκομείου. Επίσης είναι ξεκάθαρο ότι οι δημιουργοί της σειράς δεν θέλησαν να εστιάσουν μόνο σε παράξενα ιατρικά θέματα, όπως το House, ή μόνο στο διαπροσωπικό δράμα―με μία δόση χιούμορ―του ιατρικού προσωπικού όπως το Grey’s Anatomy.
Αντ’ αυτού, στόχος τους φαίνεται να είναι η όσο πιο ρεαλιστική απεικόνιση του συστήματος υγείας στις ΗΠΑ είναι εφικτό ― σοβαρά θέματα ιατρικής κάλυψης ή έλλειψης αυτής, όπως και το αστρονομικό κόστος απλών υλικών και επεμβάσεων, τα οποία ο μέσος πολίτης απλά δεν δύναται να καλύψει―, όπως επίσης και το τι σημαίνει πραγματικά το να εργάζεσαι στον τομέα της υγείας και δη σε ένα τέτοιο τμήμα, το κόστος που αυτό έχει και στην ψυχική σου υγεία αλλά και στη ζωή σου γενικότερα, η καλοσύνη, κατανόηση και ενσυναίσθηση των ανθρώπων, σε άμεση αντίθεση επίσης με την έλλειψη όλων αυτών.
Έχω δει τόσες τηλεοπτικές εκπομπές με έμφαση στον τομέα της υγείας, αλλά ήταν η πρώτη κατά την οποία σοκαρίστηκα από τα επίπεδα γνώσης και τον όγκο πληροφοριών που οφείλει ο κάθε εκπαιδευόμενος να γνωρίζει πριν καν πατήσει το πόδι του σε ένα νοσοκομείο. Προσθέστε σε αυτό το γεγονός ότι η ιατρική είναι μια ζωντανή επιστήμη που εξελίσσεται διαρκώς και έτσι ο κάθε εργαζόμενος στον τομέα αυτό πρέπει να παραμένει ενημερωμένος ανά πάσα στιγμή για καινούρια φάρμακα, έρευνες, πρακτικές, ανακαλύψεις ή επεμβάσεις.
Όλοι οι ηθοποιοί που συνέβαλαν σε αυτή τη σειρά πέρασαν από μία μίνι αλλά εντατική εκπαίδευση δύο εβδομάδων, ώστε να εξοικειωθούν με κάποια πράγματα και κυρίως με όλους αυτούς τους τεχνικούς και ιατρικούς όρους που θα χρησιμοποιούσαν, και βεβαίως υπήρχαν πολλοί ιατροί οι οποίοι συμβούλευαν τους σεναριογράφους συνεχώς ώστε ό,τι βλέπουμε να είναι όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι εφικτό.
Τέλος, δεν θα μπορούσε, από μία τέτοια σειρά, να λείπει η κοινωνική κριτική και η πολιτιστική απεικόνιση της κοινωνίας στην οποία λαμβάνει χώρα, και αυτό φαίνεται κυρίως στο τέλος της πρώτης σεζόν όπου ένας ένοπλος πολίτης πηγαίνει στον χώρο ενός μουσικού φεστιβάλ και ξεκινά να πυροβολεί αθώους πολίτες, σκοτώνοντας δεκάδες και τραυματίζοντας άλλους τόσους.
Το The Pitt είναι μια εξαιρετικά γραμμένη και καλογυρισμένη σειρά, η οποία θίγει μια πληθώρα θεμάτων, κάποια από τα οποία, ναι, εστιάζουν στις ΗΠΑ, αλλά και πολλά που αγγίζουν και τον υπόλοιπο κόσμο καθότι εστιάζει στο ανθρώπινο στοιχείο: στο πώς συμπεριφερόμαστε, στο πώς κινούμαστε στην κοινωνία με τα εφόδια που μας δίνονται, ή αντίστοιχα με αυτά που μας έχουν αφαιρεθεί, πώς αντιμετωπίζουμε τον συνάνθρωπό μας, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε―ή μη―τους δαίμονες μέσα μας, και τι κόστος έχει αυτό και για εμάς και για τους ανθρώπους γύρω μας.
17°
