«The Residence» στο Netflix: Τηλεοπτικό comfort food και συμπάθεια
Το 1903 o λογοτεχνικός πατέρας του πιο διάσημου ντετέκτιβ στον κόσμο, σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ επέλεξε ως σκηνικό επιστροφής του ήρωά του από το βασίλειο των νεκρών και την απραξία των σελίδων μετά το «Τελευταίο πρόβλημα» ένα άδειο σπίτι. Ένα άδειο σπίτι στο οποίο πυροβολήθηκε μυστηριωδώς ένας Αυστραλός αριστοκράτης με όλες τις εισόδους και τις εξόδους είτε κλειδωμένες είτε ανεπαρκείς για την εξυπηρέτηση των σχεδίων ενός δολοφόνου. «Η περιπέτεια του άδειου δωματίου» δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Strand το 1903 και αγαπήθηκε πολύ ικανοποιώντας το αίτημα για την επιστροφή του εκκεντρικού ντετέκτιβ που δημιούργησε το καλούπι της τυπολογίας του σπάζοντας το ταυτόχρονα – κατετάγη μάλιστα έκτη από τον ίδιο τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ στον κατάλογο με τις αγαπημένες του ιστορίες με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς. Μια εμβληματική ιστορία του είδους που συνειρμικά ξαναχτυπάει την πόρτα μετά το play στη νέα whodunit σειρά τουNetflix «The Residence» - μια σειρά με μια (ασφαλώς) εκκεντρική ντετέκτιβ που (εννοείται ότι) φοράει τουίντ και (ναι) έχει ένα «τρελό» χόμπι από το οποίο αντλεί όχι μόνο ευχαρίστηση αλλά μαθήματα ζωής και εργαλεία δουλειάς. Μια ντετέκτιβ που καλείται να λύσει το μυστήριο ενός φόνου που έχει λάβει χώρα όχι σε ένα άδειο σπίτι, αλλά στο σπίτι, στη διαχρονική οικία του ανώτατου αξιώματος των ΗΠΑ, που το κρίσιμο βράδυ τυχαίνει να είναι γεμάτο κόσμο, διασημότητες, ξένους πολιτικούς και όλο το προσωπικό που απαιτείται για να τους εξυπηρετήσει.
Τη βραδιά, λοιπόν, ενός επίσημου δείπνου στον Λευκό Οίκο για τη σύσφιξη των (ταραγμένων) αμερικανο-αυστραλιανών σχέσεων, με καλεσμένους μεταξύ άλλων την Κάιλι Μινόγκ (εμφανίζεται κανονικά στη σειρά σε ένα cameo που συζητιέται ήδη σχεδόν περισσότερο από τη σειρά) και τον Χιου Τζάκμαν (με αυτόν μάλλον δεν προχώρησε το πράγμα οπότε βλέπουμε μόνο πλάτες και κεφάλια stuntmen) βρίσκεται μυστηριωδώς νεκρός ο αρχιοικονόμος του Οίκου, A.B. Wynter (Τζιανκάρλο Εσποσίτο). Εν μέσω επικοινωνιακού κινδύνου λόγω του δείπνου λαμβάνει χώρα μια μικρή μάχη αρμοδιότητας μεταξύ της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, του FBI και… της Αστυνομίας Εθνικών Πάρκων για να κερδίσει τελικά η πρώτη – πράγμα που σημαίνει ότι κερδίζει και αναλαμβάνει την υπόθεση η εξωτερική συνεργάτιδα του Αρχηγού της Αστυνομίας, διάσημη παγκοσμίως ντετέκτιβ και φανατική ορνιθοπαρατηρήτρια Cordelia Cupp (Ούζο Αντούμπα). Η οποία θα πιάσει αμέσως δουλειά κάνοντας τικ σε όλα τα κουτάκια του καταλόγου που έχει διαμορφωθεί μετά από ενάμιση αιώνα ορθόδοξου αμερικανικού αστυνομικού μυθιστορήματος και αμέτρητες παραλλαγές της άχαστης φόρμας που συνυπέγραψαν οι Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και Άγκαθα Κρίστι.
Με μπόλικα γνωστά ντεκτιβίστικα κόλπα, γενναίες δόσεις από την πετυχημένη συνταγή σύγχρονης επαναφοράς του είδους όπως την ευχαριστηθήκαμε στο «Knives Out», δημιουργικό μοντάζ, έντονες (έως και επιτηδευμένες) κωμικές διαστάσεις και μια πρωταγωνιστική επιλογή που αποδεικνύεται ολόσωστη τα επεισόδια του «The Residence» διαδέχονται το ένα το άλλο αποτίωντας φόρο τιμής με τους τίτλους τους σε μεγάλες στιγμές της «αστυνομικής» λογοτεχνικής και οπτικοακουστικής δημιουργίας και κυλώντας με την ευκολία και τη χαλαρότητα που περιμένεις από μια comfort σειρά, ιδανική για να περάσεις το βράδυ σου χωρίς να στύψεις το μυαλό σου αλλά και χωρίς να καταριέσαι την garbage πλευρά του mainstreaming. Η Ούζο Αντούμπα, που είχε μπει με αξιώσεις στα τηλεοπτικά ραντάρ με τον ρόλο της Crazy Eyes στο «Orange Is The New Black», κάνει έναν ωραίο σαματά σε αυτόν τον ρόλο με μάτι που γυαλίζει, αφοπλιστικό καυστικό χιούμορ και απόλυτη ικανότητα να κάνει μια αστυνομική έρευνα για έναν φόνο στον Λευκό Οίκο -of all places- να μοιάζει αποτελεσματική χωρίς να πλακώσουν σύσσωμες οι μυστικές και εγκληματολογικές υπηρεσίες και χωρίς να τηρηθεί μισό πρωτόκολλο από όσα και ένας δεκάχρονος θεατής ήδη ξέρει ότι τηρούνται σε τέτοιες περιπτώσεις.
Αυτή η αποσύνδεση της σειράς με την πραγματικότητα και η διεξαγωγή της έρευνας με τα ελάχιστα διαθέσιμα μέσα που δεν έχουν αλλάξει από την εποχή του Σέρλοκ Χολμς είναι και ο «εχθρός» της καθώς αυτή η παιδικότητα και η υπεραπλούστευση που λειτούργησαν πολύ καλά στο σενάριο του «Knives Out» εδώ δυσκολεύονται να διανύσουν το extra mile των πολιτικών και πολιτειακών επιπλοκών ενός περιβάλλοντος όπως ο Λευκός Οίκος. Παράλληλα η σαφής επιλογή για απόδοση χαρακτήρων στο όριο της καρικατούρας, περιλαμβανομένης της ιδεοληπτικής απόδοσης της αυστραλιανής κουλτούρας, βάζουν το χεράκι τους για την αφαίρεση κάποιων πόντων από μια κατά τα άλλα καλής ποιότητας feelgood τηλεοπτική επιλογή που καταφέρνει στο τέλος να κερδίσει το πρόσημο της συμπάθειας. Δεν τετραγωνίζει κανέναν κύκλο του είδους, δεν έχει τίποτα καινούριο να προσφέρει (απεναντίας «αντιγράφει» χωρίς φόβο και χωρίς πάθος) αλλά στο τέλος αφήνει τον θεατή ευχαριστημένο, μετά από μερικές ώρες ανέμελης θέασης.
Γιατί στο τέλος της ημέρας στην comfort τηλεόραση, όπως και στο comfort φαγητό, μπορείς να συγχωρήσεις πολλά με αντάλλαγμα την ζεστή τους άνεση, σε εκείνο το απάνεμο σημείο που δεν χρειάζεται να δώσεις μάχες επιχειρηματολογήσεις για την υψηλή τέχνη ούτε να «απολογηθείς» για τίποτα.
17°
