Οι 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους New York Times - Μέρος 3ο

Φτάνουμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της καταγραφής, στις είκοσι σειρές που οι New York Times τοποθέτησαν στην κορυφή της λίστας με τις 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα. Εδώ δεν περιμένουμε πια εκπλήξεις με την έννοια της ανακάλυψης, μάλλον μια επιβεβαίωση όσων ήδη υποψιαζόμασταν, τίτλους που έχουν γίνει σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά τηλεθεατών, σεναριογράφων και σκηνοθετών.

New York Times - 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα | Μέρος 3ο: Νο.20 ως Νο.1 

Νο 20. The Crown (2016-2023)

Ο Πίτερ Μόργκαν αφηγήθηκε την ιστορία της Ελισάβετ Β΄ μέσα από έξι δεκαετίες βασιλείας, αλλάζοντας πρωταγωνίστρια κάθε δύο σεζόν για να ακολουθήσει τη γήρανση του προσώπου της. Η Κλερ Φόι, η Ολίβια Κόλμαν και η Ιμέλντα Στόντον ερμήνευσαν την ίδια γυναίκα σε τρεις διαφορετικές ηλικίες, μετατρέποντας μια παραγωγή για τη βρετανική μοναρχία σε μελέτη πάνω στο πώς το καθήκον διαμορφώνει και τελικά παγιδεύει όποιον το
υπηρετεί.

Νο 19. Chernobyl (2019)

Ο Κρεγκ Μέιζιν αφηγήθηκε το πυρηνικό ατύχημα του 1986 με μια ακρίβεια που θύμιζε ντοκιμαντέρ, χωρίς ποτέ να θυσιάσει τη δραματική ένταση για χάρη της τεχνικής λεπτομέρειας. Οι Τζάρεντ Χάρις, Έμιλι Γουάτσον και Στέλαν Σκάρσγκαρντ κουβάλησαν το βάρος μιας καταστροφής που, όπως δείχνει η σειρά, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, ενώ η Τζέσι Μπάκλεϊ βρήκε εδώ τον ρόλο που την έστρεψε αργότερα προς το Χόλιγουντ.

Νο 18. I May Destroy You (2020)

Η Μικέιλα Κόελ έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μια σειρά βασισμένη στη δική της εμπειρία σεξουαλικής επίθεσης, αρνούμενη να ακολουθήσει τη συμβατική αφήγηση περί θύματος που το κοινό περιμένει. Πέρα απ’ αυτό το κεντρικό τραύμα, η σειρά μιλάει εξίσου ανοιχτά για τη φυλή, τις σχέσεις και τη διαδικτυακή φήμη, χτίζοντας μια φωνή τόσο ιδιαίτερη, που ελάχιστοι δημιουργοί έχουν καταφέρει να την αγγίξουν έκτοτε.

Νο 17. The Americans (2013-2018)

Ο Τζο Γουάισμπεργκ, πρώην στέλεχος της CIA, έγραψε μια οικογενειακή σάγκα με πρωταγωνιστές δύο σοβιετικούς κατασκόπους που ζουν κρυμμένοι στα προάστια της Ουάσινγκτον. Οι Κέρι Ράσελ και Μάθιου Ρις, ως το ζευγάρι Jennings, περνούν έξι σεζόν όλο και πιο αποξενωμένοι μεταξύ τους και από τα ίδια τους τα παιδιά, χωρίς αυτά να γνωρίζουν ποτέ ποιοι πραγματικά είναι οι γονείς τους.

Νο 16. The Office (U.K.) (2001-2003)

Οι Ρίκι Τζερβέις και Στίβεν Μέρτσαντ έγραψαν δώδεκα επεισόδια κι ένα χριστουγεννιάτικο special για ένα άχαρο βρετανικό γραφείο εταιρείας χαρτικών, αρκετά για να θεμελιώσουν ολόκληρο το mockumentary είδος και να καθιερώσουν το cringe comedy ως αυτόνομη γλώσσα. Ο Τζερβέις, ως ο ανυπόφορος προϊστάμενος David Brent, δημιούργησε έναν χαρακτήρα τόσο ακριβή στην κοινωνική του αμηχανία, που η αμερικανική διασκευή χρειάστηκε χρόνια για να βρει τη δική της φωνή απέναντί του.

Νο 15. Six Feet Under (2001-2005)

Ο Άλαν Μπολ άνοιγε σχεδόν κάθε επεισόδιο με έναν θάνατο και μετά ακολουθούσε το πώς η οικογένεια Fisher, ιδιοκτήτρια ενός γραφείου κηδειών στο Λος Άντζελες, επεξεργαζόταν την απώλεια. Οι Φράνσις Κόνροϊ, Πίτερ Κράουζε, Μάικλ Κ. Χολ και Λόρεν Άμπροουζ έδωσαν σάρκα σε μια οικογένεια που μιλούσε ανοιχτά για μοιχεία, έκτρωση και ομοφυλοφιλικές σχέσεις, σε μια εποχή που η τηλεόραση ακόμα δίσταζε, ενώ το φινάλε της θεωρείται από τα πιο ολοκληρωμένα στην ιστορία του μέσου.

Νο 14. Friday Night Lights (2006-2011)

Ο Πίτερ Μπεργκ μετέφερε στην τηλεόραση το βιβλίο του Χ.Τζ. Μπίσινγκερ για το σχολικό ποδόσφαιρο σε μια μικρή πόλη του Τέξας, με τους Κάιλ Τσάντλερ και Κόνι Μπρίτον στους ρόλους του προπονητή και της συζύγου του. Το δίκτυο NBC την υποτίμησε τόσο πολύ, που τη μετέφερε στο DirecTV για να μειώσει το κόστος, όμως η σειρά πρόλαβε να λανσάρει τις καριέρες ηθοποιών όπως ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν και ο Τέιλορ Κιτς πριν κλείσει τον κύκλο της.

Νο 13. Girls (2012-2017)

Είχαν περάσει ελάχιστα χρόνια από την αποφoίτησή της απ’ το κολέγιο όταν η Λένα Ντάναμ έπεισε το HBO να της δώσει μια σειρά για μια παρέα υπερμορφωμένων και υποαπασχολούμενων φίλων στη Νέα Υόρκη. Το αποτέλεσμα ήταν ένα χαοτικό, ειλικρινές και συχνά ενοχλητικό, με τον τρόπο που μόνο η πρωτότυπη φωνή μιας νεαρής δημιουργού μπορεί να είναι, πορτρέτο μιας καλλιτέχνιδας ως ατημέλητης, φιλόδοξης νέας γυναίκας.

Νο 12. Arrested Development (2003-2019)

Ο Μίτσελ Χούρουιτς έχτισε γύρω από την οικογένεια Bluth μια κωμωδία τόσο πυκνή σε εσωτερικά αστεία και οπτικά καλαμπούρια, που πολλοί συνειδητοποίησαν την ιδιοφυΐα της μόνο μετά τη ματαίωσή της. Ο Τζέισον Μπέιτμαν κρατούσε την ισορροπία ως ο μόνος λογικός άνθρωπος ανάμεσα σε μια παρέα εγωιστών, ενώ η αφήγηση του Ρον Χάουαρντ πρόσθετε ένα επιπλέον στρώμα ειρωνείας σε κάθε καταστροφική τους απόφαση. Η επιστροφή της στο Netflix χρόνια αργότερα απέδειξε ότι κάποιες οικογένειες δεν αξίζουν χαρούμενο τέλος.

Νο 11. The Office (U.S.) (2005-2013)

Ο Γκρεγκ Ντάνιελς μετέφερε στην αμερικανική τηλεόραση το βρετανικό πρότυπο των Τζερβέις και Μέρτσαντ, αντικαθιστώντας τον σκληρό κυνισμό του πρωτοτύπου με κάτι πιο ζεστό γύρω από τον Στιβ Κάρελ ως τον άβολο διευθυντή Michael Scott. Το κοινό αγάπησε τον Michael με τρόπο που ποτέ δεν αγάπησε τον David Brent, ενώ οι Τζον Κρασίνσκι και Τζένα Φίσερ ως το ζευγάρι Jim και Pam κράτησαν τη σειρά ζωντανή για εννέα σεζόν.

Νο 10. Atlanta (2016-2022)

Οι αδελφοί Ντόναλντ και Στίβεν Γκλόβερ έφτιαξαν μια σειρά που δήθεν μιλούσε για τη μουσική βιομηχανία της Ατλάντα, αλλά στην πραγματικότητα πήγαινε όπου ήθελε, από το Άμστερνταμ μέχρι εφιαλτικά επεισόδια που δεν είχαν καμία σχέση με την κύρια πλοκή. Οι Μπράιαν Ταϊρί Χένρι, ΛαΚίθ Στάνφιλντ και Ζάζι Μπιτζ κράτησαν συναισθηματική συνοχή σε μια σειρά που άλλαζε είδος κάθε φορά που το κοινό ένιωθε άνετα, από κωμωδία σε ψυχολογικό θρίλερ μέσα στην ίδια σεζόν. Προσωπικά τη θεωρώ αριστούργημα σε επίπεδο γραφής. Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι ανάλογο.

Νο 9. Curb Your Enthusiasm (2000-2024)

Ο Λάρι Ντέιβιντ μετέτρεψε τη μικρή του κοινωνική οργή σε ολόκληρη καλλιτεχνική μέθοδο, καβγαδίζοντας επί είκοσι τέσσερα χρόνια με σερβιτόρους, κλέφτες δειγμάτων και τους ίδιους του τους φίλους, τους οποίους ερμήνευαν με αξέχαστη σκληράδα οι Τζεφ Γκάρλιν, Τζ. Μπ. Σμουβ και Σούζι Έσμαν. Το μουσικό θέμα της σειράς έγινε το ανεπίσημο soundtrack κάθε κοινωνικής γκάφας στο διαδίκτυο, απόδειξη του πόσο βαθιά χώθηκε στη λαϊκή κουλτούρα μια σειρά φτιαγμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου από αυτοσχεδιασμό.

Νο 8. 30 Rock (2006-2013)

Η Τίνα Φέι συνέθεσε μια σάτιρα για τη βιομηχανία της τηλεόρασης τόσο ακριβή στους χαρακτήρες της, που έμοιαζαν αλληγορίες, από την ίδια ως αγχωμένη παραγωγό μέχρι τον Άλεκ Μπάλντουιν ως το αφεντικό της, ένα τοξικό, ιδιοφυές μείγμα γοητείας και εξουσίας. Οι Τζέιν Κρακόουσκι, Τρέισι Μόργκαν και Τζακ ΜακΜπρέιερ συμπλήρωναν ένα καστ που κατάφερνε να είναι απόλυτα παράλογο χωρίς ποτέ να χάνει τη δομική του πειθαρχία.

Νο 7. Veep (2012-2019)

Η Τζούλια Λούις-Ντρέιφους κέρδισε έξι συνεχόμενα βραβεία Emmy για τον ρόλο της ανασφαλούς και αδίστακτης αντιπροέδρου Selina Meyer, ένα ρεκόρ που από μόνο του δείχνει πόσο καλή ήταν αυτή η πολιτική σάτιρα του Αρμάντο Ιανούτσι. Λίγες σειρές έχουν χωρέσει τόσα αστεία ανά λεπτό ή τόση βωμολοχία, όμως αυτό που έκανε τη σειρά προφητική ήταν η ιδέα ότι κάποτε μόνο οι φανταστικοί πολιτικοί μιλούσαν τόσο κυνικά και αγενώς μπροστά στις κάμερες.

Νο 6. Game of Thrones (2011-2019)

Οι Ντέιβιντ Μπένιοφ και Ντ. Μπ. Γουάις μετέφεραν τα μυθιστορήματα του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν σε μια αιματηρή σάγκα για οίκους που μάχονται για την εξουσία, ενώ μια αρχέγονη απειλή πλησιάζει από τον βορρά, με κλίμακα παραγωγής που κανείς δεν περίμενε από τηλεοπτική σειρά. Πίσω από τους δράκους και τις μάχες κρυβόταν σενάριο γεμάτο ανατροπές και ερμηνείες όπως των Πίτερ Ντίκλεϊτζ, Λίνα Χίντι και Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου, που κράτησαν τη σειρά όρθια ακόμα κι όταν η ιστορία άρχισε να ξεφεύγει από το υλικό της.

Νο 5. Fleabag (2016-2019)

Η Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ προσάρμοσε το μονόπρακτο θεατρικό της σε μια σειρά δύο σεζόν που δεν ξεπερνά τις έξι ώρες συνολικά, αρκετές όμως για ν’ αλλάξει το πώς σκεφτόμαστε τη μισάωρη τηλεοπτική φόρμα. Σπάει συνεχώς τον τέταρτο τοίχο για να μιλήσει κατευθείαν στον θεατή και συνδυάζει κωμωδία και τραγωδία με ταχύτητα ζαλιστική. Η δεύτερη σεζόν, με τον περιβόητο «χοτ παπά», έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο τολμηρά ερωτικά τρίγωνα ανάμεσα σε μια γυναίκα και την πίστη της.

Νο 4. Succession (2018-2023)

Ο Τζέσι Άρμστρονγκ έγραψε μια οικογενειακή τραγωδία μεταμφιεσμένη σε εταιρικό δράμα, με τον Μπράιαν Κοξ στον ρόλο του αδίστακτου Logan Roy να κρατά τα τέσσερα παιδιά του σε μια αέναη πάλη διαδοχής. Οι Τζέρεμι Στρονγκ και Σάρα Σνουκ, ως ο ασταθής Kendall και η πολιτικά ευέλικτη Shiv, έδωσαν σάρκα σε χαρακτήρες τόσο απωθητικούς όσο και τραγικά αναγνωρίσιμους, απόδειξη ότι μια σειρά χωρίς κανέναν συμπαθή χαρακτήρα μπορεί να είναι από τις πιο συναρπαστικές της δεκαετίας.

Νο 3. Mad Men (2007-2015)

Ο Μάθιου Γουάινερ έστησε γύρω από τον Ντον Ντρέιπερ του Τζον Χαμ μια σειρά για τη διαφημιστική βιομηχανία της δεκαετίας του ’60, αποφεύγοντας όμως κάθε εύκολη νοσταλγία χάρη σε χαρακτήρες που κουβαλούσαν τα δικά τους μυστικά και τραύματα από το παρελθόν. Ήταν εξίσου μια σειρά για την ίδια την αφήγηση ιστοριών, για τους άντρες και αργότερα τις γυναίκες που έγραφαν την ιστορία των αμερικανικών επιθυμιών μία διαφήμιση τη φορά. Προσωπικά την κατατάσσω και αυτή στις 5 καλύτερες σειρές που έχω δει.

Νο 2. The Wire (2002-2008)

Ο Ντέιβιντ Σάιμον τοποθέτησε στη Βαλτιμόρη μια σειρά για αστυνομικούς, εμπόρους ναρκωτικών, λιμενεργάτες και πολιτικούς, μια πόλη ολόκληρη πνιγμένη σε θεσμική αποτυχία. Οι Ντόμινικ Γουέστ, Λόρενς Τζίλιαρντ Τζούνιορ και Γουέντελ Πιρς πρωταγωνίστησαν σε μια αφήγηση τόσο ακριβή στο αυτί και σκληρή στο στόμα της, που έμοιαζε αδύνατο να είναι επινοημένη, με έναν τραχύ ρεαλισμό που η τηλεόραση σπάνια τόλμησε να ξαναφτάσει. Για μένα η καλύτερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης.

Νο 1. Breaking Bad (2008-2013)

Ο Βινς Γκίλιγκαν ξεκίνησε με μια απλή ερώτηση: Τι θα γινόταν αν ένας εξαθλιωμένος καθηγητής χημείας με καρκίνο αποφάσιζε να «μαγειρέψει» μεθαμφεταμίνη για να εξασφαλίσει την οικογένειά του. Κατέληξε στην πιο ολοκληρωμένη μελέτη πάνω στην ηθική διαφθορά που έχει δει ποτέ η τηλεόραση, με τον Μπράιαν Κράνστον να μεταμορφώνει τον Walter White από θύμα σε θύτη τόσο σταδιακά, που ο θεατής δύσκολα εντοπίζει πού ακριβώς πέρασε το όριο. Ο Άαρον Πολ, ως ο μαθητής του, Jesse Pinkman, κουβάλησε την ηθική συνείδηση που ο δάσκαλός του είχε προ πολλού εγκαταλείψει.

Εδώ κλείνει η τριλογία μας (προηγήθηκαν το μέρος 1 και μέρος 2) γύρω από τη λίστα των New York Times για τις 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα. Κάποιοι θα διαφωνήσουν έντονα με τη σειρά κατάταξης, ειδικά για το ποια σειρά άξιζε την κορυφή, όμως λίγοι θα αμφισβητήσουν ότι κάθε τίτλος αυτής της λίστας άφησε το δικό του αποτύπωμα στην τηλεόραση του αιώνα μας. Επίσης να σημειώσουμε πως, αν το «Sopranos» πληρούσε τα κριτήρια για σειρά του 21ου αιώνα, πιθανότατα να το βλέπαμε στην κορυφή της λίστας.