Δάφνη Μπεχτσή: «Υπάρχει κάτι στην ενέργεια της Aμοργού που σε βγάζει νοκ άουτ χωρίς προειδοποίηση»

Υπάρχουν νησιά που τα επισκέπτεσαι. Και υπάρχουν νησιά που σε επισκέπτονται, που μπαίνουν μέσα σου αθόρυβα και κάθονται αναπάντεχα, σαν γάτα που δεν κάλεσες αλλά δεν φεύγει. Πρώτη φορά ήμουν δέκα χρονών. Καλεσμένοι της Νικητιάς, νησιώτισσας που ήξερε ότι τα καλύτερα πράγματα δεν εξηγούνται, απλώς προσφέρονται. Βαφτίσια της κόρης της, παστέλι φτιαγμένο στην πλατεία, μεγάλες ξύλινες τράπεζες, μέλι, σουσάμι, λεμονόφυλλα, χέρια κολλημένα, γέλια, και το τρώγαμε μήνες μετά σαν να τρώγαμε μια γεύση από νησί. Το γαϊδουράκι της γειτονιάς μάς καλημέριζε κάθε πρωί με την αξιοπρέπεια ενός concierge πεντάστερου. Η Εμμανουέλα, κολλητή μου τότε και σήμερα. Πέτρες βαμμένες που τις πουλούσαμε στη Χώρα, η πρώτη μου επαφή με την επιχειρηματικότητα, και μέχρι σήμερα η πιο κερδοφόρα σε χαρά ανά τετραγωνικό μέτρο. Βράχοι στην Αγία Άννα απ’ όπου πηδούσαμε για να βουτήξουμε, τότε μου φαίνονταν πενήντα μέτρα. Δύο δεκάχρονα και οι μαμάδες τους, να τραγουδάνε τόσο λυπημένα πράγματα με τόση χαρά, δυνατά έξω απ’ τα παράθυρα, σαν παράφωνη χορωδία –«ένα καλοκαίρι, πέρασε δε στάθηκε…»–, ώσπου να μας ακούσει όλη η Αμοργός. Ίσως αυτό τελικά να είναι καλοκαίρι.

Είκοσι χρόνια μετά, πήγα με μοτοσικλέτα. Vintage BMW GS, την Dolly, τότε έρωτας, τελικά όχι και τόσο. Η Αμοργός εκείνη τη φορά ήταν άλλη: πιο σεξουαλική, γεμάτη νέους στα σοκάκια κατεχόμενους από τον θεό Πάνα και τη μανία του ζευγαρώματος, επίμονους μέχρι να βρεθεί το ταίρι. Μπουκαμβίλιες φούξια να ουρλιάζουν πάνω σε κατάλευκους τοίχους. Ένα μακρόστενο κομμάτι γης στην άκρη των Κυκλάδων, άγριο και τρυφερό μαζί. Τα βουνά πέφτουν απότομα στη θάλασσα. Τσιμένι που μυρίζει τόσο έντονα, που θέλεις να ανοίξεις το στόμα και να φας τον αέρα, και καθώς η μηχανή έτρεχε στις στροφές, η μυρωδιά του χτυπούσε σαν ξόρκι.

Εδώ η φύση δεν είναι φόντο, είναι ο θεραπευτής

Είχα μόλις βγει από δύο χρόνια 18 ωρών την ημέρα ασταμάτητης κυρίευσης από το Cinobo, είχε φάει τα πάντα μου – τον χώρο, τον χρόνο, το μυαλό. Κι εκεί, on the road, με τοπία που θυμίζουν Μάτσου Πίτσου και κοιτάς κάτω και δεν πιστεύεις ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα, η φύση έκανε αυτό που δεν πίστευα ότι μπορούσε να γίνει, με ξόρκισε. Εδώ η φύση δεν είναι φόντο, είναι ο θεραπευτής.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η Αμοργός. Υπάρχει κάτι στην ενέργειά της που σε βγάζει νοκ άουτ χωρίς προειδοποίηση. Που δεν σου χαρίζεται, σε διεκδικεί. Και γι’ αυτό πας, γιατί ξέρεις ότι θα φύγεις αλλιώς. Είτε κρατώντας ένα κομμάτι του εαυτού σου που επιτέλους βρήκες, είτε αφήνοντας εκεί αυτό που δεν χρειάζεσαι πια, φυλαγμένο στο αλάτι, στους βράχους, στο τσιμένι που μυρίζει ακόμα.

* Η Δάφνη Μπεχτσή είναι ιδρύτρια & CEO, του Cinobo, της κορυφαίας ελληνικής πλατφόρμας streaming για σινεμά, με παρουσία σε Ελλάδα και Κύπρο, και ιδιοκτήτρια του Cine Paris, του εμβληματικού θερινού κινηματογράφου στην Πλάκα. Το φθινόπωρο, το Cinobo κάνει το επόμενο βήμα: επέκταση σε νέες ευρωπαϊκές αγορές.