Κωνσταντίνος Μαργαρίτης: «Ο Πόρος έχει κάτι μαγικό, είναι μια ρετρό μαύρη τρύπα που σε ρουφάει»

Λίγο μετά την Πλάκα, στο χερσαίο τμήμα του Πόρου, στους πρόποδες του Λεμονοδάσους, είναι το σπίτι της γιαγιάς μου, όπου έχω περάσει όλα μου τα καλοκαίρια, από τότε που θυμάμαι καλοκαίρια. Η οικογένειά μου δεν είχε καμία ρίζα απ’ τον Πόρο, στις φλέβες μου κυλάει θεσσαλικό αίμα κι απ’ τις δυο μεριές, όμως η γιαγιά μου πήγε εκεί ως ερωτική μετανάστρια. Όχι του παππού μου, αλλά του νησιού. Ερωτεύτηκαν και οι δύο το μέρος τόσο, που δεν έφυγαν ποτέ. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο να ερωτευτείς τον Πόρο και να του μείνεις πιστός.

Ο Πόρος έχει κάτι μαγικό, είναι μια ρετρό μαύρη τρύπα που σε ρουφάει. Λες κι έχει σταματήσει ο χρόνος στα αιωνόβια καλοκαίρια των σχολικών μας διακοπών και στα υπέρβαρα μεσημέρια του Αυγούστου που βαράνε υπερωρίες τα τζιτζίκια. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν ν’ ανοίξουμε το ψυγείο της κυρα-Βάσως μετά τη θάλασσα και να μπούμε οριακά ολόκληροι μέσα για ένα παγωτό. Βρεγμένοι να στάζουμε και με άμμο στα μαγιό. Από πάνω μας η πλαγιά με το Λεμονοδάσος, που παραμένει ακόμα ζωντανό και σπάνιο και που τα βράδια φέρνει το πιο δροσερό αεράκι στους καλοκαιρινούς μας ύπνους. Ο Κοσμάς Πολίτης αγάπησε τόσο αυτό το μέρος, που μετέφερε τη μυσταγωγία του στις σελίδες του «Λεμονοδάσους». Τότε που ακόμα βόλταραν στα μονοπάτια του γαϊδουράκια.

Δύσκολο να χωρέσω όλα όσα νιώθω γι’ αυτό το μέρος σε λίγες λέξεις. Ο Πόρος είναι αμέτρητες βελούδινες αναμνήσεις παντός είδους που βάζουν πλυντήριο με τα συναισθήματά μου. Βουτιές όλη μέρα στον ήλιο μέχρι να αλλάξουμε δέρμα, λες και ήμασταν φίδια, τσιμέντο να καίει τις πατούσες, η ντουζιέρα που έφτιαξε ο θείος μου ο Βύρωνας κάτω απ’ την ελιά, φαγητά στη βεράντα με τη λευκή μπουκαμβίλια και τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα της ζωής μου στο προπολεμικό ρολόι-σύμβολο του νησιού, το μόνο ρολόι που δεν με άγχωσε ποτέ για τον χρόνο που φεύγει.

Ξεκίνα τη μέρα σου με βουτιές στον Ρωσικό Ναύσταθμο στη δυτική πλευρά του νησιού, με τα ερειπωμένα πέτρινα κτίρια του 1834 και τα καταπράσινα γυάλινα νερά του κόλπου να σε προκαλούν να κολυμπήσεις ως το Δασκαλιό. Το μεσημέρι επιστροφή για τα πιο φρέσκα ψαράκια, χαζεύοντας την όαση με τα αμέτρητα παρατεταγμένα ιστιοπλοϊκά, μέχρι ν’ αρχίσει ο ήλιος να δύει και να κόβεις βόλτες στο λιμάνι, όπου, κάπου εκεί προς το τέλος του, σ’ ένα μικρό διώροφο σπιτάκι με κόκκινη πόρτα και κόκκινα παράθυρα, θα βρεις το πιο λαχταριστό παγωτό. Μπες στα γραφικά σοκάκια, ακολούθησε τον δρόμο προς το ρολόι για το ηλιοβασίλεμα. Απέναντι, στα βουνά της Πελοποννήσου, ο ήλιος δύει πάνω στην τιτάνια κοιμωμένη. Κάτσε τόσο όσο να προλάβεις την τελευταία προβολή στο θερινό Cine Diana περικυκλωμένος από «πολυάσχολα» μπαλκόνια.

Ο Πόρος έχει ένα ανέμελο πέπλο, «αεροστεγές». Υπάρχει αναλλοίωτος στα συστατικά του: Φύση - Ήλιο - Θάλασσα. Καθώς θα φτάνεις στον Πόρο και το πλοίο θα περνάει μέσα από το «κανάλι» μεταξύ Πόρου και Πελοποννήσου (Γαλατά), το τοπίο θα κλείνει τριγύρω δίνοντας σου την ψευδαίσθηση ότι το πλοίο ταξιδεύει μέσα στους δρόμους της πόλης. Πριν καν πατήσεις το πόδι σου, βρίσκεσαι ήδη εκεί και υπόσχεσαι να ξαναγυρίσεις…

* Ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης είναι τραγουδιστής, στα βήματα του πατέρα του Γιώργου Μαργαρίτη. Μόλις κυκλοφόρησε το νέο τραγούδι «Ήλιος και φεγγάρι» από την Panik και παράλληλα κάνει καλοκαιρινές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα.