Στη Ζάκυνθο κάθε εποχή και κάθε μικρό χωριό έχει κάτι καινούργιο να σου χαρίσει. Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό της
Στη Ζάκυνθο –το Fiore di Levante των Ενετών– ζω τα τελευταία 8 χρόνια μαζί με τη γυναίκα μου και τη μικρή μας κόρη. Είναι ένα νησί που δεν εξαντλείται ποτέ στις διάσημες εικόνες του. Όσο περισσότερο το γνωρίζεις, ανακαλύπτεις τις μικρές του λεπτομέρειες· κι αυτές είναι που τελικά σε κερδίζουν.
Από τις αγαπημένες μας συνήθειες είναι η βόλτα στην Μπόχαλη. Ένας καφές με θέα την πόλη και το λιμάνι αρκεί για να μπεις αμέσως στους ρυθμούς του νησιού. Κατεβαίνοντας προς τη Χώρα, χανόμαστε στα καντούνια χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Πάντα θα ανακαλύψουμε μια μικρή αυλή, ένα παλιό αρχοντικό ή μια όμορφη γωνιά που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν περάσει απαρατήρητα.
Για θάλασσα προτιμάμε συνήθως τη νότια πλευρά του νησιού. Ο Άγιος Νικόλαος Βασιλικού με τις μεγάλες αμμώδεις παραλίες είναι από τα αγαπημένα μας σημεία, ενώ, για πιο ήρεμες οικογενειακές στιγμές, καταλήγουμε στη Δάφνη ή στον Γέρακα, όπου η φύση παραμένει σχεδόν ανέγγιχτη.
Όταν όμως έχουμε διάθεση για μια διαδρομή μέσα στο πράσινο, παίρνουμε τον δρόμο προς τη δυτική Ζάκυνθο. Το Πόρτο Λιμνιώνας, το Πόρτο Ρόξα και το Πόρτο Βρώμη δεν σταματούν να μας εντυπωσιάζουν με τα βαθιά μπλε νερά τους, ενώ η θέα από τις Μυζήθρες είναι πραγματικά μοναδική. Κι αν υπάρχει μια εμπειρία που προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε επισκέπτη, είναι μια ημερήσια εκδρομή με σκάφος, που συνδυάζει το Μαραθονήσι, τις Γαλάζιες Σπηλιές και το Ναυάγιο, που όσες φορές κι αν το αντικρίσεις από τη θάλασσα, η εικόνα του παραμένει καθηλωτική.
Η μέρα κλείνει ιδανικά με ένα κοκτέιλ στο L’été Sunset Bar ή σε κάποια από τις καντίνες πάνω στους βράχους, όπου ο ήλιος χαρίζει ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα της Ελλάδας.
Αγαπώ όμως εξίσου και την άλλη, πιο αυθεντική Ζάκυνθο. Τις Βολίμες, τον Άγιο Λέοντα, τον Κοιλιωμένο και την Έξω Χώρα με τα παλιά καφενεία και τους εκλεκτούς μεζέδες τους. Εκεί ο χρόνος κυλά πιο αργά και οι άνθρωποι σε υποδέχονται με ένα χαμόγελο που σε κάνει να νιώθεις περισσότερο φιλοξενούμενος παρά επισκέπτης.
Για φαγητό πάμε στις Αμπελοστράτες και το Διαφοκερέικο στον Κοιλιωμένο, ενώ, όταν βρισκόμαστε στον Βασιλικό, κάνουμε πάντα μια στάση στον Βλάχο. Κοντά στη Χώρα, το Bostani Farm to Table, μέσα σ’ έναν λαχανόκηπο, και το Fiore Fine Dining στο Ακρωτήρι είναι δύο αγαπημένες μας επιλογές που αναδεικνύουν με διαφορετικό τρόπο τη ζακυνθινή πρώτη ύλη. Αν η διαδρομή σάς βγάλει στις Βολίμες, ο Νομπέλος είναι μια στάση που αξίζει να κάνετε. Και για το πιο γλυκό κλείσιμο της ημέρας, δύσκολα αντιστεκόμαστε σε ένα παγωτό από το Miretta.
Αυτό που αγαπώ περισσότερο στη Ζάκυνθο είναι ότι συνεχίζει να με εκπλήσσει. Κάθε εποχή και κάθε μικρό χωριό έχει κάτι καινούργιο να σου χαρίσει. Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό της. Δεν είναι μόνο οι παραλίες ή τα εντυπωσιακά τοπία της· είναι οι άνθρωποί της, η αυθεντικότητά της και η αίσθηση ότι κάθε φορά ανακαλύπτεις μία ακόμη όμορφη πλευρά της.
17°
