Η Σχοινούσα του Λάμπη Ταγματάρχη

Όλο το νησί, ένας δρόµος.

Όλο το νησί, µερικά νοικιασµένα δωµάτια.

Όλο το νησί, ένα καφενείο, ένα µπακάλικο, µια - δυο - τρεις ταβέρνες.

Όλο το νησί, µε τα µικρά ονόµατα: ο Φάνης, ο Κώστας, η Άννα, η Σοφία, η Χρυσή, ο Γιώργος, ο Ανδρέας, ο Νεκτάριος.

Όλο το νησί, φωνές παιδιών, ποδήλατα και θάλασσα.

Όλο το νησί, ένα λιµανάκι που δεν είναι λιµανάκι, αλλά µώλος.

Όλο το νησί, παραλίες για δειγµατολόγιο.

Όλο το νησί, καρφωµένο στο

µαλακό υπογάστριο της

Νάξου.

Πρώτα ερωτεύτηκα το όνοµά του και µετά το ίδιο.

Γράφω για τη Σχοινούσα.

Όλο το νησί, ονόµατα φιλικά, ήσυχα.

Όλο το νησί, άνθρωποι, άνθρωποι κοινωνικοί που σε χαιρετάνε στο δρόµο, που σου προσφέρουν φρούτα κι αυγά απ’ το κοτέτσι τους, που δεν τρέχουν, που ησυχάζουν το µεσηµέρι, που µοχθούν για τον επιούσιο, λίγοι, ελάχιστοι το χειµώνα, άντε µια δυο εκατοντάδες το καλοκαίρι.

Εφοπλιστές που αφήνουν τα λούσα για να ξεκουραστούν και να µπερδευτούν σε συζητήσεις για τους ψαρότοπους. Πιτσιρικάδες µε σακίδια, απ’ αυτούς που τους αναφέρουν οι ειδικοί ως «ψαγµένους». Ταξιδιώτες που αναζητούν όχι πολύχρωµα, πολύβουα µπαράκια, αλλά την ηρεµία του ύφους της. Ναυτικοί κάθε είδους, «φουσκωτοί», καϊκέρηδες, βάρκες, σκάφη, σκάφες και σκαφάρες, βρίσκουν το ιδανικό καταφύγιο στη Μυρσίνη. Μα είναι ποτέ δυνατό να µην επισκεφθείτε ένα νησί που το λένε Σχοινούσα, το λιµανάκι του Μυρσίνη, που ανήκει στις Μικρές Κυκλάδες; Το ένα πιο όµορφο απ’ τ’ άλλο.

Η Σχοινούσα, κάθε πρωί, στέλνει καληµέρα στη Νάξο, πίνει καφέ µε την Ηρακλειά, ανταγωνίζεται τα Κουφονήσια και αποσπερίζει στη ∆ονούσα.

Τι άλλο να σας πω.

Να µην ξεχάσω τον ηρωικό Σκοπελίτη, το πλοιάριο της γραµµής.

Να µην ξεχάσω τον οικοδεσπότη που έφυγε, Αλέκο Νοµικό.

Να σας προτρέψω να την επισκεφθείτε κι αν δεν την επισκεφθείτε, τότε θα συνεχίσουµε να την απολαµβάνουµε εµείς οι λίγοι και τυχεροί.

* Ο Λάµπης Ταγµατάρχης είναι ∆ιευθύνων Σύµβουλος της ΕΡΤ