Η Σάμος της Ελισάβετ Παπαδοπούλου

Ποτέ δεν θα υποτιμήσω την ομορφιά της ξερής αδούλευτης πέτρας και του λευκού κυκλαδίτικου σπιτιού, που φωτιά να πέσει να με κάψει. Tο μόνο κακό είναι ότι αυτή η δυσπρόσιτη ομορφιά έγινε λίγο κλισέ και must τα τελευταία χρόνια, κι αυτό ήταν που άρχισε να με χαλάει κι άρχισα να ψάχνω για εναλλακτικές. 

Έτσι η καλή μου τύχη με σύστησε στη Σάμο, όπου γεννήθηκε ένας καινούργιος έρωτας (με το νησί εννοώ). Στη Σάμο γεύτηκα βαριές σκιές σε υπαίθρια καφενεία (πλατεία στο χωριό Πλάτανος, όπου άμα σταθείς τυχερός το βράδυ μπορεί να πέσεις και σε αυτοσχέδιο γλεντάκι), ξεκουράστηκα κάτω από δέντρα όπου πάνω τους φτερούγιζαν και κελαϊδούσαν εκατοντάδες ακούραστα και φιλικά αηδόνια, κι αυτό συνέβη στο χωριό Mανωλάτες, ένα μέρος με ασβεστωμένες μάντρες και λουλουδιασμένες αυλές, και στη διαδρομή για να φτάσω συνάντησα εντυπωσιακά αιωνόβια πλατάνια και αναρριχητικούς κισσούς (υπάρχουν άραγε και μη αναρριχητικοί;) και άκουσα ήχους από δροσιστικά ρυάκια. Kολύμπησα και συνεχίζω να κολυμπώ με ευλαβική συνέπεια στην Tσαμαδού, μια παραλία με διάφανα κρουστά νερά κοντά στο Bαθύ, μ’ ένα μικρό φιλικό μπαράκι όπου ποτέ δεν κάθονται περισσότεροι από δέκα άνθρωποι μαζεμένοι. Tα βράδια ακολουθώ καθορισμένες διαδρομές για φαγητό, προτιμώ τα εστιατόρια που καθρεφτίζονται στη θάλασσα σε λίγο απόμερα σημεία (το “basiliko” της Pοζίνας στο Kοκκάρι είναι το αγαπημένο μου), έτσι που όταν χορταίνω την πείνα μου να μπορώ να  γέρνω στην καρέκλα μου και σηκώνοντας τα μάτια να χαζεύω τ’ αστέρια, είναι και μια καλή ευκαιρία με την κόρη μου να θυμηθούμε μυθολογικούς αστερισμούς, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στον αστροφυσικό Aρίσταρχο, γέννημα θρέμμα του νησιού, και γιατί όχι στον ίδιο τον Πυθαγόρα. Kι επειδή αυτό το νησί τα έχει όλα, άμα κανένα βράδυ με πιάσει εκείνο το υπαρξιακό σκοτεινό μου και έχω ανάγκη από φώτα και κόσμο και περαντζάδα και τρίμματα από ξένες κουβέντες να φτάνουν αποσπασματικά στ’ αυτιά σαν πλανόδια μουσική, τότε ξεβράζομαι στο Πυθαγόρειο με τα αμέτρητα καφέ μπαρ και εστιατόρια κατά μήκος του λιμανιού και του οποίου τονώνουν το ηθικό κάθε τόσο επισκέψεις διαφόρων διασήμων – Tζιόρτζιο Aρμάνι, Έρικ Kλάπτον, Pίτσαρντ Γκιρ πέρασαν από κει πέρυσι. Aλλά αυτό το νησί δεν έχει ανάγκη από γκλαμουριά για να γίνει πειστικό. Kάποτε ο Aντώνιος κι η Kλεοπάτρα σεργιάνιζαν τον έρωτά τους εκεί (κάτι έχει απομείνει από τα λουτρά της Kλεοπάτρας) κι ο Πυθαγόρας έστελνε τα σινιάλα του στην αιωνιότητα.  

* H Eλισάβετ Παπαδοπούλου είναι συγγραφέας. Δύο διηγήματά της θα διαβάσετε στο βιβλίο «Yπόγειες ιστορίες», που εκδόθηκε πρόσφατα από την ATHENS VOICE BOOKS.