Η Θάσος, αγαπημένη του Γιάννη Σερβετά

Στην εφηβεία μου, το καλοκαίρι του 1982, κάθε απόγευμα πήγαινα στο παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο του Λιμένα της Θάσου. Ήταν ένα καταπληκτικό νεοκλασικό σπίτι με κήπο, ασφυκτικά γεμάτο από αρχαιοελληνικούς θησαυρούς. Μέσα ήταν τοποθετημένα τα άρτια αγάλματα και έξω, «ατάκτως ερριμμένα», διάφορα θραύσματα περίμεναν υπομονετικά να καταγραφούν. Συνήθως καθόμουν σ’ έναν κίονα που ήταν πεταμένος στο χώμα και έπινα φραπεδάκι παρέα με το κεφάλι του Ποσειδώνα, που κοιτούσε αγριεμένος κατά το άγαλμα ενός Ρωμαίου του οποίου έλειπε το κεφάλι. Μέσα στο μουσείο δέσποζε το άγαλμα 3,5 μέτρων του Κούρου.

Με το που έμπαινες μέσα το έβλεπες και σου έκοβε την ανάσα. Ένα απόγευμα, όταν μπήκα στο μουσείο, μου έτυχε μια πολύ αστεία στιγμή. Ένας γέρος Εγγλέζος με την εγγονή του, που ήταν πάνω κάτω στην ηλικία μου, εκμεταλλευόμενος την ελλιπέστατη φύλαξη του μουσείου, είχε πάρει ένα σκοινί και το είχε δέσει στο πόδι του Κούρου, όπως έκαναν και στην αρχαιότητα, ώστε να «μην περπατήσει» και φύγει το άγαλμα.

Ενώ αυτοί οι δύο ήταν βουρκωμένοι, μπήκε στη σκηνή ο φύλακας, ο οποίος γράπωσε τον παππού και άρχισε να φωνάζει «police-police», ο παππούς προσπαθούσε να εξηγήσει, η κοπέλα έκλαιγε, να μη σας τα πολυλογώ, μπήκα στη μέση και έλυσα την παρεξήγηση. Μετά ο παππούς φαγώθηκε να με κεράσει μια πορτοκαλάδα για να με ευχαριστήσει, μετά η εγγονή του η Elen, που δεν είχε παρέα, μου ζήτησε να βρεθούμε το βράδυ κι έτσι ξεκίνησε εκείνο το καλοκαίρι ...

Η ουσία εκείνου του καλοκαιριού, που μου έμεινε αξέχαστο, ήταν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες «δούλεψαν» για όλους μας. Μετά από χρόνια ξαναπήγα το καλοκαίρι του 2006 στη Θάσο. Το μουσείο είναι αλλού, αλλά ο Κούρος πάντα δεσπόζει μέσα του. Μάλιστα, με το που μπήκα, με πλησίασε μία όμορφη Εγγλέζα και μου είπε: «Do you know whose this statue is, please?» (Μήπως γνωρίζετε ποιανού είναι αυτό το άγαλμα, παρακαλώ;). Σιγά, κυρά μου… Παντρεμένος είμαι.

* Ο Γιάννης Σερβετάς είναι ραδιοφωνικός παραγωγός, τηλεοπτικός παρουσιαστής και συγγραφέας.