Η Λέσβος του σκιτσογράφου Soloup

Λέσβος! «Δεν είμαι Μυτιληνιός μα ούτε και τουρίστας. Όμως επιστρέφω εδώ πάντα με μια καλή δικαιολογία». Μ’ ετούτη την αλήθεια μου ξεκινάει το «Αϊβαλί». Επιστρέφω πάντα κι ας μην έφυγα ποτέ απ’ αυτήν. Μια ψυχική ανάγκη που για χρόνια την ένιωθα σαν κάψιμο στο διάφραγμα, καθώς αντίκριζα από την κουπαστή, τα ξενυχτισμένα φωτάκια του Πλωμαρίου. Κι ύστερα, το ξημέρωμα της Χαραμίδας, μυρωδιές απ’ τα χώματα της Σαπφούς, του Δάφνη και της Χλόης, του Θεόφιλου, του Ελύτη.

Περιγράμματα γεμάτα ιστορία, μνήμη, τέχνη κι ενέργεια. Τόπος ευλογημένος απ’ τους θεούς της αρχαιότητας κι απ’ τους αγίους της Ρωμιοσύνης. Με τ’ Αϊβαλί απέναντι, σάρκα μία! Μα με μια σπαθιά στα χρόνια τα δίσεκτα, το ένα γίνηκε δυο. Κι ας πονάει ακόμα η λεπίδα στα λόγια του Βενέζη, του Μυριβήλη και του Κόντογλου.

Ξεγελιέται όποιος νομίζει πως θα πάει διακοπές σ’ ένα ακόμα νησί. Θέλει άλλες αποσκευές να κουβαλάς για να τη νιώσεις. Πολλά τα χιλιόμετρα. Δεν έχει τις ακρογιαλιές που αναζητά ο τουρίστας. Μια μικρή Κρήτη η Λέσβος, αυτάρκης, δυνατή αλλά χωρίς την αγριάδα της, την αψάδα της τσικουδιάς. Γλυκόπιοτη αυτή, γεύση γλυκάνισου. Παραμέσα βουνά γεμάτα πεύκα κι ελιές και καστανιές, εκεί στη στέγη της Αγιάσου, στον Όλυμπο. Θωριά υπερήφανη ο Λεπέτυμνος, ρίχνει σκιά τ’ απογεύματα στ’ αδέλφια του τα βουνά της ανατολής. Εκεί στο μπουγάζι του κάβο Μπαμπά, αντίκρι στον Μόλυβο, στην είσοδο του Αδραμυτικού. Γνέφει κάθε πρωί από μακριά το Καζ Ντάγ, στο μπαλκόνι της Σικαμιάς. Στην άλλη άκρη, η γη ξερή. Τα πετρωμένα ηφαίστεια της Άγρας και της Ερεσσού. Δέντρα απολιθωμένα στέκουν σιωπηλοί μάρτυρες ενός χρόνου ασύλληπτου.

Μέσα σε τούτο το νησί με τις δυο τεράστιες αγκαλιές του, της Καλλονής και της Γέρας, όλα χωράνε. Φλαμίγκος κι ερωδιοί στην αλική. Σκίουροι στα πεύκα. Ψηφιδωτά πανάρχαια. Στίχοι χαμένοι. Χελιδόνια το σούρουπο πάνω απ’ τον τρούλο του Άγιου Θεράποντα. Κι εκεί στην καρδιά της πόλης, ή κορόνα της γαλήνης, το Λιμάνι. Παραθύρια τα μάτια της Μυτιλήνης να καθρεφτίζονται αυτάρεσκα. Το νερό γυαλί. Α! Δεν έχει τελειωμό αυτό. Θέλει ρουθούνια ν’ ανασαίνεις. Δάχτυλα ν’ αγγίζεις. Μάτια για να δεις. Όχι κάμερα τουρίστα, βλέμμα προσκυνητή. Να προσευχηθείς για τη ζωή σ’ ολάκερον τον τόπο. Να κοινωνήσεις στους καφενέδες. Να λιτανέψεις στα σοκάκια των χωριών με τη νοικοκυρεμένη πέτρα, την σκορδόπετρα από το Σαρμουσάκ απέναντι. Όχι, η Λέσβος δεν έχει τελειωμό.

*O Soloup είναι σκιτσογράφος στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» και δημιουργός του graffiti novel «Αϊβαλί» (εκδόσεις Κέδρος).