Η Νέα Ηράκλεια και το αγαπησιάρικο μπλε καλοκαίρι της

Φουλ από τατουαζόψυχους νέους, αράβικα έθνικ σε ρεμίξ που τη σωστή στιγμή το γυρίζουν σε Αργυρό και ΑστεροΤάμτα (Τάμτα και Αστερομάτα), χλιδάτες ξαπλώστρες και τάνγκα λεοπάρ σκέτα καλλιστεία (ίχνος κυτταρίτιδας). Με tag «το μεγαλύτερο μπιτς μπαρ των Βαλκανίων», το Sahara Resort, όντως, είναι το μεγαλύτερο μπιτς μπαρ των Βαλκανίων, λαός όχι ψέματα. Μια προσομοίωση Μυκόνου με ολίγη από Βελιγράδι, μισή ώρα από τη Θεσσαλονίκη, με όλα τα συν και τα πλην, για όσους θέλουν το καλοκαίρι τους γκλάμορους. Χιλιάδες summerλάνδοι από Σαλούγκα και Βαλκάνια το χαίρονται ινσταγκραμικά με ένα «έχετε κάνει κράτηση;» να σε υποδέχεται στην είσοδο, όπως στα μπουζούκια, όμως γούστα είναι αυτά. Εμένα μου πάει περισσότερο το άλλο καλοκαίρι της Νέας Ηράκλειας με τις μπλε σημαίες και τα αχτύπητα αμμουδερά νερά. Για αυτό θα γράψω, για το θέρος το πιο λαϊκό, το πιο λιτό.

Περίληψη προηγουμένων: Έπρεπε να δαγκώσει η οικονομική κρίση και να μετρήσει ο Θεσσαλονικιός τη βενζίνη και τα ψιλά του, ώστε από τότε ως και σήμερα, δέκα χρόνια μετά τα κάπιταλ κοντρόλ, η φήμη και η αίγλη της Ηράκλειας να αποκατασταθεί. Στα έιτις και τα νάιντις, η Νέα Ηράκλεια μαζί με τη Νέα Καλλικράτεια ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα δύο σποτ που δέσποζαν στην κατηγορία «παραθερισμός δίπλα σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική συγχρόνως». Οι μετοχές και των δυο έπεσαν στα zeros, όταν κέρδισαν οι αστακομακαρονάδες των Κυκλάδων. Μέχρι τα βαριά μνημόνια να επανατρεντάρουν την Καλλικράτεια και την Ηράκλεια σαν λύσεις ανάγκης.

Μισή ώρα από τη Θεσσαλονίκη, χύμα, φρι, χαλαρό, το καλοκαίρι της Νέας Ηράκλειας ξεκινά με ένα «φύγαμε για Ηράκλεια», και να ’σαι φτερωτά για κολύμπι σε μπλε σημαίες, σε χρόνο dt. Που πάει να πει πως, αφού πέρασες από του Τσάνταλη, έστριψες για Άγιο Παύλο και έκανες στάση στο Albus (πολύ δυνατό το πιροσκί τους με τυρί πέραν των άλλων εκλεκτών αρτοζαχαροπλαστικών τους). Στη συνέχεια από το φανάρι μετά την εκκλησία το έστριψες δεξιά.

Πριν να πιάσεις θάλασσα, συστήνω απαραιτήτως μια στάση στις ευλογημένες γαίες. Όλοι το κάνουν. Γιατί οι αμπελώνες και οι αγροί με τα οπωρολαχανικά και τα φρούτα είναι το φόρτε της ζώνης μεταξύ της Ηράκλειας και του Άγιου Παύλου. Μια στάση στου Αυταρά επιβάλλεται, καθώς από την παραγωγή στην κατανάλωση, ο υπαίθριος πάγκος του κτήματος είναι στημένος ακριβώς μπροστά από τα μποστάνια τους. Που πάει να πει μελιτζάνες και ροδάκινα, σταφύλια και πατάτες, κολοκύθια, πεπόνια πεπονότερα και καρπούζια καρπουζότερα όλων, με το γνήσιο της υπογραφής ενός αγροτικού ντόπιου μπραντ που μετρά φανατικούς τροφοσυλλέκτες φίλους.

Μετά τα μποστάνια ακολουθούν οι συνοικισμοί, τσαντίρια και καλοχτισμένα εξοχικά on the mix. Συνεχίζεις ίσια στον χωματόδρομο που οδηγεί στη θάλασσα και ενώ το σιρκουί από τις διάσπαρτες βίλες στο φόντο μαρτυρούν πόσο ανέβηκε η Νέα Ηράκλεια σαν παραθεριστικό θέρετρο τα τελευταία χρόνια, σε βρίσκει άλλο ένα δίλημμα: στο Yolo ή το Lime; Άκυρο! Και τα δυο μπιτς μπαρ, κοντά το ένα με το άλλο, διαθέτουν την ίδια θάλασσα τζάμι, μοιράζονται την ίδια μπλε σημαία και αν το θέλεις πιο χίπικο (εγώ!), καρεκλάκι, βιβλίο, μαύρο καπέλο, ομπρέλα και δροσιά στην ελεύθερη ζώνη που βρίσκεται ανάμεσά τους.

Επιμύθιο: αν τραβήξει η όρεξή σου ουζάκι και καλά ψαροτήγανα, τραβάς για γούστα στην ταβέρνα Άθως στο χωριό (την οποία χειμώνα καλοκαίρι την προσκυνάει όλη η γκουρμέ Θεσσαλονίκη), αλλιώς ρίχνεις τη βουτιά και γυρίζεις πίσω στην πόλη άνετος, χαλαρός, ωραίος και πλήρης. Αυτό θα πει Νέα Ηράκλεια και ζήτω της.