Γιατί το μποτιλιάρισμα που παρατηρείται στον δρόμο για Χαλκιδική του Αγίου Πνεύματος δεν ενοχλεί ιδιαιτέρως τους Θεσσαλονικείς
Νόμος, παράδοση, έθιμο de jure, de facto: Στην επιστροφή από τη Χαλκιδική, μόνο το μποτιλιάρισμα του Δεκαπενταύγουστου (τι μας έλαχε γαμώ το φελέκι μου!) παραβγαίνει σε ωιμέ, αμάν, νεύρα και δυσθυμία το μποτιλιάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Βέβαια, σε αντίθεση με της Παναγίας, που η μποτίλια σηματοδοτεί την επιστροφή στην πόλη, φίνις των διακοπών, βροχές, σχολεία, δουλειά, κωλοφθινόπωρο (εξού και μουρτζούφληδες και απελπισμένες οι φάτσες οδηγών, συνοδηγών και επιβαινόντων), το μποτιλιάρισμα του Αγίου Πνεύματος είναι κατά τι πιο υποφερτό.
Χαρμολύπη το φίλινγκ και αναλύω, γιατί δεν είσαι Θεσσαλονικιός αν δεν το έχεις ζήσει έστω και μία φορά, όπως ισχύει και για τους Αθηναίους. Τι πρωτευουσιάνος είσαι αν δεν έχεις καταραστεί το σύμπαν και όλους τους αγίους καθηλωμένος με τις ώρες στην Αθηνών - Κορίνθου μετά από εορταστικό τριήμερο; (Έχω πάει, το έχω κάνει).
Έχουμε και λέμε, η μποτίλια του Αγίου Πνεύματος αντέχεται και υπομένεται αγόγγυστα και στη διάρκεια της απόδρασης και στην πολύ αργή και τραγική επιστροφή στη Θεσσαλονίκη, παρόλο που οι καθυστερήσεις σου ρίχνουν την εορταστική διάθεση στο ναδίρ. Παρόλο που από το ύψος του Τσάνταλη μέχρι να γίνει η διασπορά για Περιφερειακό (δεύτερο ημίχρονο σπασμένων νεύρων· οι υπόλοιποι τον πίνουν στο στούμπωμα της γέφυρας της Κηφισιάς προς Βούλγαρη, στο φανάρι), λε σιτσουασιόν σε τρατζίκ, το μποτιλιάρισμα του Αγίου Πνεύματος έχει άλλη χάρη. Ακραίο, ναι, ψυχοβγαλτικό (σίγουρα) και ανηλεές, με αβίωτο και απροσπέλαστα πηγμένο δρόμο που από το Fly Over πιάνει Μεντιτεράνιαν Κόσμος και το πάει κούτσα κούτσα ως και τη διασταύρωση για Σιθωνία και δεύτερο πόδι, όμως τα καλά νέα είναι ότι το θεσσαλονικοχαλκιδικιώτικο καλοκαίρι ξεκινά.
Το θέρος γνέφει νέο και ξανθό στα δεκάδες χιλιάδες αμάξια που συνθέτουν το λεφούσι, το καραβάνι που ξεκινά για την πρώτη βουτιά, αφού η γιορτή του Αγίου Πνεύματος ισοδυναμεί με το επίσημο σήμα εκκίνησης του βορειοελλαδίτικου long hot summer @ Χαλκιδική. Καλοκαίρι άγουρο, we have all the time in the world, έλα, καημένε, δεν πειράζει, με τους πολλούς και εμείς, κάποτε θα φτάσουμε και άλλα τέτοια θυμόσοφα λαϊκά κλισέ κάνουν το μποτιλιάρισμα υποφερτό. Βοηθάει και η ακρόαση της ειδικής εκπομπής του Ράδιο Θεσσαλονίκη, που, σε κάθε επιστροφή από μεγάλη γιορτή και σχόλη, ένας παραγωγός που τον λένε Γιαλαμπούκη επαγρυπνεί και ενημερώνει σε ζωντανή σύνδεση τους πηγμένους, με ρεπόρτερ άλλους πηγμένους που δίνουν ανταπόκριση, πού την τρώμε, πού τη φάγαμε, πού ο δρόμος τρέχει άνετα. Καλή καρδιά!
Σε αντίθεση με το μποτιλιάρισμα του Δεκαπενταύγουστου που σημαίνει game over, με το μποτιλιάρισμα του Αγίου Πνεύματος και τις ξοδεμένες ώρες στο φανάρι της Νικήτης (ούτε στον εχθρό σου να λάχει το μαρτύριο) κανένας δεν χαλνιέται. Θα φτάσουμε και θα περάσουμε καλά γιατί το αποφασίσαμε πως θα περάσουμε καλά. Και στην επιστροφή, που θα ζήσουμε μια από τα ίδια, χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί. Το ξέρουμε, είναι νόμος, τα γούστα πληρώνονται, το καλοκαίρι πήρε μπρος. Και για άλλη μια χρονιά, εκεί στο ύψος του Τσάνταλη να προσέχετε, γιατί η κοπριά χτυπά ρουθούνι και η μπίχλα κατεβάζει μύτες!
17°
