Ο Ερνέστος Εμπράρ δειπνεί στην καντίνα απέναντι από τη ΧΑΝΘ

Η Μαμά Τερέζα στα Δυτικά πέφτει μακριά, η Βρωμιάρα της Βαλαωρίτου και ο Δάσκαλος της Μαρίας Κάλλας στο Μέγαρο, επίσης κάμποση απόσταση. Στις κοντινές τροχοφόρες μπροστά από τις Ομπρέλες, πρέπει να στηθώ στην ουρά πίσω από τον Ζογγολόπολο, τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Καραμανλή. Έτσι, αντί να ξενιτεύομαι εσωτερικός τουρίστας για ένα σουβλάκι κάθε που με λιανίζει η πείνα, τσακώνω ένα διπλό σε πίτα αλάδωτη από την καντίνα του δρόμου που φέρνει το όνομά μου. Απέναντι από τη ΧΑΝΘ είναι η καντίνα, δυο βήματα από το τσαρδάκι μου, το βισινί περίπτερο-μαυσωλείο που μου χάρισαν προσφάτως. Εμπράρ τον βάφτισαν προς τιμή μου τον δρόμο, Άξονας Περιπάτου Ερνέστου Εμπράρ για την ακρίβεια. Εμπράρ λένε και μια μικρή οδό στα Άνω Λαδάδικα, άλλη μια απόδοση τιμής, όπως Εμπράρ έλεγαν κάποτε κι ένα καφέ μπαρ στη γωνία Αριστοτέλους με Λεωφόρο Νίκης που έκλεισε. Εμπράρ (χόρτασα μεγαλεία σ’ αυτή την πόλη) λένε και κλαίνε οι απηυδισμένοι από το μπάχαλο και ορκίζονται στο πόσο διαφορετική θα ήταν η Θεσσαλονίκη, αν είχε τηρηθεί ο σχεδιασμός που παρέδωσα. 

Ερνέστος Εμπράρ, αρχιτέκτονας και πολεοδόμος, επικεφαλής της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας της Στρατιάς της Ανατολής. Ανασχεδίασα την πόλη μετά την πυρκαγιά του ’17, την ονειρεύτηκα εξωραϊσμένη, με κλασικίζουσες δομές, διακοσμητικά αρχιτεκτονικά στοιχεία και αναφορές στην αυτοκρατορική βυζαντινή κληρονομιά, αντικριστά με εννοιολογικές συλλήψεις παρισινής μοντέρνας αστικότητας στο πνεύμα της σχολής των Beaux Arts. Πλατειές λεωφόροι κάθετες στο θαλάσσιο μέτωπο, πάρκα, ευρύχωρα πεζοδρόμια, αναφορές σε πόλεις της φλογισμένης Αφρικής και της μεσογειακής Ευρώπης. Μόνο που, επειδή δεν λογάριασε τους θιγμένους μεγαλοϊδιοκτήτες, το σχέδιό μου εκτελέστηκε λειψό, σε επίπεδο καθόλου.

«Τι τα θες και γιατί τα σκαλίζεις;» με παρηγορεί ο Βελλίδης που καταφθάνει από το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο για να χτυπήσει το τσιπουράκι με το Αντάνα κεμπάπ και τα μανιτάρια πλευρώτους.