Η Βασιλίσσης Όλγας όταν όλα τα φανάρια είναι πράσινα και η Θεσσαλονίκη άδεια

Στη Βασιλίσσης Όλγας, ρολάροντας στα χαλαρά με όλα τα φανάρια πράσινα καρφί, κατάσταση που συμβαίνει στις αργίες των Χριστούγεννων, του Πάσχα και του Δεκαπενταύγουστου, όταν η πόλη περνάει τα Μάλγαρα ή τρέχει στις Χαλκιδικές και εγώ που ξέμεινα διασχίζω τη λεωφόρο στο ρελαντί, παρατηρώ την αστική χλωρίδα και πανίδα εντός της θαυμαστής αδειοσύνης: κακοσούλουπες πολυκατοικίες αντιπαροχές από τα 60ς και τα 70ς, στοιχειωμένες βίλες του 19ου προς αρχές του 20ου αιώνα παρατημένες στο έλεος του χρόνου, θαφτάδικα, κλειστά θέατρα και λογής μαρκίζες από «πάντα όλα stores»· τατουατζίδικα, μπουγατσατζίδικα, υποδήματα, Γύρος της Ελλάδος, Καμένη Γωνιά και βενζινάδικα, Ξενοδοχείο Queen Olga, καταστήματα ένδυσης και αθλητικάδικα διάφορα. Πού και πού μερικοί καλοδιατηρημένοι όγκοι από την εποχή που «εδώ εκτεινόταν ωραία η νέα πόλις, περισσότερο ευρωπαϊκή, με οικοδομάς μεγαλοπρεπείς, με ευρείας λεωφόρους και με μεγάλους κήπους» σπάνε την εικόνα από αυτήν την «άλλ’ αντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα» πολυποίκιλη συσσώρευση μπετόν για όλα τα γούστα, τις αισθητικές και τα εισοδήματα. 

Στην Κάζα Μπιάνκα, ένα παλαιότερο Πάσχα, είδα την Αλίνα Φερνάντεζ να φιλιέται περιπαθώς με τον Σπύρο Αλιμπέρτη (ο Δημήτρης Πικιώνης κρατούσε τσίλιες), ενώ λίγο παρακάτω, στη βίλα Μόρντωχ, ο Καραμανλής ξήλωνε τις γραμμές του τραμ. Μιαν άλλη φορά πέτυχα τη Μάτση Χατζηλαζάρου να παίζει λάστιχο με τις φίλες της στην οικογενειακή βίλα της γωνίας Όλγας με Συνδίκα, ενώ μπροστά τους περνούσε το 5αρι της Καλαμαριάς, και μέσα ο ΛΕΞ σφυρούσε το Όχι σήμερα -«Δεν ξεκινά χωρίς εμάς το πεντάρι»- εν μέσω αποθέωσης, χώσ’ τα μπρο, ΛΕΞαρε γαμάς και τέτοια. Την αγαπά τη Βασιλίσσης Όλγας ο ΛΕΞ. Η λεωφόρος πρωταγωνιστεί στη Μουσική για τσόγλανους («Με φτιάχνει να μυρίζω Θερμαϊκό περπατώντας, γι’ αυτό νιώθω πιο καλά όταν πλησιάζω την Όλγας»), ριμάρει στο Ταπεινοί και Πεινασμένοι. Ο ΛΕΞ μένει στο Φάληρο («Θυμάμαι τα τσιγάρα στη στοά του Ράδιο Σίτι» λέει στο Graffity, αφιερώνοντας προφανώς στο στενάκι-σποτ μεταξύ της Όλγας με την οδό Σπάρτης). 

Λίγο παραδίπλα από το σπίτι του (μένει στην πολυκατοικία που κατοικεί και ο φίλος μου ο Νίκος που στα νάιντις δουλεύαμε μαζί στον Μύλο), είδα έναν Δεκαπενταύγουστο τον Νίκο Ασλάνογλου (το Αλέξης, το διάλεξε από τον ομώνυμο ήρωα του ντοστογιεφσκικού Ταπεινοί και Καταφρονεμένοι) να παραγγέλνει διπλό κασέρι ντομάτα και μπέικον από τον διάσημο «Ρωμιό» που δεν υπάρχει πια. Τον ακολούθησα, και στη βόλτα του προς την Ανάληψη τον είδα να πετυχαίνει τον Σαββόπουλο. Ο Νιόνιος μεγάλωσε επίσης στα πέριξ της Όλγας, στήνω αυτί και τους ακούω να παραδέχονται. Πως όταν βρίσκονται στη Βασιλίσσης Όλγας πολλαπλασιάζονται οι εαυτοί τους, ταυτίζονται με τον έξω κόσμο και πώς μέσα στον θόρυβο της λεωφόρου νιώθουν ασφάλεια, παρ’ όλες τις κοφτερά εναλλασσόμενες και ασυνάρτητες οπτικές παραστάσεις. 

Ξάφνου όμως η τύχη με τα πράσινα φανάρια σταματά, με πιάνει κόκκινο στο ύψος του Δημαρχείου. Μέχρι να αλλάξει και να ανηφορίσω προς Αγγελάκη, προσπαθώ να λύσω τον γρίφο: Με ποιαν αθηναϊκή προσομοιάζει η λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας, μωρό μου; Χθες καταλήξαμε με τη συνοδηγό στο συμπέρασμα πως ούτε με την Κηφισιάς μοιάζει (και ας παρελαύνουν βίλες), ούτε με την Πατησίων (παραείναι κυριλέ η δικιά μας Βασιλίσσης Όλγας), οπότε η προσομοίωση με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας της πάει πολύ και ας δεν έπαιξε ποτέ ένα γήπεδο στα πέριξ της.