Ακούω τα χιόνια του Ολύμπου να λιώνουν 

Listen the snow is falling all the time, listen the snow is falling everywhere. Οι πρώτες νιφάδες πιάνουν να χορεύουν τέλη Σεπτέμβρη με αρχές Οκτώβρη, «Στον Όλυμπο έπεσε το πρώτο χιόνι» μεταδίδουν τα δελτία. Αυτόματα ξέρεις πως ο χειμώνας μπαίνει στη Θεσσαλονίκη πανηγυρικά και πως μέχρι να μπει ο Μάης και να αρχίσουν επειγόντως οι τήξεις (μας σάπισες στους παγετούς και τους αέρηδες, δικέ μου, φροντίζεις να εκλιπαρείς για έλεος ανά τακτά), το βουνό θα εξαπολύει κατά πάνω σου γλύκες ή αγριάδες, ανάλογα με τα κέφια του. 

Τα ψιλολέμε με τον Όλυμπο κάθε πρωί που παίρνω το μονοπάτι για το κέντρο και οι κορυφές του είναι το πρώτο που αντικρίζω μόλις ξεμυτώ από το σπίτι. Σαν μικρότερος (εξήντα εγώ, 200 εκατομμυρίων χρόνων γεωλογικό γεγονός αυτός), του εύχομαι καλημέρα και όλον (μα όλον) τον χειμώνα εκλιπαρώ το έλεός του τραγουδώντας του το Listen the snow is falling. Είτε στην αργόσυρτη και υπνωτική εκτέλεση της Yoko Ono (τις μέρες που μου κρύβεται πίσω από την ομίχλη), είτε στην κιθαριστική διασκευή των Galaxie 500... «Between Tokyo and Paris, between London, Dallas and Ολυμπος (τον εντάσσω σαν επάξιο τοπόσημο στη μετεωρολογική στιχουργική του τραγουδιού), listen the snow is falling everywhere». Καθένας που ζει στη Θεσσαλονίκη συνδιαλέγεται με τον Όλυμπο, όλη η πόλη και καθείς ημών ατομικά υπάρχουμε υπό το βλέμμα του και δοξάζουμε καθημερινά αυτήν την πύκνωση αιώνων, Θεών, φόβων, επιθυμιών, επιτευγμάτων, κατακτήσεων και δέους που προκαλεί η θέα του. Αετογερακίνες και αγριόγατες, ζαρκάδια και χρυσαετοί, φουντουκιές, έλατα και πλατάνια, Νταβέλης και Μπουοσονά, Μποβί, Κάκαλος και Δίας τερψικέραυνος, Άρτεμις κυνηγόχαρη και ονειρικές, μυστικιστικές, λυρικές γραφές και κρυφά δράματα, κάθε φορά που στα δελτία μιλούν για κάποιον χαμένο ορειβάτη, ζεστά τσάγια και σοκολάτες στα καταφύγια μέχρι να χαράξει η νέα μέρα και να συνεχιστεί το ταξίδι για την κορυφή. 

Τον φωτογράφισα σήμερα που ο ορίζοντας ήταν ξάστερος κι έλαμπε απέναντί μου με μόνο ταιριαστό επίθετο το ομηρικό «ανάννιφος» (πολυχιονισμένος). «Ακούνητος» είπα. «Μα δεν μπορώ να πάω και πουθενά!» Φόρτωσε κράνα, «ριζωμένα είναι τα πόδια μου στη θάλασσα και φορτωμένο το κεφάλι μου με χιόνι βαρύτερο και από το φορτίο της γης πάνω στην πλάτη του Άτλαντα». Πήρα τις λήψεις και τραβώντας για τα δικά μου, σαν να άκουσα νερό να κελαρύζει από το χιόνι που μπήκε σε κατάσταση απόψυξης.