Στον Πύργο του ΟΤΕ για καφέ και θέαση Θεσσαλονίκης αφ’ υψηλού 

«Όλα αρχινούν στη Θεσσαλονίκη, θέλουν να ’ναι, να γίνουν κάτι και τίποτα δε συνεχίζει όπως άρχισε. Τα πάντα διακόπτονται ή παραλλάζουν. Οι κλασικίζουσες τάσεις προς τ’ αρχαίο, οι επίμονες αναμνήσεις της σκλαβιάς, οι αριβιστικές επιδράσεις της εσπερίας. Ένα σπίτι ψηλό και ένας άκτιστος χώρος κενός, γεμάτος χαλάσματα και σκουπίδια. Ερείπια που δεν σ’ επιστρέφουν στο παρελθόν, αλλά συνυπάρχουν στο ίδιο πλάνο με τα ζωντανά κτίρια. Σε διαφορετικά επίπεδα ο χρόνος χρησιμοποιεί ένα και το αυτό ακίνητο που, αν δεν είναι βέβαιο πως αρχικά ήταν ναός, ακολούθως έγινε τζαμί, καφενείο, φαρμακείο, τηλεφωνικό κέντρο, αποθήκη καπνών, εστιατόριο, γραφείο, καμπαρέ και κινηματογράφος».

ΧΑΝΘ αρχόντισσα, Λευκός Πύργος μουρτζούφλης, Αγγελάκη, Έκθεση και Ροτόντα σε καρέ παρμένο με god’s eye, Ακρόπολη και Επταπύργιο πανοραμίκ, ζουμ στην Πανεπιστημιούπολη με το Σέιχ Σου και τον Χορτιάτη να γνέφουν στο βάθος, Βυζαντινό Μουσείο και Θερμαϊκός κόλπος σε πλήρη θέα: Παρατηρώ τη Θεσσαλονίκη από ψηλά, όπως μου αποκαλύπτεται ενώ κάθομαι στο Skyline, στον τρίτο όροφο του Πύργου του ΟΤΕ. Ο οποίος Πύργος με την πράσινη μουσαμαδιά, φανέλα που φόρεσε ένεκα επισκευών, δείχνει σαν κυπαρίσσι που από Ευαγγελίστρια κατέβηκε στη ΧΑΝΘ για να πάρει τον αέρα του. Η πόλη περιστρέφεται γύρω μου, και πιο τέρμα φολκλόρ (σε ακούω να λες!) πεθαίνεις. Όμως μην, ο διπλός αμερικάνο είναι ευπρεπέστατος και οι 360 μοίρες γυροβολιά που επιτελεί το σκάφος χαρίζει στο μάτι μου μία ώρα και δέκα λέπτα ατόφιας συγκίνησης. 

Παρατηρώ τη Θεσσαλονίκη σαν να εργάζομαι σε διαστημικό σταθμό, άστυ από γκρίζο μπετόν, πολυκατοικίες ακούνητοι όγκοι με φορεμένη επάνω τους τιάρα σμιλεμένη από ένα ακούνητο σύννεφο κεντημένο με αφρικανική σκόνη. Η πόλη από τα εβδομήντα έξι μέτρα ύψος και λίγη ιστορία: Σχεδιασμένος από τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Αναστασιάδη, ο Πύργος του ΟΤΕ ολοκληρώθηκε σε πρώτη φάση (στατική μελέτη, θεμελίωση και κατασκευή του υπογείου και πρώτου ορόφου) το 1969, ντεμπουτάροντας στη ΔΕΘ της ίδιας χρονιάς. Στην Έκθεση της επόμενης, η κατασκευή ολοκληρώθηκε, ενώ λαμπρή στιγμή στην ιστορία του εγγράφεται όταν από εδώ εκπέμπουν οι πρώτες εκπομπές της ασπρόμαυρης κρατικής τηλεόρασης. Τέλη έιτις, εδώ φιλοξενείται και το Ράδιο Θεσσαλονίκη, μυθικές ηχούν ακόμα στα αυτιά μου οι υπερσεξουαλικές ατάκες των εκφωνητών,τύπου «την καλησπέρα μου σε όλες και όλους που μου παίζετε (!) τα φώτα», ή «τα χαιρετίσματά μου στο μπλε Φίατ που μου παίζει (!) τα φώτα». 

Χαζεύω την πόλη από ψηλά και κλέβω ματιές από τον περίγυρο: Ηλικιωμένες κυρίες με μαλλί λάχανο περιδρομιάζουν στα σεπαρέ σοκολατένιες βάφλες, νεαρά ζευγαράκια (επαρχιωτάκια τους κόβω) ρομαντζάρουν ασύστολα («την επόμενη φορά θα σε πάω Πύργο Άιφελ Παρίσι» φαντασιώνομαι διαλόγους), πρασινοκιτρινοφούκς κούπες για όσους επιθυμούν φαντεζί μεμοραμπίλια, γύρω γύρω όλοι, στη μέση εγώ και η πόλη. Και ένα πιάνο, αφού τα βράδια το Skyline πουλάει θέα μετά απαλής μουσικής. 

Σκέφτομαι: Όταν με το καλό τρέξει η ανάπλαση της ΔΕΘ κι όλη αυτή η ασχήμια με τα τολ και τα υπέργηρα περίπτερα στο μέλλον θα μας παραδοθεί σαν χώρος πράσινου μετά υπεσύγχρονων συνεδριακών κέντρων και ξενοδοχείων, η θέα από το Skyline (ο Πύργος θα μείνει απείραχτος τιμής ένεκεν στην ιστορία προόδου που πάντα θα εκπροσωπεί στο συλλογικό υποσυνείδητο της πόλης) θα μεγιστοποιηθεί ως προς τη συγκίνηση που χαρίζει.

Κοιτώ την πόλη από ψηλά κι έστω γκρίζα και σκυροδεματική όπως μου ποζάρει, εγώ πάλι την αγαπώ και ανακαλώ τον Πεντζίκη του εμβληματικού έργου του Μητέρα Θεσσαλονίκη. Η περιστροφή του Skyline ευθυγράμμισε τη ματιά μου με τη Βασιλίσσης Όλγας: «Έχει ουρανό καταγάλανο σαν τα νησιά και οι ομίχλες της θυμίζουν Λονδίνο. Ο όρμος της στο μυχό του Θερμαϊκού όπου αράζουν σκάφη όλων των θαλασσών, θυμίζει συχνότατα τα δειλινά, λίμνες ηπειρωτικές, όπως της Γενεύης. Ρομαντική όταν την βλέπεις ανάμεσα από τα δέντρα του Σέιχ-Σου, εμπνέει τον πιο ασφυκτικό ρεαλισμό η άποψη του συνοικισμών της. Αν επικά σε εμπνεύσει η Εγνατία, με τη θριαμβευτική αψίδα του Γαλέριου, αισθηματικά μιλάς στη Βασιλίσσης Όλγας…».