Μήπως το κτίριο στη γωνία Εγνατία με Δραγούμη 41 να ονομαστεί Sandra Tower;

Νοητικός χάρτης είναι η αποτύπωση της ψυχικής μας γεωγραφίας, σημείων που ενώ δεν αποτελούν τοπόσημο (Καμάρα, Ροτόντα, Φιλοσοφική Σχολή, Ευαγγελίστρια, Νέα Παραλία, Μακεδονία ή Electra Palace και Άγιος Δημήτριος), εντούτοις, υποσυνείδητα, προκαλούν ιδιαίτερους κραδασμούς. Νοητικός είναι ο χάρτης που παράγει ιδιαίτερα συναισθήματα καθώς περιπλανιόμαστε στην πόλη, όπως αυτά που με κατακλύζουν όταν αντικρίζω το κτίριο της γωνίας Εγνατία με Ίωνος Δραγούμη 41. Δεν είναι Θεσσαλονίκη και δεν νιώθω Κώστας Πρέκας και Οκτώβρης επέτειος του ΟΧΙ, εάν η βιοτεχνία Στολές Sandra δεν γεμίσει από Σεπτέμβρη τη βιτρίνα της με κόνσπετ «δόξα στους ήρωές μας», ενώ στο fb τους γαντοφορεμένα μαθητάκια με άσπρα πουκάμισα και μπλε αμάνικα γιλέκα παρελαύνουν μπροστά από τον Λευκό Πύργο. 

Δημόσια να εξομολογηθώ επίσης πως αδυνατώ να μπω σε mood Χριστουγέννων αν έξωθεν του Sandra δεν σκάσει ο υπερμεγεθυμένος (νταμαρλής και μποϊλής σαν Χουλκ), ho-ho motherfucker Άι-Βασίλης. Mαζί με όλους τους παραφερνάλιους ήρωες (τρελά ξωτικά και σέξι νεράιδες) που κάνουν παιχνίδι στη βιτρίνα από τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου, ο Sandra Claus φέρνει πρώτος από όλους στη Θεσσαλονίκη τη Θεία Γέννηση. 

Το ξέρουν όλοι το κτίριο της γωνίας Εγνατία με Ίωνος Δραγούμη που στεγάζει το πιο ξακουστό «εποχάδικο» της Θεσσαλονίκης. Όπου «εποχάδικο» θα πει ότι τις Αποκριές στο Sandraδικο θα βρεις ιδέες για να ντυθείς έκφυλη νοσοκόμα, κροκόδειλος, τσιγγάνα, αστροναύτης, Σπαρτιάτης, Squid game ή ενήλικας σκαντζόχοιρος, ενώ την 25η Μαρτίου, αν επιθυμείς το πουλάκι σου να τιμήσει την επέτειο, εδώ το ντύνεις Ελληνοπούλα, Μάρκο Μπότσαρη ή τσολιά κόκκινο με μπλε σιρίτι. 

Το ρεπορτάζ αυτό δεν είναι διαφημιστικό. Παρέθεσα τα παραπάνω για  να περιγράψω τις διεργασίες που συμβαίνουν εντός μου όταν, ανάλογα με την εποχή που προπαγανδίζει πρόωρα η Sandra (καιρό πριν η κανονική εποχή σκάσει ημερολογιακώς στην  ώρα της), σε αυτό το κτήριο χρονο-ετεροτοπία της Ίωνος Δραγούμη με Εγνατία, ο αληθινός χρόνος καταφθάνει πρόωρα σαν ακράτητη εικονοκλαστική παραφορά. Σαν ρυάκι που, δραπετεύοντας ανυπόμονα από το ποτάμι της μεγάλης ροής του μέλλοντος, έρχεται πρόωρα παρόν, με αυτό μου μοιάζει η επιτέλεση που παράγει ανά εποχή η βιτρίνα της Sandra. 

Δημιουργώντας αναμνήσεις και συνειρμούς μέσω παροχής στολών για τους ινφλουένσερ ινσταγκράμερς να «δημιουργούν εμπειρίες» (άλλη μια μαλακία που, μαζί με το well being, όποιος τη χρησιμοποιεί πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά), στο αξιακό μου mental maping αυτή είναι η αξία της: Μέσω Sandra συσσωρεύεται και αποκωδικοποιείται μέσα μου ξεκάθαρα το προσωπικό μου way finding στον λαβύρινθο της Θεσσαλονίκης. Η Sandra αποτελεί ένα ξεχωριστό σημείο που ανεβάζει πάντα τη θερμοκρασία της αλληλεπίδρασής μου με την πόλη και τις εποχές της. Αυτό, άλλωστε θα πει way finding: Από τον περιπατητή του Μποντλέρ ως τον Kevin Lynch («Το περιβάλλον προτείνει στοιχεία του χώρου που ξεχωρίζουν και διασυνδέσεις που ο παρατηρητής, υποσυνείδητα και για προσωπικούς λόγους, επιλέγει, απλοποιεί και κατηγοριοποεί τα δεδομένα δίνοντας νόημα σε ό,τι βλέπει», way finding θα πει συνειρμικά και περιπατητικά! Μου συνέβη τις προάλλες. Οι Αποκριές είχαν τελειώσει, όμως περνώντας από την κυανόλευκη λόγω επερχόμενης 25ης Sandra, η γευστική μου αίσθηση ενεργοποιήθηκε πάραυτα. Μια ακατάσχετη γευστική επιθυμία με πλημμύρισε: Ενώ η γιορτή με τους ταραμάδες και τους χαλβάδες από το Καπάνι είχε τελειώσει, παβλοφικά, χωρίς δεύτερη σκέψη κατευθύνθηκα στο Λιμάνι για μπακαλιάρο σκορδαλιά.

Θα τελειώσω την αναφορά στο σημείο Εγνατίας με Δραγούμη, στρίβοντας περίτεχνα από το mental mapping και τους προσωπικούς νοητικούς χάρτες στην αληθινά δομημένη ιστορικά χρηστική και αρχιτεκτονική ιστορία της Θεσσαλονίκης, παραθέτοντας την προηγούμενη ζωή του διώροφου κτιρίου με τα φθαρμένα έρκερ, τις ραγισμένες μπαλούστρες, τα σάπια υπέρθυρα παράθυρα και τις μελαγχολικές χαράξεις του χρόνου στο επίχρισμα. Χτίστηκε το 1920 σε σχέδια του Νάτση και ήταν μια από τις πρώτες άδειες που εκδόθηκαν στην Εγνατία μετά την πυρκαγιά του ’17, γράφει ο Βασίλης Κολώνας στο βιβλίο του «Η αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας - Χάνια, Ξενοδοχεία και Πανδοχεία της Θεσσαλονίκης».