Η υπόθεση του Γιώργου Μεταξάκη που συγκλόνισε την Κρήτη το 1999 - Η δολοφονία των τριών παιδιών του στον Αλμυρό Ηρακλείου και η 12χρονη κόρη που επέζησε
Αλμυρός ποταμός, Κρήτη, 20 Σεπτεμβρίου 1999. Το απόγευμα εκείνης της Δευτέρας έμοιαζε στην αρχή με μια συνηθισμένη οικογενειακή έξοδο. Ένας πατέρας πήρε μαζί του τα τέσσερα παιδιά του για μια βόλτα. Το μεγαλύτερο ήταν ένα κορίτσι δώδεκα ετών. Μαζί της, οι τρεις μικρότεροι αδελφοί της: ο δεκάχρονος Γιάννης, ο τετράχρονος Νικόλας και το μόλις δύο ετών, αβάπτιστο αγοράκι της οικογένειας. Κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι εκείνη η βόλτα θα ήταν η τελευταία φορά που τα τέσσερα αδέλφια θα βρίσκονταν μαζί.
Ο πατέρας τους, ο Γιώργος Μεταξάκης, βρισκόταν τότε σε διάσταση με τη σύζυγό του. Ο γάμος τους είχε ήδη περάσει από έντονες συγκρούσεις και η οικογένεια είχε διαλυθεί. Σύμφωνα με τις μεταγενέστερες αναφορές για την υπόθεση, η σχέση ανάμεσα στους δύο συζύγους είχε γίνει ιδιαίτερα προβληματική και ο Γιώργος Μεταξάκης φέρεται να αντιμετώπιζε τον χωρισμό ως προσωπική προσβολή.
Εκείνο το απόγευμα, το αυτοκίνητο κατευθύνθηκε προς τον Αλμυρό, κοντά στο Ηράκλειο. Για τα αγόρια ήταν η τελευταία διαδρομή. Εκεί, ανάμεσα στο νερό και στο τοπίο της περιοχής, εκτυλίχθηκε ένα από τα πιο συγκλονιστικά εγκλήματα που έχουν καταγραφεί στην Κρήτη.
Η «βόλτα» στον Αλμυρό και η δολοφονία των τριών παιδιών
Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία της υπόθεσης, όταν έφτασαν εκεί, ο Μεταξάκης έδεσε την 12χρονη κόρη του μέσα στο αυτοκίνητο, στον λεβιέ των ταχυτήτων. Στη συνέχεια πήρε μαζί του τα τρία αγόρια και κατευθύνθηκε προς τον ποταμό. Η μικρή δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε. Λίγο αργότερα, τα τρία αγόρια βρέθηκαν στο νερό. Ο Γιάννης, δέκα ετών. Ο Νικόλας, τεσσάρων. Και το μικρότερο παιδί, μόλις δύο ετών. Και τα τρία έχασαν τη ζωή τους.
Ο πατέρας τους, αντί να παραμείνει εκεί, επέστρεψε στο αυτοκίνητο. Πήρε μαζί του την κόρη του και έφυγε από την περιοχή. Αργότερα την εγκατέλειψε στην περιοχή του Μοχού, ενώ ο ίδιος προσπάθησε να απομακρυνθεί προς την περιοχή του Λασιθίου. Το κορίτσι έμεινε μόνο του. Ήταν ζωντανό. Και ήταν πλέον ο σημαντικότερος μάρτυρας μιας τραγωδίας που δεν μπορούσε ακόμη να συλλάβει πλήρως.
«Ήταν ατύχημα» έλεγε ο δράστης. Όταν οι Αρχές άρχισαν να ερευνούν την υπόθεση, ο Μεταξάκης δεν παρουσιάστηκε ως δολοφόνος. Παρουσίασε μια διαφορετική ιστορία. Υποστήριξε ότι τα παιδιά είχαν πέσει στο νερό μόνα τους. Σύμφωνα με τις αναφορές για την ανάκριση, προσπάθησε να πείσει τους αστυνομικούς ότι επρόκειτο για ένα τραγικό ατύχημα: ότι ένα από τα παιδιά έπεσε στον ποταμό και τα υπόλοιπα προσπάθησαν να το βοηθήσουν, με αποτέλεσμα να παρασυρθούν. Ήταν μια εκδοχή που έπρεπε να εξεταστεί. Όμως υπήρχαν ερωτήματα. Πάρα πολλά ερωτήματα.
Γιατί βρίσκονταν τα παιδιά εκεί; Γιατί είχε δεθεί η μεγαλύτερη αδελφή τους; Γιατί είχε εγκαταλειφθεί μακριά από το σπίτι; Και κυρίως: τι ακριβώς είχε συμβεί στις τελευταίες στιγμές πριν από τον θάνατο των τριών αγοριών; Η έρευνα άρχισε να αποδομεί την ιστορία του. Οι Αρχές προχώρησαν σε αναπαράσταση της υπόθεσης, παρουσία εισαγγελικών, αστυνομικών και ιατροδικαστικών αρχών. Οι περιγραφές της εποχής αναφέρουν ότι η στάση του κατηγορούμενου προκάλεσε έντονη εντύπωση στους παριστάμενους. Η εικόνα ενός πατέρα που είχε χάσει τρία παιδιά μετατρεπόταν σταδιακά στην εικόνα ενός ανθρώπου που, σύμφωνα με την κατηγορία, είχε σχεδιάσει το έγκλημα. Και τότε ήρθε η ομολογία.
Η υπόθεση συγκλόνισε ακόμη περισσότερο την κοινή γνώμη όταν έγινε γνωστό το κίνητρο που αποδόθηκε στον δράστη. Δεν επρόκειτο για έναν άγνωστο δολοφόνο. Δεν επρόκειτο για μια τυχαία επίθεση. Ήταν ο πατέρας των παιδιών. Και σύμφωνα με τις αναφορές της εποχής, τα παιδιά έγιναν το μέσο μιας πράξης εκδίκησης απέναντι στη σύζυγό του.
Αυτό είναι ίσως το πιο αδιανόητο στοιχείο της υπόθεσης. Τα τρία παιδιά δεν ήταν υπεύθυνα για τον γάμο των γονιών τους. Δεν είχαν καμία συμμετοχή στη σύγκρουση μεταξύ δύο ενηλίκων. Ήταν παιδιά. Κι όμως, βρέθηκαν στο κέντρο μιας σύγκρουσης που δεν μπορούσαν ούτε να κατανοήσουν ούτε να ελέγξουν. Η 12χρονη κόρη ήταν η μοναδική από τα τέσσερα παιδιά που επέζησε. Η μαρτυρία της και όσα έγιναν γνωστά από την έρευνα συνέβαλαν στην αποκάλυψη της πραγματικής ακολουθίας των γεγονότων.
Οι τόποι των εγκλημάτων συχνά συνεχίζουν να υπάρχουν πολύ μετά το τέλος μιας υπόθεσης. Ο Αλμυρός συνέχισε να κυλά. Το τοπίο παρέμεινε εκεί. Οι άνθρωποι συνέχισαν τη ζωή τους. Όμως για όσους γνώριζαν την ιστορία, ο συγκεκριμένος τόπος δεν μπορούσε πλέον να είναι απλώς ένας ποταμός. Εκεί, στις 20 Σεπτεμβρίου 1999, χάθηκαν τρία παιδιά. Ο Γιάννης, δέκα ετών. Ο Νικόλας, τεσσάρων. Και το μικρότερο αδελφάκι τους, δύο ετών. Η μεγαλύτερη αδελφή τους επέζησε, κουβαλώντας για πάντα τη μνήμη εκείνης της ημέρας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο τραγικό κομμάτι της συγκεκριμένης ιστορίας: ότι πίσω από τους τίτλους των εφημερίδων, τις δικαστικές αποφάσεις και τις αναφορές για ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα της σύγχρονης Κρήτης, υπήρχαν τέσσερα παιδιά που θα έπρεπε να είχαν μεγαλώσει μαζί. Τρία δεν πρόλαβαν. Ένα αναγκάστηκε να μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι τα αδέλφια του δεν θα επέστρεφαν ποτέ.
Η υπόθεση Μεταξάκη έμεινε στην ελληνική εγκληματολογική μνήμη όχι μόνο για την αγριότητά της, αλλά και για κάτι ακόμη: για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη εκδίκηση όταν τα θύματα γίνονται εργαλεία μιας σύγκρουσης μεταξύ ενηλίκων.
Και κάθε φορά που η ιστορία εκείνης της ημέρας ξαναλέγεται, το κέντρο της δεν θα έπρεπε να είναι ο δράστης. Θα έπρεπε να είναι τα τρία παιδιά. Γιατί ο Γιάννης, ο Νικόλας και ο μικρός αδελφός τους δεν ήταν απλώς «τα θύματα μιας υπόθεσης». Ήταν τρία παιδιά που είχαν ονόματα, οικογένεια, καθημερινότητα και ένα μέλλον που δεν πρόλαβαν ποτέ να ζήσουν. Και στις 20 Σεπτεμβρίου 1999, στον Αλμυρό της Κρήτης, αυτό το μέλλον σταμάτησε απότομα.
22°
