Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα πιθανά μετεκλογικά σενάρια εν μέσω γεωπολιτικής αστάθειας - Τι εξετάζει η αμερικανική διπλωματία
Την Αθήνα επισκέφθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, χωρίς να ανακοινωθεί επίσημα, ο Ντάνιελ Τζ. Λότον, Αναπληρωτής Βοηθός Γραμματέας στο Γραφείο Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσεων του State Department. O αμερικανός αξιωματούχος διερεύνησε το κλίμα στην Αθήνα προκειμένου να ανιχνεύσει τις προθέσεις και τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ωστόσο, σε συναντήσεις του με διπλωμάτες και ειδικούς αναλυτές, όταν ρωτήθηκε ποια θα είναι η αντίδραση των ΗΠΑ σε περίπτωση σύγκρουσης Ελλάδας-Τουρκίας, άφησε σαφώς να εννοηθεί πως ούτε γνωρίζει, ούτε μπορεί να προβλέψει πώς θα αντιδράσει ο Τραμπ και το επιτελείο του. Άφησε να εννοηθεί εμμέσως πλην σαφώς ότι οι ΗΠΑ, όπως όλα δείχνουν, θα είναι απούσες. Ομολόγησε δε πως, ακόμη και εάν υπάρξει εμπλοκή της Ουάσιγκτον, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με ασφάλεια τι μορφή θα έχει η όποια παρέμβαση.
Όλα τα παραπάνω δείχνουν με αρκετή σαφήνεια το επίπεδο των σχέσεων (δηλαδή των μη σχέσεων) και της εμπιστοσύνης μεταξύ Λευκού Οίκου και Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών.
Άλλωστε η Άλισον Χούκερ, η Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, επισκέφθηκε την Αθήνα στις αρχές Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο της προπαρασκευής της επίσημης επίσκεψης του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Η επίσκεψη της Χούκερ λειτούργησε ως προπαρασκευαστικός σταθμός για τον καθορισμό των τεχνικών και διπλωματικών λεπτομερειών. Αποκωδικοποιώντας την παραπάνω γραφειοκρατική προσέγγιση καταλήγουμε στο ότι η Ουάσιγκτον θορυβήθηκε από την κλιμάκωση της έντασης στα ελληνοτουρκικά μεσούσης της κρίσης διαρκείας μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας με αντικείμενο το συριακό ζήτημα. Προφανώς το State Department επεδίωξε στη συνέχεια να αφουγκραστεί εκ του σύνεγγυς τις προθέσεις της Αθήνας αλλά ενδεχομένως και να ανιχνεύσει την πολιτική πραγματικότητα στην ελληνική πρωτεύουσα εν μέσω προεκλογικής περιόδου.
Αυτός ήταν και ο ρόλος του ειδικού απεσταλμένου, ο οποίος συνάντησε πολύ γνωστούς και εξειδικευμένους στα ελληνοτουρκικά αναλυτές.
Με δεδομένο ότι Ελλάδα και Τουρκία θα πορευτούν κατ’ ιδίαν σε εκλογές, η πρώτη εντός του 2027 και η δεύτερη το αργότερο ως τις αρχές του 2028, προκύπτει ασφαλώς πως το κλίμα στις διμερείς σχέσεις δύσκολα θα μετατραπεί εκ νέου σε «ήρεμα νερά» όταν μάλιστα ο πυρήνας του πραγματικού προβλήματος στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η ρευστή και επικίνδυνα ασταθής κατάσταση στη Συρία όπου και παίζεται το παιχνίδι επιρροής στη Μεσοποταμία μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.
Σε αυτό το κλίμα ανασφάλειας θα κινηθεί εφεξής η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα και αυτός είναι ο λόγος που οι σημαντικές δυτικές Πρεσβείες στην Αθήνα επιχειρούν να ανιχνεύσουν το πώς θα διαμορφωθούν τα σχήματα και οι συσχετισμοί. Οι «εκθέσεις» των πολιτικών τμημάτων των ως άνω Πρεσβειών πηγαινοέρχονται μεταξύ των αντίστοιχων Υπουργείων Εξωτερικών και των διπλωματικών γραφείων στην ελληνική πρωτεύουσα.
Δεν πρόκειται για σεναριολογίες από τη στιγμή που η ATHENS VOICE είναι σε θέση να γνωρίζει πως πίσω από τις διπλωματικές εκθέσεις κρύβονται μετρήσεις και αναλύσεις αλλά και συζητήσεις de profoundis με έμπειρους Έλληνες αναλυτές.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση οι διπλωματικοί παρατηρητές στην Αθήνα προετοιμάζονται για την «επόμενη ημέρα» των επερχόμενων εκλογών.
Μεγάλη δυτική Πρεσβεία, η οποία διαθέτει δυνατότητες και απαιτούμενο προσωπικό για την αποκωδικοποίηση των στατιστικών μεγεθών, καταλήγει προς το παρόν στο συμπέρασμα πως δεν είναι δεδομένος ο σχηματισμός μετεκλογικής κυβέρνησης με τους ισχύοντες σήμερα συσχετισμούς. Αντιθέτως. Το πολιτικό τμήμα της συγκεκριμένης δυτικής Πρεσβείας διερευνά ήδη το ενδεχόμενο σχηματισμού Κεντροδεξιού κυβερνητικού σχήματος με διαφορετικά πολιτικά πρόσωπα από τους σημερινούς πρωταγωνιστές.
Κατά τους υπολογισμούς των ανωτέρω διπλωματικών στελεχών και σύμφωνα με ένα αληθοφανές μετεκλογικό σενάριο, η μεν Νέα Δημοκρατία δεν θα διαθέτει το bonus των 50 εδρών, η περίμετρος της επιρροής Σαμαρά θα ξεπερνά το 8% και το ΠΑΣΟΚ θα έχει διαρραγεί με ένα κρίσιμο κομμάτι του να «μεταναστεύει» προς τα κεντροδεξιά. Προφανώς στο υπό συγκρότηση κυβερνητικό σχήμα θα πρωταγωνιστήσουν διαφορετικά πρόσωπα από εκείνα που σήμερα ηγούνται των πολιτικών σχημάτων.
Η κυβέρνηση η οποία θα προκύψει, κεντροδεξιού χαρακτήρα στην πράξη, θα είναι μεταβατική. Θα είναι το εργαλείο που θα επιτρέψει τη διαμόρφωση μίας νέας Δεξιάς με σχήματα που ήδη τελούν υπό διαμόρφωση στην Ευρώπη (βλέπε Γαλλία με Μαρίν Λεπέν και τους δεξιούς Ρεπουμπλικάνους) και Κεντροαριστεράς συστημικού χαρακτήρα. Η αλλαγή προσώπων στα ηγετικά κλιμάκια των σημερινών πολιτικών σχημάτων είναι αναπόφευκτη. Η Δεξιά θα «μοχλεύσει» δυναμικές ώστε να πλησιάσει τις παραδοσιακές ιδεολογικές γραμμές της έσχατης ΕΡΕ και της πρώιμης Νέας Δημοκρατίας με την ενσωμάτωση όσο το δυνατόν περισσότερων συντηρητικών στοιχείων που σήμερα είναι διασκορπισμένα σε υπερσυντηρητικούς έως και σε ακροδεξιούς σχηματισμούς. Όπως ακριβώς συνέβαινε και στο παρελθόν και πάντως πριν τη μεγάλη κρίση.
Σε αυτό το σενάριο αναζητείται λοιπόν πρόσωπο με συστημικά εχέγγυα και θετικό προφίλ, με καταγωγή από το όλον ΠΑΣΟΚ αλλά με πείρα στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων σε καιρούς δύσκολους και σε περιβάλλον διεθνούς αστάθειας, το οποίο θα αναλάβει την πολιτική εργολαβία συγκρότησης της νέας Κεντροαριστεράς.
Όσον αφορά τη Δεξιά τουλάχιστον, οι ξένοι διπλωματικοί παρατηρητές αναγνωρίζουν πως στη μεταβατική φάση ο Νίκος Δένδιας θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο διαμορφωτή ενός συντηρητικού και πολυσυλλεκτικού ως προς το «δεξιόν άκρον» πολιτικού σχήματος.
Όσον αφορά την Κεντροαριστερά και σε περίπτωση εφαρμογής του ως άνω σεναρίου, το μόνον ασφαλές συμπέρασμα είναι πως τα πρόσωπα που σήμερα ηγούνται των κεντροαριστερών - αριστερών σχηματισμών θα αναγκαστούν σε πρόωρη συνταξιοδότηση. Η ελληνική Αριστερά, εκτός ΚΚΕ, θα αναγκαστεί σε μία επώδυνη αναδίπλωση που σημαίνει και δραματική συρρίκνωση. Σε εξαφάνιση θα οδηγηθούν και όλα τα ακροδεξιά σχήματα εκτός ενδεχομένως της «Ομάδας Κασιδιάρη».
Το προφίλ του προσώπου που θα κληθεί λοιπόν να επωμισθεί την ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου με σαφή χαρακτήρα κυβερνώσας παράταξης, έχει ήδη διαμορφωθεί τουλάχιστον όσον αφορά κάποιες ομάδες επιρροής που διαθέτουν άμεσες επαφές και με τον διεθνή παράγοντα. Χωρίς να διοχετεύονται συγκεκριμένα ονόματα, το πρόσωπο αυτό δεν μπορεί παρά να προέρχεται από ιστορική μήτρα της ελληνικής Κεντροαριστεράς - Σοσιαλδημοκρατίας.
Μόνον που στις εκλογές δεν ψηφίζουν ούτε οι ξένοι διπλωμάτες ούτε οι ελίτ των αναλυτών, ούτε οι άνθρωποι των Media και των Δημοσκόπων. Ψηφίζουν πολίτες που δεν βάζουν το χέρι στην καρδιά αλλά μετρούν με αγωνία τα περισσευούμενα για να βγάλουν τον μήνα. Οι περισσότεροι δηλαδή. Είναι αυτοί που στη Γαλλία, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, σκοπεύουν να στείλουν στον τελικό 2ο γύρο της αναμέτρησης την Άκρα Δεξιά της Λεπέν και την επιθετική Αριστερά του Μελανσόν. Είναι εκείνοι που στο Βερολίνο προτίμησαν την Αριστερά από τους συστημικούς διαχειριστές και στη Σαξονία τους Νεοναζί καταδικάζοντας τους Κεντροδεξιούς στην αφάνεια. Ένα είναι σίγουρο: πως η κάλπη στις επερχόμενες εκλογές θα είναι αρκούντως «γκαστρωμένη» κατά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Μερικά από τα προβλήματα που έχει στην πλάτη της η παρούσα κυβέρνηση, η οποία αλλού τόλμησε και αλλού όχι να επιφέρει μια σημαντική αλλαγή στην ελληνική κοινωνία και το κράτος
22°
