Στη Μελενίκου τραγουδούν πάντα τα φωτοτυπάδικα

Αυτό ήταν, είναι και θα είναι πάντα η οδός Μελενίκου: εκτυπωτές εξάχνωσης, θερμικοί, all in one, έγχυσης μελάνης ή ακίδων, κάποιοι ικανοί να αποτυπώνουν ως και δέκα χιλιάδες χαρακτήρες το λεπτό. Ένα αστικό σαλόνι δειγματισμού εκτυπωτών φορτισμένων με μελάνια και φωτοαντιγράφα (πέντε λεπτά το ασπρόμαυρο, δεκαπέντε τα χρωματιστό), ήταν, είναι και θα είναι πάντα η οδός Μελενίκου των σκάνερ και των πτυχιακών εργασιών, των σημειώσεων για το Μαθηματικό και το Φυσικό, τη Νομική, το Οικονομικό και το Ιστορικό - Αρχαιολογικό.

Η Ανδριανουπόλεως είναι των επιπλάδικων, η Βασιλίσσης Όλγας των εγκαταλειμμένων Πύργων, η Τσιμισκή του γκλάμορ, ο Βαρδάρης των ειδών στρατιωτικής ένδυσης, η Φράγκων των πόμολων και των φυτοφαρμάκων, η Μητροπόλεως και η Κορομηλά των μπουτίκ, η Εγνατία των όλων και η Μελενίκου των εκτυπωτών και της Ροτόντας (ένα τζα). Οδός φοιτητική σταθερά, για τάβλι ή ματσάκι στο καφέ Διεθνές μετά το μάθημα (ή το σόπινγκ σημειώσεων), για ψάρεμα ρούχων ρεϊβάδικων (ξαναήρθαν στη μόδα) στα σεκονχεντάδικα, μπραντς στα αυγουλοβαφλάδικα (Brown Bear, Fat Mamma’s Brunch n’ Lunch ψηλά στο ύψος του Tabya, που στα τούρκικα σημαίνει οχύρωμα). Kαι αν πεθύμησες φαγητό σαν της μαμάς σου, στο ομώνυμο εστιατόριο (take away), καθημερινά από τις 12 το μεσημέρι, φακές με 3.5 ευρώ, γίγαντες και ρεβύθια 4.5, παστίτσιο και μουσακάς 4.8, κοτόπουλα αλά κρεμ και γλυκόξινα 4.8 ομοίως.

Tabya στην οδό Μελενίκου

Χάζεψε τα γκράφιτι, διάβασε τα συνθήματα, το κάλεσμα σε επανάσταση, πάρε την πάντα με τα πόδια, όπως ξεκινά από την Εγνατία και το μέγαρο του ΟΥΘ και ανηφορίζει ίσια επάνω, με το φοιτηταριάτο να την ανεβοκατεβαίνει πρωί, μεσημέρι και απόγευμα. Αλλά και τα τζάνκια συχνάζουν στη Μελενίκου για τα γνωστά σουζουζουζού που παίζουν αργά τη νύχτα. Παρατηρώ δεκάδες rent rooms για ερασμίτες ή περαστικούς ταξιδιώτες. Μερακλήδες τραβούν για τσίπουρα στη Ναυτιλιακή ή γκουρμεδιές στο εστιατόριο ο Στάβλος.

Μελενίκου προς δόξα του Κωνσταντίνου Ασημιάδη, μικρή ανάσα, ακολουθεί μάθημα ιστορίας: Κωνσταντίνος Ασημιάδης, μητροπολίτης στην περιοχή Μελένικο της υπό κατοχή Μακεδονίας που οι Βούλγαροι το 1913, αφού τον λόγχισαν και τον ποδοπάτησαν, τον έριξαν σε λάκκο καιόμενου ασβέστη. Τη μνήμη του τιμά ο πεζόδρομος που όσες δεκαετίες και να περάσουν, όσο θα υπάρχει απέναντί του το ΑΠΘ, θα αντιλαλούν τα πούλια από το πλακωτό ή το φεύγα. Και τα λέιζερ πρίντερ φωτοτυπικά φουλ τάιμ θα δουλεύουν επίμονα και αυτά (τακάτ, τακάτ, τακάτ), εκπέμποντας σήματα σε μια γλώσσα που (νομίζω ότι) ξέρω τι κελαηδούν: «Οδός Μελενίκου, αριθμός 19 ήταν ο δρόμος που έζησε τα παιδικά του χρόνια ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, εκεί που σήμερα είναι το μπεγλεράδικο, χάντρες, αξεσουάρ, φο μπιζού Φετίχ να πληροφορήσεις το αναγνωστικό κοινό σου».