- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Πέρασε στο ντούκου, γιατί η μεγάλη αυτή ανακάλυψη, εφεύρεση, εξωστρεφής καινοτομία, πώς αλλιώς να την πω δεν ξέρω, συνέβη την περίοδο που, στη Θεσσαλονίκη, δεν ήταν μόδα η επιστροφή στις παραδοσιακές γεύσεις της πατρίδας μας.
Κοινώς οι τρέντηδες δεν ένιωθαν φουλ γευστικό οργασμό με λαδοτύρια Μυτιλήνης, θραψαλάκια αλιευμένα στον Παγασητικό και σαλαμάκια Λευκάδος. Ήταν η εποχή που το να τρως τραμενζίνι όπως Φλωρεντία, ριζότο με φράουλα Μαδαγασκάρης και αργεντίνικο στέικ σε καθιστούσε αυτόματα πολίτη του κόσμου. Έτσι το Σουβλούρι, αυτή η «καινοτομία» για τον ουρανίσκο που εφηύρε ο δαιμόνιος Δημήτρης Εικοσιδυός της σουβλακερί «Ντερλικατέσεν», δεν έγινε viral και δεν εξυμνήθηκε από τους απανταχού ειδήμονες food bloggers.
Τι έκανε ο Εικοσιδυός τότε; Πήρε μια θεσσαλονικιώτικη γεύση trademark, κουλούρι με σουσάμι δηλαδή, έβαλε μέσα της να αναπαύονται στοργικά ντομάτες μαρούλια και σος μουστάρδας και κότσαρε στο καπάκι σουβλάκια από baby γουρουνόπουλα Καστοριάς, την πιάνεις τη φάση: το σουβλάκι αλλιώς. Όμως δεν έγινε τάση, δεν αποθεώθηκε, απεναντίας πολλοί λόγω της ονομασίας σουβλούρι μίλησαν για μια γεύση που περισσότερο παραπέμπει σε χιούμορ Μάρκου Σεφερλή. Ίσως να φταίει και το ότι το όνομα Άντονι Μπουρντέν δεν είχε σκάσει στις τηλεοράσεις.
Το street food, άλλοι το λένε και «ένα βρόμικο στα όρθια», ήταν η γευστική κουλτούρα όσων δεν σκάμπαζαν από restaumania. Τα σουβλάκια ήταν πασέ, ήταν οι απόκληροι και οι παρίες μιας κοινωνίας που ζούσε μόνο για πορτσίνια Ταϊλάνδης και σολομούς Υεμένης. Λίγοι συμμερίστηκαν τον ενθουσιασμό μου και όταν έλεγα πως, αν ο Άντονι Μπουρντέν γνώριζε τον Δημήτρη Εικοσιδυό, το σουβλούρι θα ήταν η αρχή μιας υπέροχης φιλίας.
Μετά ήρθε η κρίση και τα χλιδάτα γεύματα σε εστιατόρια με ακαταλαβίστικους κατάλογους υποχώρησαν. Επιστροφή στην απλότητα, στις πατροπαράδοτες γεύσεις, τι να κλάσει το νορβηγικό σκουμπρί μπροστά στη βραστή κατσίκα Σαμοθράκης; Έγινε μόδα το γευστικό αυτομαστίγωμα σε περιοδικά και μπλογκ, χιλιάδες μετανοημένων γκουρμεδίστας ζητούσαν έμπρακτη συγγνώμη κοινωνώντας με Μοσχάτα Λήμνου, αυτοί που παλιά, αν δεν έσφιγγαν καλιφορνέζικα καμπερνέ, τους ήταν αδύνατον να δηλώσουν πλήρεις κι ευτυχισμένοι.
Πριν λίγες μέρες η Θεσσαλονίκη, πατρίδα όλων των τάσεων, γέννησε το Μπουγατσάν. Είναι το νέο viral, ο εμπνευστής του εδώ και μια εβδομάδα κυκλοφορεί στους δρόμους και τα βλέμματα των περαστικών τον χαϊδεύουν με το ίδιο κλέος που χάιδευαν παλιά τον Κούδα, όταν έπαιρνε το διπλό στο Καραϊσκάκη: λατρεία λέμεεεε, διαδώστε, το Μπουγατσάν είναι παριζιάνικης έμπνευσης κρουασάν τίγκα στην κρέμα μπουγάτσα με κανέλα, όταν ο Θερμαϊκός συναντά τον Σηκουάνα και τα μπουγατσάδικα της Εγνατίας τις πατισερί του Σεν Ζερμέν. Κι αν πω πως κι αυτή η λέξη μου θυμίζει Μάρκο Σεφερλή, θα θεωρηθώ προβοκάτορας και εχθρός του λαού. Πως μου είναι αδύνατο να πανηγυρίσω μια γευστική νίκη της πόλης μας, η οποία χάρη στο Μπουγατσάν, που υποθέτω είναι θέμα χρόνου να μπει στη Βικιπαίδεια και να κατοχυρωθεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Το οποίο Μπουγατσάν σημειώνει θρίαμβο που παράγει χειροκρότημα αντίστοιχο με αυτό προς τον Γκάλη που, όταν έκανε λέι απ, έμοιαζε να σταματάει στον αέρα. Μπουγατσάν λοιπόν, ο νέος θρίαμβος και το talk of the town.
Κι απορώ πώς ακόμα κάθονται οι Μπουτάρης και Καλαφάτης και δεν δίνουν μάχη για το ποιος θα πρωτοεντάξει στο ψηφοδέλτιό του το σεφ μπουγατσανοεφευρέτη. Αφού για αυτό μιλάει ο κόσμος στο βορρά, συμβαίνει τώρα, σαρώνει στο διαδίκτυο, πέφτουν πολλά likes. Και ίσως το Μπουγατσάν να δείχνει και ένα νέο δρόμο αντίληψης για τα κοινά. Καλαφάρης, δηλαδή. Κατά το κρουασάν και μπουγάτσα, Εγνατία και Παρίσι, Καλαφάτης και Μπουτάρης. Αστική δεξιά και κεντροαριστερό μποεμιλίκι, ΠΑΟΚ και Άρης, clean face και tattoo maniac, τι να λέμε τώρα. Ο τέλειος δήμαρχος! Τα είχε γράψει και τα είχε πει ο Μάρκος Σεφερλής από τον προηγούμενο αιώνα: αχαχούχα!
O Στέλιος Ντεξής και η Μυρτώ Βουνάτσου είναι καλλιτέχνες κι όχι μπουγατσανοσέφ! Συμμετέχουν στην έκθεση «Hyperreality», που εγκαινιάζεται την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου στο K&K Showroom
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βιβλιοπωλείο-στέκι του πιο όμορφου δρόμου της Θεσσαλονίκης
Το Orme Run Club αποδεικνύει ότι μερικές φορές η καλύτερη αφορμή για να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους βρίσκεται στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών
Περιπλάνηση στη Βενετία από τα εθνικά περίπτερα της Μπιενάλε μέχρι τα μικρά εργαστήρια
Μια λέσχη ανάγνωσης μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ιαπωνικής λογοτεχνίας
Η διαδρομή του Βαρδάρη από τη λαϊκή αυθεντικότητα στην παρακμή
Ο Little Peter Αθανασιάδης είναι ένας αυθεντικός ροκενρολόκαρδος ήρωας
Ήταν Άρης, Γκάτσμπι και τερματοφυλακάρα!
Ο Παναγιώτης παίρνει τη φιγούρα του γνωστού Πειρατή της Καραϊβικής και της προσθέτει θεσσαλονικιώτικα χαρακτηριστικά
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Η επαναφορά των λαμπρών ψηφιδωτών του Γαλεριανού Ανάκτορου
Ο Νίκος Λειβαδιώτης και η Ράνια Καμπουράκη είναι…για δέσιμο!
Ο Κωστής Καρατζάς μιλά για τη μετάβαση του Greek Foundation από την ψηφιακή πλατφόρμα στον φυσικό χώρο
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης, 18 special λόγοι
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Σε εξέλιξη η μετατόπιση των αγωγών φυσικού αερίου. Ορίζοντας ολοκλήρωσης ο Μάρτιος του 2027
Εντυπωσιακά αερόστατα και μοναδικά Night Glow Shows στον Μύλο Ματσόπουλου
Οι «πάνκηδες» του Μεσαίωνα, τα βέβηλα τραγούδια του 12ου, ο θείος Έρνεστ και ο Φιντέλ, στην Αλεξάνδρου Σβώλου
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
Η ανάπλαση του ΦΙΞ και το μεσοπολεμικό αποτύπωμα του Brick Expressionism στη Θεσσαλονίκη
Χάρη, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.