- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Γκράντε βελέντζα! Ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτό εννοούσε ο Γιάννης Μπουτάρης αποκαλώντας μεγάλη μερίδα των Θεσσαλονικέων «χωριάτες», καμιά σχέση δηλαδή με την «La grande belezza» Ρώμη του Σορεντίνο, παρκάρουν όπου βρουν, μπαζώνουν τους δρόμους με σκουπίδια, κι άλλο θέμα συζήτησης δεν έχουν πέρα από τα ερωτικά του δήμαρχου για το αυστριακό αμόρε. Και η νέα χρονιά ξεκίνησε με καυγάδες, σαν το τραγούδι του Νιόνιου που το παραφράζω, «κάνει ο Γιάννης την αρχή, είμαστε, δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε βρε, κι ο Μπουτάρης τραγουδεί, άμα είν’ όλα άγραφα κάτι θα βγει»!
Και… Θεσσαλομίχλη! Να πώς μπορεί να μετονομαστεί η πόλη, έτσι όπως είναι τυλιγμένη στο γκρίζο τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς. Και στα ράδια οι εκφωνητές καταφεύγουν στις κλισεδούρες περί Θεόδωρου Αγγελόπουλου, που, αν ζούσε, θα ξαμολιόταν για γυρίσματα, ενώ σε ζωντανές συνδέσεις καθηγητές του ΑΠΘ μιλούν για τα αυξημένα ποσοστά καισίου που καταργούν τις ρομαντικές εικόνες και την όρεξη των instagramers «κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου» (τρελαίνομαι για θεσμικό ρεπορτάζ που χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα). Αυτά για το πρώτο επίπεδο, για τις κουβέντες στα καφέ και τα μεζεδοπωλεία, εκεί που συνευρίσκονται οι Θεσσαλονικείς και ανταλλάσσουν «κοινωνική κριτική», η ομίχλη και η σύντροφος του κυρ-Γιάννη αποτελούν πρώτο θέμα συζήτησης.

Τρίτο θέμα οι κακοτεχνίες επί της Νέας Παραλίας, όπου ήταν θέμα χρόνου να φανερωθούν, μετά τα ταρατατζούμ και τις παράτες. Όλοι έχουν να διηγηθούν μια νυχτερινή ιστορία τούμπας κοντά στις «Ομπρέλες» του Ζογγολόπουλου, μιας γλίστρας κι ενός γκαρτζαμπαλώματος, για να το πω και στα χωριάτικα!
Τέταρτο θέμα συζήτησης –περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις– αυτό το αφηνίασμα, το αλάλιασμα, το γκουντούρντισμα όλων στις γιορτές, που δεν άφησαν καρέκλα άδεια, με αποτέλεσμα όπου και να περπατούσες σε δρόμο του κέντρου να συναντάς εκατοντάδες χιλιάδες παρτάκηδες και γλέντια. Περισσότερο για Τσικνοπέμπτη έμοιαζαν οι παραμονές με τέτοια σχάρα έξω από κάθε μαγαζί, να κερνάει κοψίδια και λουκάνικα.
Το ευχάριστο είναι πως κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών γνώρισα έναν καταπληκτικό τύπο, ονόματι Σίμο Μπάνση. Σε μια πόλη όπου είμαστε όλοι γνωστοί (να άλλο ένα επιχείρημα στη φαρέτρα του Μπουτάρη περί «χωριού»), αυτός ο τύπος διαφέρει από το μέσο Θεσσαλονικέα. Δεν ακούει λαϊκά της Πάολας, ούτε απρόσωπα ηλεκτρονικά, δεν συχνάζει στα παραλιακά καφέ αλλά έχει στέκι το μπαρ «Atomizer» της Ζεύξιδος, όπου δίσκους αλλάζει η Μαρίνα Λινάρδου, κι έχεις την ευκαιρία, αν κάτσεις παρέα τους, να φτιαχτείς με το «Standing by the Sea» των Hüsker Dü.
Τι; Δεν υπάρχει «Atomizer» στη Ζεύξιδος; Κι έψαξες στον τηλεφωνικό κατάλογο και δεν βρήκες Σίμο Μπάνση; Μάλλον ψάχνεις λάθος και δεν ψάχνεις το σωστό βιβλιοπωλείο, μιας και τις περιπέτειες του Σίμου Μπάνση, όπως τις καταγράφει στο «Έχω όλους τους δίσκους τους» ο Μπάμπης Αργυρίου, τις τσίμπησα από το δισκοπωλείο «Λωτός» της Σκρα. Ο Μπάμπης, ο Σίμος και όλοι οι ήρωες της παρέας τους έρχονται από το δεύτερο επίπεδο της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου ακόμα οι δίσκοι βινυλίου αποτελούν ανεκτίμητη αξία, όπως και οι εκδρομές, τα ξενύχτια με φίλους και η ταινία «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» του Νικολαΐδη είναι θέμα χρόνου να αποκτήσει σίκουελ. Αυτό είναι το όνειρο του Σίμου Μπάνση, που δεν αγαπά την εκμάθηση λατινοαμερικάνικων χορών με δάσκαλο και ντάμα, αλλά λατρεύει το πόνγκο.
Τρυφερός, αναρχικός, αυτοσαρκαστικός, οξύς ως προς την παρατήρηση των Θεσσαλονικέων που μεταλλάχτηκαν σε άβουλους ακροατές χαζοραδιοφώνων που παίζουν επιτυχίες και μόνο επιτυχίες, ο «Μπάμπης Μπάνσης» γράφει ένα βιβλίο φόρο τιμής στο Νιλ Γιανγκ και το «Keep on Rockin’ in the Free World». Κουβαλά πίσω του το φανζίν «Rollin Under», τη δισκογραφική Lazy Dog και το mic.gr, τόπους δηλαδή όπου άνθισε μια εκρηκτικά νεολαιίστικη Θεσσαλονίκη, που αντί για τα κηρύγματα του Άνθιμου προσκυνά τα λόγια του Ρόμπερτ Γουάιετ. 317 σελίδες που με συγκίνησαν σφόδρα και ίσως μια ελπίδα πως κρίση-ξεκρίση οι κιθάρες και τα πέτσινα μπουφάν θα είναι πάντα οι νησίδες της απόλυτης ελευθερίας και χαράς.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βιβλιοπωλείο-στέκι του πιο όμορφου δρόμου της Θεσσαλονίκης
Το Orme Run Club αποδεικνύει ότι μερικές φορές η καλύτερη αφορμή για να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους βρίσκεται στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών
Περιπλάνηση στη Βενετία από τα εθνικά περίπτερα της Μπιενάλε μέχρι τα μικρά εργαστήρια
Μια λέσχη ανάγνωσης μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ιαπωνικής λογοτεχνίας
Η διαδρομή του Βαρδάρη από τη λαϊκή αυθεντικότητα στην παρακμή
Ο Little Peter Αθανασιάδης είναι ένας αυθεντικός ροκενρολόκαρδος ήρωας
Ήταν Άρης, Γκάτσμπι και τερματοφυλακάρα!
Ο Παναγιώτης παίρνει τη φιγούρα του γνωστού Πειρατή της Καραϊβικής και της προσθέτει θεσσαλονικιώτικα χαρακτηριστικά
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Η επαναφορά των λαμπρών ψηφιδωτών του Γαλεριανού Ανάκτορου
Ο Νίκος Λειβαδιώτης και η Ράνια Καμπουράκη είναι…για δέσιμο!
Ο Κωστής Καρατζάς μιλά για τη μετάβαση του Greek Foundation από την ψηφιακή πλατφόρμα στον φυσικό χώρο
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης, 18 special λόγοι
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Σε εξέλιξη η μετατόπιση των αγωγών φυσικού αερίου. Ορίζοντας ολοκλήρωσης ο Μάρτιος του 2027
Εντυπωσιακά αερόστατα και μοναδικά Night Glow Shows στον Μύλο Ματσόπουλου
Οι «πάνκηδες» του Μεσαίωνα, τα βέβηλα τραγούδια του 12ου, ο θείος Έρνεστ και ο Φιντέλ, στην Αλεξάνδρου Σβώλου
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
Η ανάπλαση του ΦΙΞ και το μεσοπολεμικό αποτύπωμα του Brick Expressionism στη Θεσσαλονίκη
Χάρη, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.