- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Το «Pallini Beach» στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και τώρα
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 οι τεράστιοι όγκοι του ξενοδοχείου «Pallini Beach» εξέπεμπαν για τον επισκέπτη συναισθήματα και αναμνήσεις από το μέλλον! Έμοιαζε με διαστημικό σταθμό, ίσως δεν ήμασταν στην Καλλιθέα της Χαλκιδικής αλλά σε ένα θερινό θέρετρο όπου διασκέδαζαν και κολυμπούσαν οι κάτοικοι της χώρας του Μπλέιντ Ράνερ.
Τόσο δέος, τόσο ανεπίχρηστο μπετόν, τόσος μοντερνισμός σε μια περιοχή όπου η πλειοψηφία των παραθεριστικών καταλυμάτων δεν ξέφευγε από την εικόνα των ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών: διώροφα οικήματα, ίσως και παράνομα, εξοπλισμένα με παλιά ψυγεία ή παγωνιέρες και λάμπες θυέλλης. Τις νύχτες το «Pallini Beach» άστραφτε σαν τρελό διαμάντι. Ο μύθος του ήθελε εδώ να παραθερίζουν οι ματσό, οι έχοντες, η νεόκοπη αστική τάξη. 35 χρόνια μετά την έξαψη και την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, όπου η φαντασία μας τρεφόταν με κοσμοπολίτικα φωτορεπορτάζ, αντλημένα από τις σελίδες για την Κυανή Ακτή που δημοσίευε ο «Ταχυδρόμος», βρέθηκα στο «Pallini Beach» ξανά.
Στο κατάμεστο πάρκινγκ δεν συνάντησα ανοιχτές Alpha Romeo Spider, σαν αυτή που οδηγούσε ο Μπελμοντό, ούτε MG με πινακίδες Μονακό. Αλβανικές Μερσεντές, Καγιέν από τη Ρουμανία, βουλγάρικα Corsa, σκοπιανά Πεζό, BMW Μαυροβουνίου, ένας βαλκανικός στόλος είχε καταλάβει και υπερχειλίσει τα πέριξ του ξενοδοχείου. Και, φυσικά, οι περίφημοι Ρώσοι που για άλλο ένα καλοκαίρι σώζουν τον τουρισμό της Χαλκιδικής. Δεν μου φάνηκαν για ολιγάρχες τύπου Αμπράμοβιτς, κάθε άλλο. Λαϊκοί Μοσχοβίτες και αλανιάρες από την Αγία Πετρούπολη κολυμπούσαν στα νερά, τσάκιζαν γρανίτες με βότκα στο μπιτς μπαρ και παράγγελναν κλαμπ σάντουιτς.
Το “Pallini Beach” ήταν κατάμεστο από τουρισμό ανατολικής προέλευσης, βραχιολάκια all inclusive και… water ζούμπα dance. Μου πήρε μισή ώρα για να καταλάβω τι σημαίνει water ζούμπα, ήτοι: εκατοντάδες κυρίες με κυτταρίτιδα και άρρενες με μπιροκοιλιά που, υπακούοντας στα παραγγέλματα του αρχηγού αυτού του ιδιότυπου χορού, έκαναν φιγούρες και πιρουέτες μέσα στη θάλασσα. Λίγο γυμναστική, λίγο χαβαλές, λίγο φάση και πολλή «Bomba», όπως γκάριζε το σάουντρακ. Ούτε σαμπάνιες με παγωτιέρες στο κύμα ούτε μαυρισμένα οπίσθια αιλουροειδών θηλυκών θεών. Οι ανατολικοί θαμώνες του «Pallini Beach» έμοιαζαν με τις οικογένειες των Γερμανών που τόσα χρόνια εποίκιζαν την Καλλιθέα, με μια διαφορά: δεν έχουν καλή σχέση με την καθαριότητα και την οικολογία και εξού με την αναχώρησή τους από τις ξαπλώστρες άφηναν λεφούσι από πλαστικά σκουπίδια και συσκευασίες στο διάβα τους.
Έχουν όμως ένα καλό οι ανατολικοί. Δεν παίζουν ρακέτες! Απολαύσαμε την παραλία και τη θάλασσα χωρίς ούτε ένα μπαλάκι να μας έρθει στο δόξα πατρί.
Ας δώσω και μερικές χρηστικές πληροφορίες για όσους τολμήσουν από εκεί μια βόλτα: δύο χυμοί βύσσινο, μία γρανίτα, τρία μικρά μπουκάλια νερό, μία φέτα καρπούζι κι ένα κλαμπ σάντουιτς μας κόστισαν 30 ευρώ. Προσθέστε 7,5 ευρώ για μια ομπρέλα και δύο ξαπλώστρες και ελπίζω να συμφωνήσετε: αρκετά ακριβό το μπάνιο δίπλα σε αυτή την πολυφυλετική βαβέλ με τα τατουάζ, τα σλιιιε, τα λιιιεεε και τα ιντισουντά στην προφορά. Η θάλασσα όμως, όπως πάντα, εξαιρετική.
Επιστρέφοντας για Θεσσαλονίκη, μελαγχόλησα. Το «Pallini Beach» δεν έχει πλέον καμιά σχέση με εκείνο το μυθικό μέρος όπου οι πισίνες έμοιαζαν τεράστιες σαν να είχαν δραπετεύσει από αντίστοιχα ξενοδοχεία στις Μπαχάμες και το ξενοδοχείο ήταν σκέτη χολιγουντιανή υπερπαραγωγή και γι’ αυτό ξεροστάλιαζα, μπας και πεταχτεί αίφνης μπροστά μου η Τζέιν Μάνσφιλντ. Όλα ήταν τόσο γειωμένα στο σήμερα, όλοι ήταν άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή του διπλανού βαλκανικού χωριού. Στα μάτια τους, εννοείται, το μέρος παραμένει μαγικό και τριζάτο, τόπος όπου ήρθε η ώρα τους να ζήσουν τις δικές τους φαντασιώσεις για τη ζωή στη δύση. Εμείς άλλη φορά ή σε μια άλλη ζωή, υποθέτω.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βιβλιοπωλείο-στέκι του πιο όμορφου δρόμου της Θεσσαλονίκης
Το Orme Run Club αποδεικνύει ότι μερικές φορές η καλύτερη αφορμή για να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους βρίσκεται στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών
Περιπλάνηση στη Βενετία από τα εθνικά περίπτερα της Μπιενάλε μέχρι τα μικρά εργαστήρια
Μια λέσχη ανάγνωσης μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ιαπωνικής λογοτεχνίας
Η διαδρομή του Βαρδάρη από τη λαϊκή αυθεντικότητα στην παρακμή
Ο Little Peter Αθανασιάδης είναι ένας αυθεντικός ροκενρολόκαρδος ήρωας
Ήταν Άρης, Γκάτσμπι και τερματοφυλακάρα!
Ο Παναγιώτης παίρνει τη φιγούρα του γνωστού Πειρατή της Καραϊβικής και της προσθέτει θεσσαλονικιώτικα χαρακτηριστικά
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Η επαναφορά των λαμπρών ψηφιδωτών του Γαλεριανού Ανάκτορου
Ο Νίκος Λειβαδιώτης και η Ράνια Καμπουράκη είναι…για δέσιμο!
Ο Κωστής Καρατζάς μιλά για τη μετάβαση του Greek Foundation από την ψηφιακή πλατφόρμα στον φυσικό χώρο
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης, 18 special λόγοι
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Σε εξέλιξη η μετατόπιση των αγωγών φυσικού αερίου. Ορίζοντας ολοκλήρωσης ο Μάρτιος του 2027
Εντυπωσιακά αερόστατα και μοναδικά Night Glow Shows στον Μύλο Ματσόπουλου
Οι «πάνκηδες» του Μεσαίωνα, τα βέβηλα τραγούδια του 12ου, ο θείος Έρνεστ και ο Φιντέλ, στην Αλεξάνδρου Σβώλου
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
Η ανάπλαση του ΦΙΞ και το μεσοπολεμικό αποτύπωμα του Brick Expressionism στη Θεσσαλονίκη
Χάρη, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.