- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Χαλκιδική μέρος πρώτον
Οι φετινές τσούχτρες μού φάνηκαν χλεμπονιάρες και αδύνατες, αλλά καλού κακού…
Τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στη Χαλκιδική.
Ο έχων σπίτι στη Χαλκιδική αυτό μπορεί να κάνει κάθε σαββατοκύριακο: να το ανοίγει διάπλατα και να υποδέχεται τους φίλους του. Να τους το διαθέτει, ώστε να γεμίσουν οι μεζονέτες στο Ποσείδι ζωή και τα ψυγεία στα λυόμενα της Νικήτης με μπιρόνια, από τη στρωματσάδα στο μπαλκόνι, σαν κατασκήνωση να δείχνουν τα διαμερίσματα στις παραθεριστικές πολυκατοικίες της Ιερισσού και το καλοκαίρι το φετινό να δείχνει σαν το καλοκαίρι της κοινοκτημοσύνης. Κάπως έτσι πάει η κατάσταση, και αυτό κατάλαβα και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος και το προηγούμενο σαββατοκύριακο, που η Θεσσαλονίκη πλημμύρισε ειδικά το πρώτο πόδι, που είναι μια ανάσα και λόγω βενζίνης δεν σου φεύγει ένα κάρο παράς για το πατροπαράδοτο πλιτς πλατς του σαββατοκύριακου. Είναι η εποχή της αλληλεγγύης και της μοιρασιάς, η εποχή που ό,τι έχει ο καθένας το διαθέτει αφιλοκερδώς. Κάτι σαν παράφραση του παλαιότερου «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα» ισχύει το φετινό: «Παιδιά, μη σκάτε, όλοι θα βολευτούμε στο τριαράκι του μπαμπά μου, της πεθεράς μου, του τρίτου μου ξαδέλφου».
Χάζευα και τον κόσμο στις παραλίες, στην «Αλμύρα» και το «Παπούα» της Καλλιθέας, στη «Sayonara» στα Νέα Πλάγια, στο «Solois» της Φούρκας, στις πέριξ αμμουδιές παρά τω «Κουρσάρω» στο Παλιούρι ή στις πιο ερημικές, όπως της Κρυοπηγής και της Χανιώτης: μιλάνε χαμηλόφωνα, διαβάζουν, το σκηνικό δεν θυμίζει τα παλιά καλλιστεία με τις στραφταλιζέ θεές και τη φυλή των τατουαζαράδων-μοχιταράδων να συμπεριφέρονται λες και δεν κολυμπούσαν στη Χαλκιδική αλλά σε σκηνικό του Baywatch. Ο κόσμος γεύεται και κοινωνεί τα πρώτα weekend της κάψας πιο χαλαρά και πιο ανθρώπινα.
Παρεμπιπτόντως, να ομολογήσω πως θα μπορούσα άνετα λόγω των γυροβολιών μου να διεκδικήσω μια θέση διδάκτορα στο θερινό τμήμα σπουδών του ΑΠΘ με αντικείμενο διδασκαλίας τη «Χαλκιδική, πρώτο πόδι». Και να μοιραστώ τις γνώσεις μου με όσους επιθυμούν να θέσουν ερωτήσεις του στιλ «και να πού να φάμε, κύριε, μετά τη βουτιά στην Κύψα», ανακράζοντας «στον Γρηγόρη, παιδιά μου, πάνω στο δρόμο της Αφύτου και λίγο πριν τα φανάρια για Κασσάνδρεια, όπου το σουβλάκιον είναι τρυφερό και το συκωτάκι μούρλια. Άλλη ερώτηση; Κάτι για τον “Μόλο”, ας πούμε, που άρχισαν ήδη να τον επισκέπτονται οι ρεπόρτερ του Star αναζητώντας τον Κανάκη και τον Λάτσιο;» «Αχ, ναι, τι παίζει εκεί;» Αυτό ακριβώς παίζει: Κυριακή μεσημέρι και, αν δεν πας από νωρίς, δεν θα βρεις ξαπλώστρα. Χιλιάδες παιδιά ρακετάρουν και παρτάρουν. Πιο δύσκολα, όμως, θέλω να με ρωτάτε. Και σε σχέση με τα χρηματοοικονομικά, όπως φερ’ ειπείν πώς πάνε οι τιμές και πόσο λόγω κρίσης; Με 30 ευρώ, απαντώ, μπορεί ένα ζεύγος τρυφερών εραστών να βρει κατάλυμα σχεδόν παντού. Βάλτε όμως και πέντε ευρώ εξτρά που θα σας χρειαστούν για αλοιφές αμμωνίας, αφού ο τρόμος του προηγούμενου σαββατοκύριακου λέγεται τσούχτρες. Γεμάτα ήταν τα νερά από αυτά τα φρικώδη τέρατα, τα οποία μεταξύ μας δεν ήταν δα και τόσο δολοφονικά. Οι φετινές τσούχτρες μού φάνηκαν χλεμπονιάρες και αδύνατες, αλλά καλού κακού… Πάμε σε άλλη ερώτηση, πάλι στην κατηγορία των χρηματοοικονομικών: ποιο είναι το φτηνότερο βενζινάδικο για να φουλάρεις πριν ξαμοληθείς για Χαλκιδική, όπου οι ντόπιοι βενζινάδες σε ξυρίζουν ακόμα και με 1,8 το λίτρο; Αυτό που θα συναντήσεις στον παράδρομο, απέναντι από το σιλό, και λίγο μετά τα ζαχαροπλαστεία του «Νίκου» και του «Χατζηφωτίου». Καινούργιο προφανώς, ποντάρει στο στόμα-στόμα και δίνει την αμόλυβδη 1,634.
Μόνο σε μία ερώτηση δεν μπορώ να απαντήσω: Τι ώρα ξεκινάει το μποτιλιάρισμα της επιστροφής και πώς είναι δυνατόν οι ντόπιοι να κλαίγονται πως τα σαββατοκύριακα δεν πατάει ψυχή, αλλά 30 χιλιόμετρα πριν από τη Θεσσαλονίκη τα νεύρα να σπάνε και το καραβάνι να πηγαίνει με 10 χιλιόμετρα. Είναι αυτά τα μεγάλα μυστήρια της ζωής στη Θεσσαλονίκη, στα οποία κανένας Γαλιλαίος ή Νεύτωνας δεν μπορεί να απαντήσει, να βγάλει ένα νόμο, να τον μάθουμε και να γλιτώσουμε το πήξιμο. Αυτά.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βιβλιοπωλείο-στέκι του πιο όμορφου δρόμου της Θεσσαλονίκης
Το Orme Run Club αποδεικνύει ότι μερικές φορές η καλύτερη αφορμή για να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους βρίσκεται στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών
Περιπλάνηση στη Βενετία από τα εθνικά περίπτερα της Μπιενάλε μέχρι τα μικρά εργαστήρια
Μια λέσχη ανάγνωσης μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ιαπωνικής λογοτεχνίας
Η διαδρομή του Βαρδάρη από τη λαϊκή αυθεντικότητα στην παρακμή
Ο Little Peter Αθανασιάδης είναι ένας αυθεντικός ροκενρολόκαρδος ήρωας
Ήταν Άρης, Γκάτσμπι και τερματοφυλακάρα!
Ο Παναγιώτης παίρνει τη φιγούρα του γνωστού Πειρατή της Καραϊβικής και της προσθέτει θεσσαλονικιώτικα χαρακτηριστικά
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Η επαναφορά των λαμπρών ψηφιδωτών του Γαλεριανού Ανάκτορου
Ο Νίκος Λειβαδιώτης και η Ράνια Καμπουράκη είναι…για δέσιμο!
Ο Κωστής Καρατζάς μιλά για τη μετάβαση του Greek Foundation από την ψηφιακή πλατφόρμα στον φυσικό χώρο
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης, 18 special λόγοι
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Σε εξέλιξη η μετατόπιση των αγωγών φυσικού αερίου. Ορίζοντας ολοκλήρωσης ο Μάρτιος του 2027
Εντυπωσιακά αερόστατα και μοναδικά Night Glow Shows στον Μύλο Ματσόπουλου
Οι «πάνκηδες» του Μεσαίωνα, τα βέβηλα τραγούδια του 12ου, ο θείος Έρνεστ και ο Φιντέλ, στην Αλεξάνδρου Σβώλου
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
Η ανάπλαση του ΦΙΞ και το μεσοπολεμικό αποτύπωμα του Brick Expressionism στη Θεσσαλονίκη
Χάρη, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.