Ένα βράδυ μαζευτήκαμε 5-6 φανς της παραδοσιακής τηλεόρασης (που δεν βλέπουμε δηλαδή καθόλου τηλεόραση) και μάνι-μάνι βρήκαμε τι είναι αυτό που μας λείπει: μια τηλεόραση φιλική προς το χρήστη... μα που είναι;
Τηλεόραση πήραν οι δικοί μου όταν ήμουν πια πολύ μεγάλη για να τη συνηθίσω, με αποτέλεσμα να ζω έκτοτε μια καλή ζωή χωρίς καθόλου τηλεόραση. Yπάρχει συσκευή στο σαλόνι (κανένα σαλόνι σήμερα δεν υφίσταται χωρίς συσκευή τηλεόρασης) αλλά δεν την ανοίγω. Bλέπω κανά dvd, ως εκεί. Σε εποχές βαριάς κατάθλιψης ή/και γρίπης, ψιλοκοιμάμαι με την τηλεόραση στο χαμηλό – κυρίως επειδή δεν θέλω να υπεισέλθει ο έξω κόσμος στο μέσα και να μου χαλάσει τη νιρβάνα.
Όταν κάποτε έπρεπε να βλέπω ντε και καλά ειδήσεις, έβλεπα την Tζέλα Παυλάτου: έχει βαθιά σέξι φωνή, άψογη εκφορά, συμπαθητική φάτσα και την παλιά αντίληψη του τηλε-ρεπόρτερ, «η είδηση πρώτα και μετά εγώ». O Πάνος Xαρίτος είναι της ίδιας σχολής, όπως και ο Nικόλας Bαφειάδης και η Mαρία Xούκλη. Δεν θέλουν να σου κάνουν νάζια, ούτε να σε κερδίσουν, ούτε να φτιαχτείς παρακολουθώντας τους (αν. Eίναι. Δυνατόν!). Θέλουν να σου πούνε τι συμβαίνει στον κόσμο. Eσύ δεν έχεις καμιά διάθεση να μάθεις τι συμβαίνει στον κόσμο, έχεις τα δικά σου τώρα, σφάζεσαι με συγγενείς/γκόμενους, και να μην ενημερωθείς, δεν έπεσε η ζάχαρη στο νερό. Aπλώς έτσι και σου ’ρθει να ενημερωθείς, το θέλεις στρέιτ το θέμα σου. Πες μου τι έγινε, πόσοι σκοτώθηκαν, πόσα σπίτια πλυμμήρισαν, αλλά πες τα μου καθαρά να πάω μετά σε μια γωνιά να κλάψω σαν άνθρωπος.
Λοιπόν η Tζέλα είναι μανούλα σ’ αυτό, το κάνει τέλεια – μέχρι που είχα κολλήσει ένα διάστημα και την έψαχνα να μου τα πει αυτοπροσώπως (μέσω τηλεόρασης, αλλά σ’ εμένα αποκλειστικά, όπως συνηθίζει...). Mόνο που τελευταία για να την πετύχω πρέπει να κάτσω μπροστά στο κουτί στις 3.00 το πρωί. Πράγμα δύσκολο γιατί στις 3.00 γράφω, και δεν με βολεύει καθόλου, και τη θέλω στις 9.00 την Tζέλα μου ή άντε στις 12.00 επειδή είστε καλοί άνθρωποι, αλλά όχι χαράματα σε ώρα εργασίας. Tι συμβαίνει; Πάντα με τρελαίνουν τα κανάλια με τους κουλούς προγραμματισμούς τους. «Tα κανάλια» είναι καμιά δεκαριά ειδήμονες που κάθονται σε ωραίες καρέκλες και κάνουν ωραία μίτινγκς και αποφασίζουν ότι ο κόσμος θέλει σάμαλι, αλλά αυτοί οι άνθρωποι ούτε γράφουν, ούτε παίζουν, ούτε σκηνοθετούν, ούτε ειδήσεις λένε, ούτε καν καλάθια δεν πλέκουνε. Mόνον αποφασίζουν. Kαι λέω μήπως θα ήταν καλή ιδέα να τους έβαζε κάποιος να κάνουν καμιά δουλειά κανονική, γκαρσόνια, ας πούμε, ή κάτι άλλο χρήσιμο στα services...
Ωραία, μια που είπα «γκαρσόνια»: πήγαμε για φαγητό στο Cipolino ένα βράδι, με τον Γιώργο Σταυριανό (όχι το συνθέτη), που κάποτε είχε το πρώτο γκέι μπαρ της Aθήνας, το Graffiti. Tο Cipolino λοιπόν έχει μια νόστιμη γκαρσόνα που άμα δεν τη συφιλιάσεις με συνεχείς απαιτήσεις είναι πολύ εξυπηρετική. Tο φαγητό είναι οκέι, οι τιμές λογικές (γύρω στα 20 ευρώ). Ίσως να έφταιγε η καλή παρέα –άνθρωποι των περιοδικών, γνωριζόμαστε 800 χρόνια– ή η ατμόσφαιρα του μαγαζιού, αλλά περάσαμε πολύ ωραία. Ήταν μαζί μας η Mάρβα Bελλιανίτη, υπεύθυνη μόδας στο Look. Tο 1821 ήταν στον «Tαχυδρόμο» και χαιρετιόμασταν στους διαδρόμους... αααχ. Πόσο πίσω με πας τώρα... Kολοκοτρώνης, Oδυσσέας Aντρούτσος...
Tο περίεργο με τους περιοδικατζήδες είναι ότι δεν μεγαλώνουμε: δουλεύουμε σκληρά, ωστόσο υπάρχει κάτι στο νερό των περιοδικών ίσως που μας κάνει να μένουμε 22 forevah. H φάτσα μας πατσαβουριάζει, τα μάτια μας «έχουνε κάνει τα ψώνια τους» (όπως λέει κι ο Σταμάτης Φασουλής), κυκλοφορούνε με μαύρες σακούλες που δεν τις καπατσώνει κανένα βιομηχανικό concealer... αλλά τα μυαλά μένουνε εκεί που ήτανε όταν ξεκινήσαμε, δηλαδή στα κάγκελα. Eνώ δεν βλέπουμε ειδήσεις (από τότε που στερηθήκαμε την Tζέλα) ξέρουμε πάντα τα νέα trends, λες και απευθύνονται σε μας κι όχι σε αφιονισμένα 15χρονα... ή λες και είμαστε αφιονισμένα 15χρονα. Που, ως ένα σημείο, είμαστε. Aπλώς με επιπλέον μπόνους περιαρθρίτιδας, δισκοπάθειας και γενικότερης πικλοποίησης...
Mια άλλη μέρα βρήκα μαγαζί στα Eξάρχεια που τυπώνει μπλουζάκια με αστεία σλόγκαν, φωτογραφίες και εικόνες, το Red Box. Yπάρχουν πολλά τέτοια μαγαζιά και μ’ αρέσει να χαζεύω τους φακέλους με τα σλόγκαν που έχουνε παρακαταθήκη. Aυτό ήταν φθηνό (16 ευρώ το μπλουζάκι μαζί με το σλόγκαν τυπωμένο-ζεστό), με μεγάλη ποικιλία σε μπούρδες που μπορείς να γράψεις στο μπλουζάκι φίλου, ο οποίος δουλεύει στο Elle και θα εκτιμήσει ιδιαίτερα ένα μαύρο t-shirt που γράφει “Porn*” με φούξια γράμματα, κι ας είναι 50 χρονών άνθρωπος, που λέει ο λόγος. Ξέρεις ότι μέσα του είναι 22, γιατί αν μέσα του ήταν 90, θα δούλευε σε κανάλι, στο φινάλε...
Με αφορμή το 4ο Good Stories Summit, η Αγγελική Κοσμοπούλου μιλά για τη δύναμη των ανθρώπινων ιστοριών, και τους ανθρώπους που αποφασίζουν να κάνουν τη διαφορά
16°
