Σε ποιον ανήκει η Αθήνα;

Νομίζω είναι πιο εύκολο να γράψω ποιοι είναι αυτοί στους οποίους σίγουρα δεν ανήκει η Αθήνα: στους κατοίκους της. Δεν ανήκει σ’ αυτούς που περιμένουν ένα σαββατοκύριακο να πάρουν την οικογένειά τους για μια εκδρομή ή μια μακρινή βόλτα, δεν ανήκει σ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν έναν περίπατο ή ψώνια στο κέντρο της, δεν ανήκει σε όσους έχουν τα καταστήματά τους σε αυτό. Είναι λες και η πόλη, και ειδικά το κέντρο της, υπάρχουν για την ψυχαγωγία των κακομαθημένων προνομιούχων που θέλουν να παίξουν τους επαναστάτες, ή των «ευαίσθητων» προνομιούχων που θέλουν να διαφημίσουν την φιλανθρωπική ή/και αθλητική τους δράση ταλαιπωρώντας όσο το δυνατόν περισσότερους.

Μόνο το τριήμερο που πέρασε το κέντρο έκλεισε για α) συγκέντρωση «για τα Τέμπη» και καταστροφές β) συγκέντρωση «για την ημέρα της Γυναίκας» και καταστροφές γ) έναν αγώνα δρόμου που προκειμένου να αποκτήσει αίγλη ονομάζεται «ημιαμαραθώνιος» (απορώ γιατί δεν λένε «ημιημιμαραθωνιο» τα 10 χλμ και «ημιημιημιμαραθώνιο» τα 5χλμ).

Αν κάποιος ήθελε να πάει μια βόλτα στο κέντρο κινδύνευε από πέτρες, δακρυγόνα, ορδές αφιονισμένων ταραξιών, κι αν δεν συναντούσε τίποτα από όλα αυτά η βόλτα του (με τα πόδια μιλάμε πάντα) μπορεί να κατέληγε μια μικρή Οδύσσεια αν είχε την ατυχία να πρέπει να διασχίσει δρόμο που είχε φραχτεί για να μπορέσουν ανενόχλητοι να τρέξουν οι δρομείς. Αν ένας Αθηναίος ήθελε να πάρει την οικογένειά του, να μπουν στο αυτοκίνητο και να πάνε μια μικρή εκδρομή μπορεί να ήταν είτε αδύνατο είτε ιδιαιτέρως οδυνηρό. Και βέβαια δεν συζητάμε τι θα συνέβαινε στην περίπτωση κάποιου έκτακτου περιστατικού υγείας.

Μαζί με όλα αυτά υπολογίστε και τις συνέπειες που υφίστανται οι κάτοικοι της Αθήνας από την απροθυμία της ΕΛ.ΑΣ. (δηλαδή της κυβέρνησης) να επιβάλει τον νόμο σε όσους μετατρέπουν κάθε πιθανή επιφάνεια της πόλης σε πάρκινγκ (με πρώτους και καλύτερους όσους έρχονται από τα προάστια με τα ΙΧ τους για να πάρουν μέρος σε αγώνες δρόμου «για καλό σκοπό») και έχετε την πλήρη εικόνα του τι συμβαίνει όταν η κυβερνητική αδιαφορία (ή ο κυβερνητικός φόβος)* συναντιέται με την αίσθηση ιδιοκτησίας που έχουν για την πόλη οι διοργανωτές ποικίλων εκδηλώσεων μαζί με την δημοτική αρχή που τους την παραχωρεί σε κάθε ευκαιρία.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, η Αθήνα ανήκει σε όσους την κακοποιούν, σε όσους τη χρησιμοποιούν για τα χόμπι και τη διαφήμισή τους, σε όσους την αντιλαμβάνονται ως καμβά έκφρασης. Οι υπόλοιποι πρέπει να συμβιβαστούμε στην ιδέα ότι είμαστε απλώς οι κομπάρσοι στον χαβά τους. Και μπράβο μας. 

*Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η κυβέρνηση αρνείται να επιβάλει τον νόμο. Είναι ο φόβος της για τον επαγγελματισμό των δυνάμεων καταστολής ή είναι τα ταμπού από τα οποία διακατέχεται και από τα οποία έχει απαλλαγεί η πλειονότητα της κοινωνίας;