Εκδήλωση στο μουσείο του νοσοκομείου Σωτηρία με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φυματίωσης
Η Ομάδα Εργασίας της ΕΠΕ «Φυματίωση και Λοιμώξεις από Μη Φυματικά Μυκοβακτηρίδια», με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φυματίωσης, διοργάνωσε συμβολική εκδήλωση στο Μουσείο του ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία», το πρώτο Ιατρικό Μουσείο στην Ελλάδα, αφιερωμένο στην ιστορία της φυματίωσης και τον αντιφυματικό αγώνα. Κατά την έναρξη της εκδήλωσης χαιρετισμό απηύθυνε ο Πρόεδρος της ΕΠΕ, Καθηγητής Πνευμονολογίας ΕΚΠΑκ. Στέλιος Λουκίδης. Στην Ιστορία της Φυματίωσης στο ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία» αναφέρθηκε ο πρώην Συντονιστής Διευθυντής ΕΣΥ και επίτιμος Πρόεδρος του Μουσείου κ. Μιχάλης Τουμπής, αναδεικνύοντας τα βιώματα των ασθενών και τον αδιάκοπο αγώνα των υγειονομικών στην καταπολέμηση της νόσου. Ιδιαίτερη στιγμή στην εκδήλωση ήταν η βράβευση τωναφυπηρετησάντων Ιατρών του Αντιφυματικού Τμήματος του Νοσοκομείου από τον κ. Χαράλαμπο Μόσχο, Πνευμονολόγο – Φυματιολόγο, Συντονιστή Διευθυντή του Αντιφυματικού Τμήματος-Μονάδας Ανθεκτικής Φυματίωσης του ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία».
Για την παρούσα κατάσταση στη φυματίωση στην Ελλάδα και παγκοσμίως, μίλησε η κ. Κατερίνα Μανίκα, Καθηγήτρια Πνευμονολογίας ΑΠΘ, Διευθύντρια Πνευμονολογικής Κλινικής ΓΝΘ «Γ. Παπανικολάου» ενώ η κ. Αγγελική Λουκέρη, Επιμελήτρια Ά τουΑντιφυματικού Τμήματος -Μονάδα Ανθεκτικής Φυματίωσης του ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία», αναφέρθηκε στο πως η νόσος επηρέασε την τέχνη και την κοινωνία διαμορφώνοντας την ανθρώπινη ιστορία. Η εκδήλωση έκλεισε με ένα ιδιαίτερο δρώμενο από τη θεατρική δράση «ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ» από το Εθνικό Θέατρο με την συμμετοχή του κ. Ηλία Κουνέλα και της κυρίας Θεανώς Μεταξά. «Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, στις 24 Μαρτίου εορτάζουμε την πρώτη ουσιαστική νίκη της Επιστήμης απέναντι στη φυματίωση, τον μεγάλο εχθρό της ανθρωπότητας» τόνισε ο κ. Χαράλαμπος Μόσχος.
Παρά την ύπαρξη πλέον αποτελεσματικών θεραπειών, επισημαίνει ο κ. Μόσχος, η φυματίωση παραμένει ακόμα και σήμερα η πιο θανατηφόρα λοίμωξη παγκοσμίως, πλήττοντας κυρίως τις αναπτυσσόμενες χώρες. «Στην Ελλάδα το 2024 καταγράφηκαν 440 περιστατικά φυματίωσης. Αν και ο αριθμός αυτός υποδηλώνει μια ενθαρρυντική μείωση της τάξης του 19,2% συγκριτικά με το προηγούμενο έτος, αποδεικνύει πως η νόσος δεν έχει εξαλειφθεί. Η φυματίωση είναι ακόμα εδώ και δεν κάνει διακρίσεις. Αφορά εξίσου τον γηγενή πληθυσμό, όσο και άτομα γεννημένα στο εξωτερικό».
«Η ενεργητική αναζήτηση και η πρώιμη διάγνωση μέσω στοχευμένου ελέγχου, η βελτίωση της επιδημιολογικής επιτήρησης, η εξασφάλιση φαρμακευτικής επάρκειας, καθώς και η δωρεάν και απρόσκοπτη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για τον περιορισμό και τον έλεγχο της νόσου».
Αναφερόμενες στην Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φυματίωσης οι Υπεύθυνες της Ομάδας Εργασίας της ΕΠΕ «Φυματίωση και Λοιμώξεις από Μη Φυματικά Μυκοβακτηρίδια», κυρίες Αγγελική Λουκέρη και Μαρία Σιωνίδου,Πνευμονολόγος - Φυματιολόγος PhD, επιστημονική συνεργάτης Πνευμονολογικής Κλινικής ΑΠΘ, τόνισαν: «είναι μια ημέρα μνήμης, αλλά και μια ηχηρή υπενθύμιση της ανάγκης διαρκούς στράτευσης όλων των εμπλεκομένων φορέων στον παγκόσμιο, διαχρονικό στόχο: την οριστική εξάλειψη της φυματίωσης».
«Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φυματίωσης του 2026, υπενθυμίζει ότι η φυματίωση παραμένει μια σημαντική απειλή για τη δημόσια υγεία, αλλά και ότι η εξάλειψή της είναι εφικτή. Με κεντρικό μήνυμα “Ναι! Μπορούμε να τερματίσουμε τη φυματίωση! Με βούληση από τις χώρες. Με δύναμη από τους ανθρώπους” η διεθνής κοινότητα καλείται να ενισχύσει τις δράσεις πρόληψης, έγκαιρης διάγνωσης και αποτελεσματικής θεραπείας».
«Η επένδυση στη θεραπεία της φυματίωσης δεν αποτελεί μόνο μέτρο δημόσιας υγείας, αλλά πολιτική στρατηγική και οικονομική επιλογή» επισημαίνουν οι κυρίες Αγγελική Λουκέρη και Μαρία Σιωνίδου. «Η ταχεία διάθεση καινοτόμων διαγνωστικών εργαλείων, η διασφάλιση συνεχούς πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και η πολυτομεακή συνεργασία των φορέων με επίκεντρο τον άνθρωπο, αποτελούν καθοριστικά βήματα για την εξάλειψη της φυματίωσης και την προστασία των πιο ευάλωτων πληθυσμών».
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
