Τη χρόνια υποχρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων ανέδειξε σε παρέμβασή της η Roche Hellas
Η Roche Hellas, κατανοώντας την ανάγκη διαμόρφωσης μιας αποτελεσματικής φαρμακευτικής πολιτικής, η οποία θα αντιμετωπίζει τη φαρμακευτική δαπάνη ως εργαλείο βιώσιμης και συνεκτικής ανάπτυξης, ανέδειξε κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Πανελλήνιου Συνεδρίου για τα Οικονομικά και τις Πολιτικές της Υγείας 2022, τη σημασία της άμεσης εφαρμογής κατάλληλων διαρθρωτικών αλλαγών στον τομέα της δημόσιας νοσοκομειακής φαρμακευτικής δαπάνης.
Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το ύψος και την αποδοτικότητα της νοσοκομειακής φαρμακευτικής δαπάνης, ο κ. Μιχάλης Κακούρος, Access Excellence Lead της Roche Hellas, αναφέρθηκε στη χρόνια υποχρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων, σε επίπεδα πολύ κατώτερα των υγειονομικών αναγκών του πληθυσμού της χώρας.
«Η εφαρμογή του αυτόματου μηχανισμού επιστροφών (clawback) αλλά και των εκπτώσεων (rebates) που υιοθετήθηκαν στο νοσοκομειακό κανάλι από το 2016 μέχρι σήμερα, έχει οδηγήσει σε σημαντική αύξηση της συμμετοχής των φαρμακευτικών εταιρειών, δημιουργώντας στρεβλώσεις οι οποίες, μεταξύ άλλων, υποβαθμίζουν την προστιθέμενη αξία της καινοτομίας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι πλέον (2021) η συνολική υπέρβαση στο συγκεκριμένο κανάλι διανομής διαμορφώνεται σε ένα ποσοστό της τάξεως του 55% της νοσοκομειακής φαρμακευτικής δαπάνης, ενώ για το 2022 η πρόβλεψη της υπέρβασης εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 61%, με την φαρμακευτική βιομηχανία πρακτικά να καλύπτει την πραγματική αύξηση των αναγκών περίθαλψης του πληθυσμού», σημείωσε ο κ. Κακούρος.
Παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου για την Ανάκαμψη και Ανθεκτικότητα, δεν έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα προς μια βιώσιμη λύση που να περιλαμβάνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ιδίως σε ό,τι αφορά την πλευρά της ζήτησης φαρμάκων. Η θέσπιση κλειστών προϋπολογισμών, ύψους 170 εκατομμυρίων ευρώ, ως αποτέλεσμα εκτεταμένων διαπραγματεύσεων σε μια σειρά θεραπευτικών κατηγοριών από την Επιτροπή Διαπραγμάτευσης, απέδωσαν εξοικονομήσεις περίπου της τάξεως των 80 εκατομμυρίων ευρώ στα νοσοκομεία. Παρά το αρχικό θετικό αποτέλεσμα, όσο περισσότεροι κλειστοί προϋπολογισμοί διαμορφώνονται τόσο μεγαλύτερη η έκθεση στο clawback των φαρμάκων που παραμένουν εκτός κλειστών προϋπολογισμών, καθώς μειώνεται δραστικά ο διαθέσιμος προϋπολογισμός για τα νοσοκομεία.
«Για την αντιστροφή αυτής της ασφυκτικής κατάστασης, είναι σημαντικό να εφαρμοστούν οι κατάλληλες διαρθρωτικές αλλαγές και εργαλεία με βραχυπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο ορίζοντα υλοποίησης», τόνισε ο κ. Κακούρος. «Λαμβάνοντας υπόψη την επιτακτική ανάγκη αύξησης της δημόσιας νοσοκομειακής φαρμακευτικής δαπάνης, αρχικά, θα πρέπει η Πολιτεία να φροντίσει ώστε οποιαδήποτε εξοικονόμηση στη συνολική φαρμακευτική δαπάνη να κατανέμεται υπέρ της ενίσχυσης της αντίστοιχης νοσοκομειακής. Θα πρέπει, επίσης, να ξεκινήσει ένας γόνιμος διάλογος μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων φορέων για την ενίσχυση των κεντρικών διαγωνισμών για φάρμακα που δεν έχουν πλέον προστασία, καθώς και των ψηφιακών υποδομών στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, όπως είναι τα μητρώα ασθενών, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση στις δημόσιες δομές, ο ηλεκτρονικός φάκελος ασθενούς και η διασυνδεσιμότητα των συστημάτων, με στόχο την καλύτερη παρακολούθηση των ασθενών και κατ’ επέκταση της φαρμακευτικής δαπάνης. Παράλληλα, σε αντιστοιχία με καλές πρακτικές άλλων ευρωπαϊκών χωρών, θα πρέπει να αξιολογηθεί η εφαρμογή συμφωνιών ελεγχόμενης πρόσβασης (Managed Entry Agreements) μέσω ενός σαφούς και διαφανούς πλαισίου με προκαθορισμένα κριτήρια και χρονοδιάγραμμα».
«Η Roche Hellas, στο πλαίσιο ενός εποικοδομητικού και γόνιμου διαλόγου, είναι πρόθυμη να συνεισφέρει με τις προτάσεις, την εμπειρία και την τεχνογνωσία της, για την οικοδόμηση ενός βιώσιμου και ανθεκτικού συστήματος υγείας, το οποίο θα δημιουργεί προστιθέμενη αξία για τους ασθενείς, για την οικονομία και για την κοινωνία», κατέληξε ο κ. Κακούρος.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
