Είμαι fit και φαίνομαι

O άνδρας του σήμερα επιβεβαιώνεται όχι μόνο στο είμαι αλλά και στο φαίνομαι FIT –  χαράματα κάνω τζόκινγκ, πηγαίνω με το ποδήλατο στη δουλειά, τα σαββατοκύριακα περπατάω στα βουνά, διαβάζω και ενημερώνομαι για το πώς θα γυμναστώ, τι πρέπει να φάω και πώς να περιποιηθώ το σώμα μου. Όλα μοιάζουν να απεικονίζουν μια συνειδητοποίηση των τελευταίων χρόνων ότι αν μπορώ με το σώμα μου να γκρεμίζω τα τείχη της καθιστικής ακινησίας που η σημερινή καθημερινότητα και η φθορά του χρόνου έχουν υψώσει, τότε έχω πολλές πιθανότητες να περνάω και να αισθάνομαι καλά.

Στα είκοσι πέντε παρατηρείται η κορύφωση των περισσότερων βιολογικών συστημάτων του οργανισμού, από εκείνο το σημείο και μετά κάθε δεκαετία έχει χαρακτηριστικά μιας μικρής πτώσης στην απόδοση των βιολογικών οργάνων και ενός μικρού εκφυλισμού σε οστά και ιστούς. Στα πενήντα η αλλαγή γίνεται αισθητή, η καρδιά και οι πνεύμονες βάλλονται πρώτα, έπειτα η μυϊκή δύναμη, και στην τρίτη ηλικία λόγω εξασθένισης του νευρικού συστήματος η αστάθεια γίνεται πραγματικότητα.

Τα αποτελέσματα χιλιάδων ερευνών, ωστόσο, δείχνουν ότι αν στη ζωή μας διατηρήσουμε μια συστηματική φυσική δραστηριότητα, έχουμε πολλές πιθανότητες να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε με αξιοπρεπή τρόπο τη φυσική φθορά και να διατηρήσουμε την αυτοεξυπηρέτηση μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Οι άνδρες που γυμνάζονται συστηματικά από την παιδική τους ηλικία, φτάνοντας στα πενήντα έχουν πολύ μικρές αποκλίσεις στη γενική τους φυσική κατάσταση. Όταν φτάσουν σε μεγαλύτερες ηλικίες με ένα σώμα που κρατάει μια νευρομυϊκή ευρωστία, απομακρύνονται αρκετά από παθήσεις της καρδιάς και των πνευμόνων που δείχνουν τα δόντια τους τις τελευταίες δεκαετίες. Αρκετοί άνδρες πλέον συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν είναι αργά και ότι τα παραπάνω κιλά, το πολύ τσιγάρο και η ακινησία μάλλον δεν τους υπόσχονται ξεκούραστες μέρες και νύχτες, και μόλις κόψουν το τσιγάρο, γίνουν πιο επιλεκτικοί στο φαγητό και αυξήσουν λίγο την κινητική τους δραστηριότητα δύσκολα θα σου πουν ότι δεν αισθάνονται καλύτερα.

Γίνεται πολλή κουβέντα για το πόσες ώρες γυμναστικής είναι αρκετές για το βέλτιστο αποτέλεσμα της λειτουργίας ενός σώματος. Σε μια ζωή με τόσο διαφορετικές καθημερινές συνήθειες και ανομοιογένεια χαρακτηριστικών, το «πόσο» καταλήγει να είναι εξατομικευμένο. Οι οδηγίες για 150 λεπτά εβδομαδιαίας αερόβιας άσκησης, ωστόσο, ως επί το πλείστον περπάτημα για να αντιμετωπιστεί η μεγάλη πτώση της αποδοτικότητας των πνευμόνων και της καρδιάς και ασκήσεις με βάρη για να κρατήσουμε τη μυϊκή δύναμη σε ελάχιστη συχνότητα 3 φορές την εβδομάδα, είναι παγκοσμίως αποδεκτές. Καινούργιες οδηγίες δίνουν έμφαση και σε ασκήσεις ισορροπίας οι οποίες αυξάνουν το νευρομυϊκό συντονισμό, που φαίνεται ότι έχει πολύ σημαντικό προληπτικό χαρακτήρα.