Γιατί ολοένα και περισσότερο προτιμάμε το φαγητό απ' έξω από το να μαγειρεύουμε στο σπίτι;
Ρωτάω εσάς, ρωτάω κι εμένα κυρίως… Πώς ξαφνικά όλοι μας έχουμε βρεθεί να τρώμε συνέχεια έξω ή «απ’ έξω»; Πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα και όλοι μας βγαίνουμε για φαγητό τουλάχιστον 3-4 φορές την εβδομάδα κι όλα τα υπόλοιπα τα καλύπτουμε παραγγέλνοντας από τις πλατφόρμες; Πού πήγαν τα τηγάνια και οι κατσαρόλες μας; Εκείνη η καθημερινή αναρώτηση των μανάδων «μωρέ, τι να τους μαγειρέψω σήμερα», που μισό περιείχε την έγνοια τους για να τραφούν καλά τα καμάρια τους κι άλλο μισό την όρεξή τους και την πεθυμιά τους να γευτούν κι οι ίδιες κάτι νόστιμο κι αγαπημένο; Πού πήγε η ανταλλαγή ιδεών και συμβουλών και συνταγών μεταξύ μας; Πού πήγαν τα απλά και λιχούδικα φαγάκια που ακολουθούσαν τις παραδόσεις, την εποχικότητα, την ανάγκη να «ξοφληθούν» οι προμήθειες του ψυγείου και να μην πεταχτεί τίποτα; Θυμάμαι κείνη τη μάνα μου, που τίποτα δεν είχε ακούσει περί zero food waste κι όμως έπαιρνε ένα κοτόπουλο και το ’φτιαχνε πέντε φαγάκια – τα καλά κομμάτια στον φούρνο με πατατούλες ή κάνα κοκκινιστό γιουβετσάκι με χυλοπίτες, τους λαιμούς και τις φτερούγες να δώσουν νοστιμιά στη σούπα που έφτιαχνε για κάποιο κρυωμένο της παιδί, τα συκωτάκια του με αυγά στο τηγάνι, ένα φαγάκι της στιγμής νόστιμο και γρήγορο για το άλλο, που γύρισε πεινασμένο απ’ το σχολείο…
Σουβλάκια και μπέργκερ και πίτσες και chicken hot wings, άντε τάχα μου και κάνα μαγειρευτό για ξεκάρφωμα τρώνε τα σπιτικά σήμερα τα μεσημέρια και ψάρι ωμό, «ψημένο» στα εσπεριδοειδή, ανάποδα παστίτσια και «σφαίρες» μουσακά, κοτόπουλα πίρι πίρι και φασολάκια στα κάρβουνα με λάδι μαϊντανού τα βράδια στις ταβέρνες και τα ρεστοράν. Ωραία κι όλα αυτά, και σου γλιτώνουν χρόνο και κόπο (και χρήμα ενίοτε), αλλά είναι επίσης ωραίο, και στοργικό και ανακουφιστικό και αγαπησιάρικο, να μαγειρεύεις για τα παιδιά σου, για τον έρωτά σου ή και για την πάρτη σου στο σπίτι σου και στη δική σου κατσαρόλα. Σε καλμάρει, σε κατευνάζει, σε πάει για λίγο αλλού, σε χορταίνει αλλιώς από το έτοιμο και το «απ’ έξω».
Και δείχνει πως το σπίτι έχει κέντρο και πυρήνα και εστία, που γεμίζει από μυρωδιές ανθρώπινες και ξεσηκωτικές της όρεξης. Κρεμμύδια και σκόρδα που τσιγαρίζονται, ψαράκια που τσιτσιρίζουν στο τηγάνι, γεμιστά που μελώνουν στον φούρνο, μελιτζανούλες ιμάμ και αρακάδες λαδεροί και αγκινάρες αλά πολίτες και μπριάμ στην κατσαρόλα. Μαγειρέψτε, ας μαγειρέψουμε ξανά όλοι μας, κάντε μου τη χάρη… σας (μας) παρακαλώ!
Η βάση είναι ξεκάθαρη: 100% φρέσκος ελληνικός μοσχαρίσιος κιμάς, αφράτα buns, σπιτικές σος, πατάτες κομμένες στο χέρι. Αλλά αυτό που μένει είναι η λεπτομέρεια.
