Στο Μεσολόγγι για αυγοτάραχο, χέλια, τοπικά ποτά και το περίφημο αλάτι του
Το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς «Μεσολόγγι» και «τρόφιμα» είναι το αυγοτάραχο: χρυσαφένιο, έντονο και μοναδικό στον κόσμο, χρωστάει την ύπαρξή του στην λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου-Αιτωλικού, «το πιο ενεργό ιχθυοπαραγωγικό κέντρο της χώρας και το μεγαλύτερο σύμπλεγμα υγρότοπων της Ελλάδας», όπως λένε οι οδηγοί. Το αυγοτάραχο είναι ΠΟΠ, Προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης, και φτιάχνεται από τα αυγά της μπάφας, που ακούγεται σόκιν αλλά είναι απλώς ο θηλυκός κέφαλος. Ο κέφαλος, ψητός ή μαγειρεμένος με οποιονδήποτε τρόπο (βασικά, ψητός) είναι από τα στάνταρ πιάτα που δοκιμάζει κανείς στο Μεσολόγγι, κι επειδή είναι παχύ ψάρι με άσπρο, νόστιμο κρέας, δεν απογοητεύει ποτέ – οι Μεσολογγίτες έχουνε πάρει το κολάι στην προετοιμασία του, κι όλα τα εστιατόρια, οι ταβέρνες και τα μεζεδοπωλεία της περιοχής, σερβίρουν ωραιότατο κέφαλο, ανοιχτό στη μέση και ψημένο στα κάρβουνα.
Το φημισμένο αυγοτάραχο του Μεσολογγίου
Η μπάφα λοιπόν είναι ένα μυστήριο ψάρι που δεν σου γεμίζει καθόλου το μάτι όταν το κοιτάζεις, είναι αυγωμένη στο τέλος καλοκαιριού/αρχές φθινοπώρου, και οι ψαράδες αφαιρούν προσεκτικά το χαβιάρι της, με το χέρι, με τέχνη, και μία-μία, ή μπάφα την μπάφα. Το χαβιάρι αλατίζεται, μαλάσσεται, γενικά περνάει μια (πολύ φυσική όμως) επεξεργασία, κι έπειτα κερώνεται για να διατηρηθεί. Ταξιδεύει σ´ όλο τον κόσμο το αυγοτάραχο, και είναι διάσημο ως εκλεκτός, πανάκριβος μεζές με υψηλή διατροφική αξία. Το αυγοτάραχο «Τρικαλινός» πωλείται παντού στην Αθήνα και είναι εξαιρετικό, αλλά πολύ καλό είναι και του «Παπαγεωργίου», με μελισσόκερο που μοσχοβολάει εκκλησία. Το πήραμε από το μπακάλικο «Καλαμάκη», που διαθέτει ένα σωρό παραδοσιακά προϊόντα, τυριά, αλλαντικά, μέλια, ζυμαρικά – μέχρι και σαλάμια Δράμας, του Σαρρή, που τα περιφρονήσαμε επειδή τα ξέρουμε, είναι (κοντά στην) πατρίδα μας.
Στα ταβερνάκια του Μεσολογγίου
Για να δει κανείς μαζεμένα τα τοπικά προϊόντα μπορεί να περάσει από το πολύ όμορφο “By locals” που πουλάει αναμνηστικά, φλιτζάνες, πετσετάκια και άλλα αντικείμενα ή σουβενίρ, εκτός από Μεσολογγίτικα τρόφιμα. Φάγαμε πάρα πολύ ωραίο φαγητό (ψητό κέφαλο, σαλάτες, μεζεδάκια) στο εστιατόριο «Πάνος Χρας στην Αγορά», που σερβίρει έναν απίστευτο χαλβά-πορτοκάλι για κέρασμα στο τέλος, και στο επίσης πολύ καλό «Δημητρούκα». Στον «Δημητρούκα» παραγγείλαμε ψητό χέλι αλλά το κακόμοιρο ήταν αποτυχία, γιατί μας φρίκαρε από το πόσο χέλι ήταν – σωστά ψημένο και αντικειμενικά μια χαρά, απλώς εμάς μας χάλασε με το φιδίσιο κορμί του και το μισο-φάγαμε. Η πατατοσαλάτα ήταν τέλεια όμως, όπως και όλα τα συνοδευτικά. Οι ντόπιοι τρώνε και στα δύο αυτά ταβερνο-εστιατόρια, στα οποία οι τιμές είναι λογικές (γύρω στα 20 ευρώ το άτομο). Αντίστοιχα – ψαρικά, ψάρια της λιμνοθάλασσας και παστά – δοκιμάσαμε στον χαριτωμένο, πέτρινο και γραφικό «Μονόματο» στο Αιτωλικό, το οποίο είναι ένα απίστευτο μέρος, σα να πλέει ράθυμα πάνω στο νερό (και είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ την λέξη «ράθυμα», επειδή ποτέ άλλοτε, σε κανένα μέρος του κόσμου, δεν μου φάνηκε τόσο απόλυτα κατάλληλη…). Το χέλι, που είναι ντόπια λιχουδιά, άσχετα που εμείς είμαστε φλώροι, το χέλι τραβιέται μέχρι την (Πλατειά) Θάλασσα των Σαργασσών για να γεννήσει, στο Τρίγωνο των Βερμούδων, και κανένας δεν ξέρει γιατί ΟΛΑ ΤΑ ΧΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ κολυμπάνε ως εκεί μόνο για να ακουμπήσουν τους απογόνους τους. Τα μικρά χελάκια ακολουθούν το ρεύμα του Κόλπου και φτάνουν λάου-λάου στις ακτές της Αφρικής και της Ευρώπης. Μας είπαν ότι σε πολλά σπίτια φτιάχνουν καπνιστό χέλι, αλλά δεν είχαμε την τύχη να το δοκιμάσουμε – είναι λέει τόσο καπνιστό, που ξεχνάς κι ότι είναι χέλι.
Η πιο εντυπωσιακή εμπειρία στο Μεσολόγγι είναι το Μουσείο Αλατιού, στην Τουρλίδα: το 65% του αλατιού της Ελλάδας παράγεται εκεί, κι όλα τα παστά, όπως και το αυγοτάραχο, αλατίζονται με το συγκεκριμένο αλάτι. Ο αφρός του, η «αφρίνα», παρά το λίγο αποτρεπτικό όνομα, είναι ένα ελαφρύ αλάτι πιο νόστιμο και αλατερό από το κοινό αλάτι. Χρησιμοποιείται από διάσημους σεφ επειδή δίνει άλλη γεύση στο φαγητό, αλλά και το αγνό Αλάτι Μεσολογγίου είναι τέλειο, ειδικά αυτό που πουλάνε σε μικρές συσκευασίες, αρωματισμένο με λεμόνι, πιπεριά, πιπέρι κλπ. Στον «Καλαμάκη» τα βρήκαμε αυτά, και είμασταν στο τσακ να τα ψωνίσουμε όλα αντάμα.
Τέλος ήπιαμε πάρα πολύ ωραίο, σπιτικό οινόμελο στο «Παραδοσιακόν Καφενείον Μεσολογγίου Κυραουλία», που σερβίρει επίσης ωραιότατο σιμιγδαλένιο χαλβά. Η «Κυραουλία» είναι σα ταξίδι στο 1821, για την ακρίβεια, στο 1826, τη χρονιά της Εξόδου, και το πιο κόζι, καλόγουστο και ταυτόχρονα ιστορικό μαγαζί στο Μεσολόγγι. Μας πρότειναν και το ζαχαροπλαστείο «Λύρος», όπου δοκιμάσαμε νηστίσιμα σιροπιαστά, και κάτι ωραία στρόγγυλα μπισκοτάκια γεμιστά με γιαούρτι και κανέλλα.
Συνολικά, φύγαμε από το Μεσολόγγι πολύ χορτάτες και ευχαριστημένες, όχι μόνον από τα (μοναδικά) τοπία αλλά και από τα νόστιμα φαγητά. Το μόνο που μας ξέφυγε ήταν το πετάλι, που φτιάχνεται από κέφαλο ή χέλι, αλλά το θεωρώ καλοκαιρινό μεζέ, μου φάνηκε πολύ «κάπως» να το φάω τέτοια εποχή. Θέλει λιακάδα, ζέστη και παγωμένο ούζο ή τσίπουρο… Αλλά σας το προτείνω από δω και πέρα, είναι αλμυρούτσικο, έντονα ψαρένιο, κι από τα πιο νόστιμα πράγματα που μπορεί να φάει κανείς. Εκτός από το αυγοτάραχο, που είναι κορυφή…
Ινφο
«Εστιατόριο Στην αγορά Πάνος Χρας», Ραζηκώτσικα 7, Μεσολόγγι, 26310 51580
17°
