Φρέντο, μπέργκερ και παλόμα, και Θεσσαλονίκη λιώμα 

Ολημερίς και οληνυχτίς στα «smashάδικα», τα ψωμάκια πατικώνονται και τα μοσχαρομπίφτεκα κονιορτοποιούνται. Το ίδιο συμβαίνει στα «pulledporkάδικα», που, όπως θα παρατηρούσε ο Ηλίας Πετρόπουλος, το «ξεφτισμένο γουρούνι» είναι το φαγητό του τεμπέλη πιτσιρικά που βαριέται ως και να μασήσει, ή της φαφούτας ηλικιωμένης που δε χρειάζεται να έχει κοφτήρες. Ολημερίς και ολονυχτίς η Θεσσαλονίκη καταναλώνει γουρουνοπούλες σε φάση ποστ μόντερν σάντουιτς και τα μπεργκεράδικα είναι πλέον τα νέα γυράδικα. Όσο για αυτό το σημείωμα; Είναι ένας ύμνος στον θεσσαλονικιώτικο γευστικό εξαιρετισμό και την καινοτομία, μιας και εκτός από τον φραπέ, (παρόλο που τα φρεντάδικα είναι πλέον τα νέα φραπεδάδικα), είμαστε η πόλη που μέσω Goody’s (πιονέροι, πρωτοπόροι, ρισπέκτ) μάθαμε την Ελλάδα να «αμερικανίζει». 

Το smash burger του Estrella

Το μπέργκερ, βέβαια, στην Αμερική έφτασε μέσω Αμβούργου, το οποίο ήταν διάσημο από τον 19ο αιώνα για τα εξαιρετικά βόεια κρέατά του, οι μετανάστες Γερμανοί έδωσαν τα φώτα στους «Μακντοναλνταραίους», και αν δεν μπορείς να «ακούσεις» τη λέξη Αμβούργο μέσα στη λέξη χάμπουργκερ, τότε δεν. Άσ’ το. Όμως στα πάτρια, τα Goody’s μας το έμαθαν, τα Goody’s το ανήγαν σε θρησκεία μια, ένα, δυο, τρία εκατοντάδες μπεργκεράδικα. Το πράγμα έχει ξεφύγει, παντού, όχι μόνο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ξεφυτρώνουν «πουλπορκμπεργκεροσμασάδικα». Πέρα από νεομπιφτεκούπολη, είμαστε και η πόλη του κοκτέιλ Παλόμα, το κραταιό κάποτε τρίπτυχο «φραπέ, πιτόγυρο και ρούμι κόλα», αντικαταστάθηκε από το «φρέντο, μπέργκερ και Παλόμα» καιρό τώρα. 

Το μπέργκερ Metsovone του Brothers in Law

Επιστρέφω στα μπέργκερ. Όπως τον Θεσσαλονικιό στο φαγητό όχι μόνο δεν τον γελάς, αλλά και πρέπει να ιδρώσεις για να τον κατακτήσεις, ορίστε μερικά πολυαγαπημένα μπέργκερ που πιστοποιούν την κλάση της πόλης. Ξεκινώ με το Funky Burger της Τούμπας, όπου δοκίμασα ένα καταπληκτικό μοσχαρίσιο 200 γρ., σε «γαργαντούας» βερσιόν, ήτοι καπάκι με το μπιφτέκι, οι μετρ βάζουν και μπριζολάκι χοιρινό, κοτόπουλο πανέ, παρμεζάνα, τσένταρ, καπνιστό τυρί, μπέικον, iceberg, ντομάτα, μουσταρδομαγιονέζα και bbq sause, ΠΑΟΚ εντελώς. Δύναμη είναι και το Raw στην Πολυτεχνείου με το θηριώδες Sicario, που «σκοτώνει», όνομα και πράμα, με το διπλό smash μπιφτέκι, να πλαισιώνεται από σαλάμι, τσορίθο, καπνιστό προβολόνε, μαγιονέζα καμένου βούτυρου, ρόκα, τραγανό κρεμμύδι και bbq sauce. 

Στο Brothers in Law το Metsovone τους χτυπάει ηδονή χωρίς έλεος, έτσι όπως ο μόσχος ο σιτευτός σερβίρεται με μπριός, μπέικον, τυρί κρέμα, τυρί μετσοβόνε, μουστάρδα και μαρμελάδα ροδάκινο. Μόνο στη Θεσσαλονίκη αυτά, και ας κεράσω έτερες δυνατές συγκίνησεις: Ρίγος είναι και το Tarantino Surf and Turf στα Λαδάδικα, με 175 γρ. Black Angus, ψητές γαρίδες, Kewpie Japanese mayo, φύτρες φασολιού και sweet chilli sauce. Όπως και η παραλλαγή που σερβίρει το Estrella πίσω από την Αγίας Σοφίας: το Dry aged smash burger, που εμπνεύστηκε ο Μισελενάτος συνεργάτης τους Ασημάκης Χανιώτης, είναι περικυκλωμένο από προζυμένιο croissant, τυρί τσένταρ, μαγιονέζα, black pepper mayo, αβγό, μπέικον και φυσικά τηγανητές πατάτες. 

Είπαμε, ολημερίς και ολονυχτίς στον Βορρά σμασάρουν τα smashάδικα, μπεργκεράρουν τα μπεργκεράδικα, παλομάρουν τα παλοματζίδικα και προζυμάρουν τα προζυμάδικα, αφού κανένας πια δεν το ζητά απλό, αφράτο ή «πιάσε μια φόρμα», όλοι με τα μούτρα στα προζύμια έπεσαν!