Γλυκά Παπαγεωργίου: Η Αγίου Μηνά θα έχει πάντα γεύση περγαμόντο

Ο τεχνίτης ζαχαρωδών Λάζαρος Παπαγεωργίου, γιος του ιερέα Γιώργη Παπαγεωργίου, πήρε την ευχή του πατέρα του, 1000 δραχμές σε μετρητά και αναχώρησε από την πάτρια Γαλατινή Κοζάνης για τη Θεσσαλονίκη, αφού στο χωριό δεν είχε προκοπή και μέλλον. Τεκμήριο εκείνης της εποχής είναι η φωτογραφία του 1932, όπου ο άριστος ζαχαροπλάστης Λάζαρος με την πεντακάθαρη ποδιά του ποζάρει μπροστά στο κατάστημα της Αγίου Μηνά. Η εικόνα του Λάζαρου κοσμεί τον τοίχο της οικογενειακής επιχείρησης, που οσονούπω θα τα εκατοστήσει με έδρα πάντα την Αγίου Μηνά· η μπράντα Παπαγεωργίου δεν μετακινήθηκε ποτέ από τον δρόμο, πέραν μιας μικρής αλλαγής, όταν από το 11 ήρθαν στο νούμερο 7. 

Στην προσωπική μυθολογία μου, αλλά και στη συλλογική μνήμη της Θεσσαλονίκης, το όνομα Παπαγεωργίου είναι αναπόσπαστα δεμένο με την ιστορία της Αγίου Μηνά. Κάθε φορά που διασχίζω την οδό, είτε από τα Λουλουδάδικα προς την πλατεία Εμπορίου είτε αντίστροφα, ο νους πάει κατευθείαν στα εξαίσια συριανά λουκούμια τους, στις μαστιχωτές βανίλιες, τη μαρμελάδα φράουλα και στο περγαμόντο τους, γλυκό του κουταλιού που ούτε η θεία μου, η Αντωνία Παπαδοπούλου, μεγάλη περγαμοντοτεχνήτρια από την Ορεστιάδα του Έβρου, μπορούσε να το φτιάξει καλύτερο.

Το 1936 λόγω της υψηλής ζήτησης των γλυκών, το κατάστημα απέκτησε παράρτημα και στη Μοναστηρίου, ενώ το 1939 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που διεξήχθη για τελευταία φορά στο Πεδίο του Άρεως (το σημερινό πάρκο απέναντι από την ΕΡΤ 3), τα γλυκά Παπαγεωργίου βραβεύτηκαν μαζί με την Εταιρεία Αλιπάστων Μυτιλήνης και τα υφάσματα και κλινοσκεπάσματα Υφανέτ. «Ήρχισεν επιτέλους η επαναλειτουργία του Εργοστασίου Λουκουμιών Σύρου και Γλυκών του κουταλιού επί της οδού Αγίου Μηνά. Όσοι ενθυμούνται τα προπολεμικά άφθαστα σε ποιότητα προϊόντα του εργοστασίου μας και όσοι δεν εδωκίμασαν, ας σπεύσουν να προμηθευτούν, δια να πεισθούν δια την ανωτερότητά των», σημειώνει η ρεκλάμα στην εφημερίδα Μακεδονία μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους ναζί. 

Το 1962 η επιχείρηση πέρασε στα χέρια των δυο γιων του, του Γιώργη και του Παναγιώτη. «Συνταξιοδοτήθηκα, μα η απραξία της πολυθρόνας μου πέφτει βαριά», μου εξομολογείται ο Γιώργης καθισμένος στο ταμείο. «Όταν με τον Παναγιώτη αναλάβαμε την επιχείρηση, μεταφέραμε το εργαστήριο στο Καλοχώρι, ενώ τολμήσαμε ανοίγματα πέραν της Διεθνούς Έκθεσης και σε εκθέσεις τροφίμων εσωτερικού και εξωτερικού, από ΔΕΤΡΟΠ ως Παρίσι. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ξεκινήσαμε και να τα εξάγουμε στην Ελβετία, στο Βέλγιο, την Αμερική, την Ιταλία όπως και σε πολλές άλλες χώρες. Σήμερα τα παιδιά μας, Λάζαρος ο νεώτερος και Δημήτρης Παπαγεωργίου, συνεχίζουν το έργο μας». Μιλάμε και την ίδια στιγμή ο αεικίνητος κύριος Γιώργος Παπαγεωργίου εξυπηρετεί την εκλεκτή πελατεία που κάνει ουρά για το σύκο, το τριαντάφυλλο, το βύσσινο, το κεράσι τους, αλλά και τον ντολμά (κολοκυθάκι τριφτό με γεύση περγαμόντο), το καρότο τους, συν φυσικά (άλλος θεσμός!) το μελιτζανάκι τους. Εκεί, όμως, που η φίρμα τους δίνει ρέστα είναι οι μπουκιές λουκούμι, ήτοι ένα ποτ πουρί με λουκούμια σκέτα πλαισιωμένα με παραλλαγές, τριαντάφυλλο, καρύδι με μέλι και εξαίσιο αμύγδαλο. Δηλώνω εξαρτημένος.