Ο Άγγελος Χαντακής σήμερα είναι συνταξιούχος. Όμως η καθημερινότητά του δεν διαφέρει από τις παλιές ένδοξες μέρες, τότε που μεγαλουργούσε στο ζυθεστιατόριο «Διαγώνιος» επιμελούμενος τον ωραιότερο, γευστικότερο και πιο καλοψημένο γύρο του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Αυτή η φήμη συνεχίζει να τον δαφνοστεφανώνει έως και σήμερα, στο εστιατόριο «Διάβασις».
Μπορεί βέβαια η νέα γενιά των απογόνων και των συγγενών του να κουμαντάρει τον κατάλογο και το σέρβις, όμως ο κύριος Χαντακής συνεχίζει να επιμελείται τις προμήθειες, μην αποκαλύπτοντας φυσικά το όνομα και τη διεύθυνση του βασικού κρεοπώλη προμηθευτή του, προκειμένου να μη διαρρεύσει το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της πρώτης ύλης του. Αυτή η μαγική πρώτη ύλη, σε συνδυασμό με την τέχνη του ψησίματος, την οποία ο Χαντακής ασκεί αδιάλλειπτα από το 1977, κάνει το εστιατόριο «Διάβασις», που άνοιξε για τα παιδιά του μετά από τη συνταξιοδότησή του από τη «Διαγώνιο», ένα μοναδικό σταυροδρόμι τελετουργικής γεύσης.
Ανταμώσαμε στις 11 το πρωί, εφόσον καθημερινά θα τον βρεις εδώ να καθοδηγεί και να κοουτσάρει τους γαμπρούς του, Δημήτρη Μαραγκό και Κώστα Ουσταμπασίδη, σε ό,τι έχει να κάνει με τη διεύθυνση της «Διαβάσεως», που η φήμη της δεν άργησε να εξαπλωθεί στη Θεσσαλονίκη. Για την ακρίβεια, εξαπλώθηκε πιο γρήγορα και από ό,τι ο Γκάλης τρυπούσε κάποτε τις καλύτερες άμυνες ή ο Ντίνος Χριστιανόπουλος οσμιζόταν ένα νέο ποιητικό ταλέντο. Γιατί, δίχως άλλο, η τέχνη του κυρίου Χαντακή και ο στοργικός τρόπος με τον οποίο δυο αιώνες τώρα φροντίζει τους πελάτες του, δεν απέχει από αυτή των μεγάλων αθλητών και ποιητών της Θεσσαλονίκης.
Ο γύρος που επιμελείται αλλά και το διάσημο σε όλους σουτζουκάκι του έχουν ως αποτέλεσμα τα Σαββατοκύριακα το εστιατόριό του να είναι γεμάτο, όπως παλιά το Παλέ ντε Σπορ επί κραταιού Άρη. Ένας γύρος όπου σε συνδυασμό με την επική χειροποίητη και επτασφράγιστη από πλευράς συνταγή ρωσική σαλάτα, τα υπέροχα λαχανικά και τις σαλάτες εποχής, προξενεί ντελίριο, σεβασμό και μια συνεχή αίσθηση πως μπορεί καθημερινά η Θεσσαλονίκη να μεταλλάσσεται και να εξελίσσεται, όμως η συγκεκριμένη γεύση θα παραμείνει αιώνια. Ίδια ποιοτικά, ανόθευτη και απαράλλαχτη, συγκινητική όπως οι στίχοι της «Συννεφούλας» του Σαββόπουλου, το μυθιστόρημα «Ουζερί Τσιτσάνης» του Σκαμπαρδώνη και οτιδήποτε τέλος πάντων εξύψωσε και μυθολογεί ακόμη τον πολιτισμό της πόλης.
«Άνοιξα τη “Διάβαση” για τα παιδιά μου. Το εστιατόριο είναι οικογενειακό, εργάζονται σχεδόν όλα τα μέλη της οικογένειάς μου, αυτό ίσως είναι και ένα ακόμη από τα μυστικά μου, πέρα από τα άλλα που μου ζητάς να σου πω! Οι ξένοι άνθρωποι, όσο φιλότιμοι, καλοί τεχνίτες και πρόθυμοι να είναι, δεν μπορούν να αγαπήσουν μια επιχείρηση που δεν είναι δική τους». Τον καλημερίζω και χωρίζουμε, μερικές όμως ώρες μετά, όταν η δουλειά της μέρας έχει τελειώσει, έρχομαι για δείπνο. Έξω η πόλη πορεύεται, ερωτεύεται, δουλεύει, ψωνίζει, κορνάρει. Και καθώς γεύομαι αυτόν τον μυθικό και αξεπέραστο γύρο, παθαίνω ό,τι περιέγραψε ο Προυστ στον «Χαμένο Χρόνο». Μέσω ουρανίσκου η μνήμη ανακαλεί στιγμές από το παρελθόν μου στη Θεσσαλονίκη, με τις παρέες πριν ή μετά από ένα θέατρο, μια συναυλία, μια παρουσίαση βιβλίου, ενός ερωτικού ραντεβού, είναι μεγάλος ο κατακλυσμός αναμνήσεων, συγκινούμαι.
Ο κύριος Άγγελος Χαντακής με κοιτά χαμογελαστός, ταπεινός και πάντα μετρημένος, όπως κάθε μέγας καλλιτέχνης αυτής της πόλης. Όχι ο ίδιος, εφόσον σας είπα πως επισκέπτεται το εστιατόριό του μόνο τα πρωινά και τα μεσημέρια, αλλά οι φωτογραφίες του στους τοίχους. Δεσπόζουν παντού, ενθύμια μιας ζωής, ενός ανθρώπου και μιας ιστορικής θεσσαλονικιώτικης γεύσης που όμοιά της δεν υπήρξε. Και δεν υπάρχει.
17°
