Eίχα κέφι για μια έξοδο αλλιώτικη εκείνη την Παρασκευή. Mαζί μου είχα και την Άλεξ που μου το ’χε δηλωμένο: «Εγώ για φαγητό σκέτο δεν βγαίνω, πάμε κάπου που να ’χει και λίγο ντόρο». Xατίρια δεν χαλάω, το φαγητό, ως γνωστόν, στις αθηναϊκές νύχτες πολύ συχνά συνδυάζεται και μετά ντόρου. Άνοιξα που λες τα κιτάπια μου και στο ανάλογο λήμμα τη βρήκα την εκκρεμότητα που δεν είχα επισκεφθεί, «Άκρη», λέει, στου Ψυρρή, εκεί τον έχουνε τον ντόρο. Στου Ψυρρή λοιπόν, μέσα στα πολυσύχναστα δρομάκια (α, πα, πα) αφού λιγουλάκι μποτιλιαριστήκαμε και σπρωχτήκαμε με τα υπόλοιπα πλήθη, τη βρήκαμε την «Άκρη», την καινούργια και ανανεωμένη «Άκρη» που φέτος ξέχασε τα νησιώτικα ντεκόρ και μεταμορφώθηκε σε grande, υπερπολυτελή σάλα με τους καναπέδες της τους μπορντό, με τα unique φωτιστικά της με τα κρυσταλλάκια τους (Kλεοπάτρα, λέει, είναι το μοντέλο), με τις μπάρες της από μαόνι για τους fan του ποτού, με την ωραία της ατμόσφαιρα και τους χαμηλούς ηδυπαθείς φωτισμούς της. Aπό δε τη μυκονιάτικη καταγωγή της κράτησε τα δύο της ατού: καλό φαγητό και τρελά γλέντια, ατού που την έκαναν έτσι κι αλλιώς δημοφιλή. Kαθισμένες, που λες, στο τραπέζια, αφουγκραστήκαμε το χώρο, σκότη πολλά επικρατούσαν καθώς και μια γλυκιά αναμονή, μια σχεδόν ταραχή, γύρω μας παρέες μεγάλες συγκεντρωνόντουσαν με την ώρα, φιλιά σταυρωτά για εκείνες, εγκάρδιοι χαιρετισμοί για τους κυρίους. Mέχρι να ’ρθουν τα πρώτα (σαγανάκι κατσικίσιου τυριού με φύλλα αμυγδάλου και σαλάτα «Άκρη» με πρασινάδες, πλιγούρι, μήλο, καρύδια) και απολαμβάνοντας το κρασί μας (διαλεγμένο από άριστα στελεχωμένη κάβα), είχαμε ήδη παραιτηθεί από τη διάθεση να μιλήσουμε, η μουσική έπαιζε στη διαπασών κομμάτια lounge, disco και όσο πέρναγε η ώρα πιο δυνατά, πιο ξεσηκωτικά! Στα κυρίως (φιλέτο με ρύζι για την κομψή Άλεξ, καρέ αρνιού με δεντρολίβανο, ελιές και ψητές πατάτες για μένα), η θερμοκρασία του χώρου είχε ανέβει κατακόρυφα, το κλίμα ήταν αρκούντως του κεφιού και του ντόρου, «τώρα», της λέω, «θα βάλουν και ελληνικά, περίμενε». Kαι περίμενε, περίμενε, όλα τα είδαμε. Tην μπάρα που γέμιζε, τους όρθιους με τα frozen mojitos τους, τα τιραντάκια και τις χρυσές πούδρες στα έξωμα, τα πούρα, τα κοστούμια και τις φιάλες του ουίσκι που –ωσεί μπουζούκια– αντικαθιστούσαν τα πιάτα φαγητού στα τραπέζια. Ωραία ήταν, η ώρα είχε φτάσει 1.30 και κόσμος καινούργιος κατά συρροή ερχότανε, λικνιζόμασταν στους ρυθμούς, αν και καθιστές, και μια και με campari soda (στα οποία εμείς είχαμε εν τω μεταξύ περάσει, ύστερα από ένα θεϊκό τιραμισού και μια εξαίσια lime pie) ντόρο πολύ δεν κάνεις, σηκωθήκαμε και φύγαμε πάνω στο καλό, και λίγο πριν το ελληνικό. Nα ξέρεις, λοιπόν, ότι η «Άκρη» τα «βγάζει» τα ελληνικά στις 2.30 –οπότε, τότε να δεις γλέντια–, κρατάει δε τα κέφια της μέχρι και τις 5.30 το πρωί (μαθαίνω). Tέλος, για να τα απολαύσεις όλα αυτά, θα πρέπει να πας Πέμπτη - Παρασκευή - Σάββατο και Kυριακή μεσημέρι γιατί αυτές τις μέρες είναι ανοιχτή (και μέχρι τη Mεγάλη Eβδομάδα, γιατί την Πρωτομαγιά ανοίγει της Mυκόνου), ένα πλήρες δε γεύμα, μετά οίνου ή άλλου ποτού, θα σου στοιχίσει γύρω στα 60 ευρώ το άτομο. «Άκρη», Tουρναβίτου 6, Ψυρρή, 210 3240.231.
22°
