Μια βραδιά του Αυγούστου στο εστιατόριο Dopios της πλατείας Αγίων Θεοδώρων
Αν ο Αύγουστος σε έχει καθηλώσει στην Αθήνα, μπορείς να κλέψεις τις πιο τουριστικές στιγμές της, να γίνεις κι εσύ κομμάτι των διακοπών και να χαρείς ένα διαφορετικό ταξίδι. Αρκεί να βγεις από το σπίτι και να γυρίσεις την πλάτη στα κατεβασμένα ρολά της απέναντι και στο «κλειστόν λόγω διακοπών» της διπλανής ΕΒΓΑ και στο κουμπί του ασανσέρ που μένει κολλημένο μόνο στον δικό σου όροφο. Το κέντρο είναι ο αλάνθαστος τουριστομαγνήτης και για εσένα η ευκαιρία να μπλεχτείς με τον κόσμο, να στριμωχτείς στην Ερμού σαν να ήσουν στα Ματογιάνια, και να καταλήξεις στο Dopios, στο οποίο έχεις κλείσει-απαραιτήτως-τραπέζι.
Με τους νοσταλγικούς φανοστάτες, τα ολόγυρα μαγικά νεοκλασικά και τις πρασινάδες της, η πλατεία Αγίων Θεοδώρων, με τα πρώτα φώτα του δειλινού μοιάζει με Παρίσι, για να μην σου πω ότι γίνεται το Παρίσι το ίδιο. Στα άπειρα τραπεζάκια του Dopios δεν πέφτει ποτέ καρφίτσα, οι πελάτες εναλλάσσονται σε ρυθμούς ασύλληπτους και τη βραδιά που βρεθήκαμε εκεί, τα μόνα ελληνικά που ακούστηκαν τριγύρω ήταν τα δικά μου και της φίλης μου της Ιωάννας.
Dopios: το ωραίο, σύγχρονο μεζεδοπωλείο της πλατείας Αγίων Θεοδώρων
Dopios
Ο Dopios φαίνεται να κάνει καλή δουλειά στην «έξω» προώθησή του και του το ανταποδίδει ένα ωραίο ιντερνάσιοναλ κοινό, εκείνο που δεν αρκείται σε ένα οποιοδήποτε σουβλάκι στα όρθια, αυτό που ψάχνει το κάτι ιδιαίτερο, το ελληνικό πλην όχι ακριβώς το φαγητό της ταβέρνας. Ο Χριστόφορος Πέσκιας και η οικογένεια Πιτσιλή, έχουν καταφέρει να γίνουν ιδανικοί πρεσβευτές της νέας ελληνικότητας που αγκαλιάζει τα ξεχωριστά προϊόντα του τόπου και τα μαγειρεύει α λα Πέσκιας μεν, πλην όμως σε χαλαρής τροχιάς δημιουργικότητα. Aυτή τη δημιουργικότητα που απλά θα βάλει μια βελούδινη σος στη θέση του κλασικού λαδολέμονου, πλάι σε μια κλασική, αψόγως ψημμένη, φιλεταρισμένη σαρδέλα και θα σου τη σερβίρει σε ένα κεραμικό πιάτο, σαν ταξίδι στον γαλανόλευκο αφρό του Αιγαίου.
Στο μενού διακρίνεις το χαρακτηριστικό χιούμορ του Χριστόφορου, που αποδίδει τα εύσημα της συνταγής για το τζατζίκι-αβοκάντο στον Αθηναγόρα ή του φιλέτου με κάπαρη «στην κολλητή από τα Γιάννενα» ή σου περιγράφει τα διάσημα κεφτεδάκια του «καλά σαν και του άλλου μαγαζιού». Ξεκινώντας από το μαγικό του ψωμί, κάθε πιάτο κρύβει μια αναφορά. Τον φούρνο του Τρομερού Παιδιού, το ψωμάκι χωρίς γλουτένη του Asterisque, την «πεσκέικη» φάβα του Αρβανίτη. Η ωραία ρεβυθάδα με την κρέμα από μανούρι γίνεται με ρεβύθια του Σαλαμουσά από τη Λήμνο, αυτό το μικρόσπερμο και βραστερό ρεβυθάκι της ποικιλίας «Παναγιά», που το τρως και λες «ωχ Παναγιά μου!».
Το μενού στο Dopios είναι ένα ταξίδι ανά την Ελλάδα
Μια ολόκληρη, η μεγαλύτερη μάλιστα κατηγορία του μενού, είναι από μόνη της μια ωδή στον επώνυμο παραγωγό: χαβιάρι, αβγοτάραχο, λουκάνικο, χαμόν, καπνιστό χέλι και σπάνια τυριά, όπως το μεριαρένο της Κάσου, η κοζανίτικη γραβιέρα με τρούφα ή το θεσσαλονικιώτικο κατσικίσιο κυανό και το κεφαλοτύρι της Νάξου, περήφανα αναγράφονται με το όνομα του παραγωγού τους, για όποιον θέλει να περιπλανηθεί παρέα με ένα κρασί ή ένα απόσταγμα σε λιχουδιές εκλεκτές, βάζοντας στη σέντρα μια ολόκληρη πατρίδα.
Αν προτιμήσεις μια εξερεύνηση σε εξαίρετα ελαιόλαδα, έχει και από αυτό. Ιδέα που κι εγώ λιμπίστηκα, όταν τη φαντάστηκα παρέα με το πεντανόστιμο ψωμάκι. Τελικά όμως πήραμε το περίφημο τζατζίκι-αβοκάντο, το βελούδινο υβρίδιο με ολόκληρες, δροσερές ταλιατέλες αγγουριού στην υφή του. Συνέχεια με μια σαλάτα με πράσινα φασολάκια, τριμμένη φέτα, μπόλικο φρέσκο δυόσμο και τραγανά τσιπς από πιτάκια, από αυτές τις συνταγές που σου ανοίγουν τα μάτια και τον ορίζοντα, να τις μιμηθείς σπίτι σου, να ξεφύγεις από το φασολάκι της μαμάς και της παράδοσης, σε περίπτωση που ποθήσεις όλη τη δροσιά που λείπει από ένα καλοκαίρι της πόλης, στο πιάτο.
Ντολμαδάκια με βίγκαν γιαούρτι, γίγαντες πλακί και μια υγρή καριόκα
Τα ντολμαδάκια με βίγκαν γιαούρτι από κάσιους είναι τα κλασικά, στρουμπουλά, σκέτο άρωμα ντολμαδάκια μιας μαμάς που πιάνει το χέρι της. Ο Χριστόφορος διαπρέπει σε όλα αυτά τα μαμαδίστικα κλασικά και το μυστικό του είναι που δεν τσιγκουνεύεται διόλου τα φρέσκα αρωματικά. Για μένα το κορυφαίο πιάτο της εμπειρίας ήταν οι μελωμένοι, μαγειρευτοί γίγαντες πλακί, με το δικό τους χούμους, φτιαγμένο από φασόλι. Ελλάδα της πιο βαθιάς νοστιμιάς, σε ένα πιάτο που σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις και το οποίο ο ποιητής δικαίως κατατάσσει στην κατηγορία «Μεγάλα Πιάτα» του μενού.
Μαζί φυσικά με το θεϊκότερο, ίσως, γλυκό που έχω δοκιμάσει ποτέ σε αθηναϊκό τραπέζι, την υγρή καριόκα, που σπάει χύνοντας από την καρδιά της υγρή σοκολάτα, καρύδια και πραλίνα. Νοστιμότατα και τα ρολά κανταϊφάκια, με στιβαρό φύλλο, γεμισμένα με μια αέρινη κρέμα από φυστίκι. Και να σας μεταφέρω αυτό που πληροφορήθηκα από συχνούς χρήστες και θιασώτες του Dopios. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάρεις τις τηγανητές του πατάτες!
Εκείνο το βράδυ, ο Χριστόφορος δεν ήταν εκεί. Ήταν, όμως, σαν να μοιραστήκαμε μαζί στο τραπέζι μια δική του, χαλαρή, διόλου εστιατορική στιγμή. Σαν να άκουγα τα αστεία του, σαν γύρω μας να ήταν καλοκαίρι και διακοπές και να είχε πεταχτεί στην κουζίνα να μαγειρέψει τους γίγαντες, να πετάξει μέσα δυόσμους, μαϊντανούς από τη γλάστρα, σε ένα φαγητό της μοιρασιάς και καθόλου των βραβείων και της δημιουργικότητας. Στο «πόδι» του, συγκινητική γνωριμία, η δεύτερη γενιά Πιτσιλήδων. Τα θυμόμουν μωρά, τα ξαναβρήκα σε θέσεις υπεύθυνες και μέσα μου σκέφτηκα ότι η δυναστεία έχει ακόμη πολλά και φρέσκα να μας δώσει.
17°
