Ο Άγγελος Τρακαδάς συλλέγει ξεχασμένα αντικείμενα που βρίσκει σε βενζινάδικα

Μεταλικές πινακίδες από παλιά τρακτερ, δοχεία λαδιών που η παραγωγή τους σταμάτησε 60 χρόνια πριν, οδικοί χάρτες του 1920, βραβεία από καλλιστεία παλιών αυτοκινήτων, ρετρό κράνη από αγωνες μοτοσυκλέτας, ξεχασμένα παιχνίδια που σχετίζονται με τους τέσσερις τροχούς και άλλα πολλά μικροαντικείμενα φιλοξενούνται σε ένα μικρό γκαράζ στα Βριλίσσια. Το «καταφύγιο» του Άγγελου Τρακαδά, μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από κάποια ελληνική ταινία του 1960,
τότε που το ιδιωτικό αυτοκίνητο ξεκίνησε να διαδίδεται σε όλη τη χώρα.

Ο Άγγελος για περισσότερο από 20 χρόνια μαζεύει μανιωδώς ρετρό αντικείμενα που έχουν να κάνουν με την ελληνική ιστορία του αυτοκινήτου και τα πετρελαιοειδή και τα συγκεντρώνει στο γκαράζ του. Τα φωτογραφίζει και τα αναρτεί τακτοποιημένα στην ιστοσελίδα που έφτιαξε, μαζί με πληροφορίες για την σπανιότητά τους ή τη χρήση τους. Τι θέλει να πετύχει; Nα καταφέρει να κάνει τον κόσμο να τα θυμηθεί και να τους μεταφέρει σε μια περασμένη, πιο όμορφη ίσως εποχή. Η αγάπη του για οτιδηπότε γύρω από το κλασσικό αμάξι ήταν αυτό που τον οδήγησε στις ανακατασκευές, γι' αυτό και μπροστά από το γκαράζ είναι σταθμευμένα τέσσερα ιστορικά οχήματα και μία μοτοσυκλέτα, που αγόρασε σε κακή κατάσταση, με στόχο να τα επαναφέρει στην αρχική τους μορφή. Και τα κατάφερε.

«Είχα από μικρός μια αγάπη προς τα κλασσικά αυτοκίνητα και προτιμούσα να παίζω με μινιατούρες-παλιά αμάξια κι όχι με τα εξελιγμένα. Μια μέρα μας φώναξε ο γείτονας- όλα τα παιδιά της γειτονιάς- να δούμε ένα MG MGA του 1950 σε μπεζ χρώμα με κόκκινο εσωτερικό που βρήκε σε κακή κατάσταση και σιγά σιγά το μεταμόρφωσε σε καλλονή. Εκείνη την στιγμή ήταν που αποφάσισα ότι αυτό θα γίνει το χόμπι μου, να παίρνω δηλαδή οχήματα-ναυάγια και να τα επαναφέρω στην αρχική τους εικόνα. Άρχισα να διαβάζω φανατικά συνδρομητικά αγγλικά περιοδικά που αναφέρονταν σε κλασσικά αυτοκίνητα όπως το "Classic and sports car" ή το Classic bike και κάπου στα 14 μου, βρέθηκα να ανακατασκευάζω ένα παλιό κίτρινο Mini Cooper, με μαύρη οροφή. Καθώς μεγάλωνα έψαχνα μέσα από την Χρυσή Ευκαιρία για αυτοκίνητα περασμένων δεκαετιών που πωλούνταν προκειμένου να τα... περιποιηθώ ανάλογα, παρόλο που σπούδαζα χρηματοοικονομικά κι όχι μηχανολογία.» θα μου πει ο Άγγελος.

Στέκεται περήφανος μπροστά σε μια BMW μοτοσυκλέτα R5 του 1954 που την βρήκε σε μια αγγελία στις Σέρρες, σε πολύ κακή κατάσταση και μετά από 18 μήνες εργασίας την έφτιαξε όπως ονειρευόταν. Την έλυσε, έκανε καταγραφή των προβλημάτων της, εντόπισε τους κατάλληλους τεχνίτες για το βάψιμό της, έμαθε να δουλεύει ο ίδιος στον τόρνο ώστε να κατασκευάσει κάποια εξαρτήματα και προκειμένου να συγκεντρώσει τα ανταλλακτικά που χρειαζόταν έφτασε μέχρι την Γερμανία. Λίγα μέτρα πιο δίπλα, φιγουράρει κίτρινο φορτηγάκι, Morris Minor Pickup του 1961 που όπως μου είπε βρήκε πριν 7 χρόνια παρατημένο σε ένα χωράφι. Το επισκεύασε ώστε να γίνει 100% λειτουργικό, έβαλε πινακίδες ιστορικού οχήματος και πλέον το χαίρεται στις Κυριακάτικες βόλτες και σε εκδηλώσεις. Πίσω από αυτό, είναι το Renault 4 Catrel του 1987 που με λιγότερα από 800 ευρώ και με δουλειά δύο μηνών κατάφερε να το βγάλει έξω στο δρόμο. Εκεί είναι επίσης σταθμευμένο ένα ακόμα Morris Minor του 1970, μπλε με ξύλινο πλαίσιο και ένα «κουνιστό» διακοσμητικό της βασίλισσας Ελισσάβετ στο εσωτερικό του, αλλά κι ένα Fiat 600 του 1964 που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε φάση βαψίματος. 

«Μέσα από αυτό που κάνω βλέπω όχι μόνο την μηχανολογία εκείνων των καιρών που θριάμβευαν τα συγκεκριμένα οχήματα και γενικά την πορεία της εξέλιξης στα μηχανοκίνητα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονταν τα πράγματα οι άνθρωποι του τότε. Αυτό μου έχει μεταδώσει μια αγάπη για τον κλασικό κινηματογράφο και τις ασπρόμαυρες ταινίες όπως το «Διακοπές στην Ρώμη» ή διάφορες ελληνικές από ΦΙΝΟΣ FILM, διαβάζω βιβλία εκείνης της εποχής με χαρακτηριστικό το «On the Road» του Jack Keruac και φυσικά ακούω Beatles. H αλήθεια είναι θα ήθελα να μεταπηδήσω για λίγο κάπου στην Αγγλία του 1960.  

Οι ανακατασκευές που κάνω είναι η ψυχοθεραπεία μου, αδειάζει το μυαλό και γνωρίζω ανθρώπους που η κοινή μας αγάπη για το κλασικό όχημα μας ενώνει και με τους οποίους θα μπορούσαμε να συζητάμε για αυτά τα θέματα με τις ώρες. Η οικογένειά μου και οι συγγενείς μου εντυπωσιάζονται με την τελική μορφή που δίνω στα αυτοκίνητα κάθε φορά, ωστόσο υπάρχουν κι εκείνοι που η πρώτη τους κουβέντα είναι αν θα τα πουλήσω και πόσο. Τους εξηγώ λοιπόν ότι ο σκοπός μου είναι ρομαντικός κι όχι ...εμπορικός. Με τα περισσότερα έχω δεθεί συναισθηματικά και είναι κατά κάποιο τρόπο σαν μέλη της οικογένειας. Κάποια έχουν ονόματα π.χ. το μπλε Μorris Μinor είναι ο Arthur ενώ το κίτρινο μου μοιάζει σαν να χαμογελάει. Σίγουρα πάντως η συντήρησή τους δεν είναι ακριβό σπορ, οι ανάγκες τους μπορούν να προσαρμοστούν προκειμένου ο καθένας να είναι σε θέσει να ανταπεξέλθει.» εξηγεί ο Άγγελος.

Αυτή η αγάπη για τα παλιά αυτοκίνητα είναι που τον οδήγησε σε ένα ταξίδι χωρίς... σταματημό, στη συλλογή αντικειμένων που σχετίζονται με τη βενζίνη και την βιομηχανία πετρελαίου. Διαμόρφωσε λοιπόν το γκαράζ του έτσι ώστε να φιλοξενεί πάνω από 500 ρετρό αντικείμενα, ανάμεσά τους και αρκετά σπάνια όπως ένας οδηγός αυτοκινήτου του 1918 ή δοχεία βενζίνης του 1920. Αρκετά από αυτά τα βρίσκει στα παλαιοπωλεία και τα υπαίθρια παζάρια του Κέντρου, άλλα μέσα από το e-bay ή από ανταλλαγές και φυσικά μετά από επισκέψεις σε παλιά βενζινάδικα. Στην συλλογή του παρελαύνουν λογής-λογής μικροαντικείμενα, μινιατούρες-διαφημιστικά από εταιρείες ελαστικών, βιβλία του 1930 για τα αυτοκίνητα, δοχεία λαδιού με μπρούτζινα πώματα, αντλίες, λάμπες και ρεκλάμες του '60 από παλιά ηλεκτρολογεία, ρετρό matchoboxes με αυτοκινητάκια και παιδικά pedalcars της ίδιας δεκαετίας. Ακόμα, οδικοί χάρτες που έδιναν τα βενζινάδικα την εποχή που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί οτι σήμερα θα κινούμασταν με gps, παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από κλασικά οχήματα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ένα φλίπερ από βενζινάδικο της επαρχίας, μέχρι κι ένα τρόλει αεροπλάνου, που μπορεί να μην συναντάς σε πρατήριο καυσίμων αλλά...έχει ροδάκια.

«Με γεμίζει η διαδικασία προκειμένου να αποκτήσω κάτι για την συλλογή μου. Από την στιγμή που θα το εντοπίσω μέχρι να το παραλάβω. Το πρώτο πράγμα που κάνω όταν πηγαίνω διακοπές σε κάποιο μέρος είναι να επισκέπτομαι το παλαιοπωλείο της περιοχής προκειμένου να ανακαλύψω θησαυρούς. Οι εμαγιέ πινακίδες που έχω στερεώσει στον τοίχο του γκαράζ και διαφημίζουν καύσιμα, είναι από το πατάρι ενός καφενείου στην Λέρο και χρονολογούνται πριν την κατοχή. Αν ζητήσει κάποιος να αγοράσει κάποιο αντικείμενο από την συλλογή μου; Η απάντηση είναι δεν πωλούνται.»

Την συλλογή του Άγγελου με τα αντικείμενα γύρω από την βενζίνη και το αυτοκίνητο μπορείς να δεις στη σελίδα του petroliana.gr.

*Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς