Η τρομοκρατία, η υπόθεση Marfin και η πόλωση Δεξιάς-Αριστεράς αναζωπυρώνουν τον δημόσιο διάλογο για την πολιτική βία
Δεν ξέρω πόσα και ποια δημόσια πρόσωπα δεν φοβούνται την τρομοκρατία, αλλά πολύ πιθανόν να μην τη φοβόταν και η συγχωρεμένη Βάγια Νέστορα. Και γι’ αυτό καλόν είναι να τη φοβούνται όσοι «εκτίθενται», διότι οι απειλές και τα συνθήματα έξω από τα σπίτια τους καμιά φορά γίνονται και πράξη. Με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα. Διότι η τρομοκρατία στην Ελλάδα παραμένει ανθηρή και συμμετέχει στις πολιτικές εξελίξεις. Η λεκτική ή γραπτή πολιτική βία είναι μια μορφή τρομοκρατίας η οποία προϊδεάζει αυτούς που τη δέχονται για τα έργα που πιθανόν να ακολουθήσουν. «Θα σε βρουν σε χαντάκι». Ενίοτε σε βρίσκουν πράγματι.
Τελικά οι φερόμενοι ως εμπρηστές δεν ήταν προβοκάτορες του κυβερνώντος κόμματος, αλλά παιδιά του αντιεξουσιαστικού χώρου με θητεία σε ανάλογες πράξεις. Και κλάμα οι «προοδευτικοί» συμπολίτες μας που υπαινίχτηκαν κάτι τέτοιο. Που φυσικά δεν είναι λίγοι. Διότι σύμφωνα με πολιτική αρχηγό αντιπολιτευόμενου κόμματος, η Νέα Δημοκρατία είναι «ένα κόμμα που εργαλειοποιεί συστηματικά τις δολοφονίες», «καριέρες έχουν στηθεί πάνω στον δολοφονημένο Παύλο Μπακογιάννη», «δεν είναι η πρώτη φορά, κάτι ανάλογο έγινε και με τη Marfin και τους τρεις νεκρούς που εργαλειοποίησε ξανά η Νέα Δημοκρατία, χωρίς, ωστόσο, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη να έχει ακόμη καταφέρει να εξιχνιάσει το έγκλημα». Δηλώσεις που μπορεί να φαίνονται σε πολλούς εξωφρενικές, αλλά επίσης πολλοί –και μάλλον περισσότεροι– συμφωνούν με αυτήν την ερμηνεία της τρομοκρατίας. Προβοκάτορες λοιπόν;
Και πριν προλάβουν να στεγνώσουν οι δηλώσεις, είχαμε τις συλλήψεις των τριών νέων στη Θεσσαλονίκη. Ταυτοχρόνως όμως είχαμε και απρόσμενες εξελίξεις στη σκοτεινή υπόθεση του εμπρησμού της Marfin 16 χρόνια πριν. Που κόστισε τη ζωή σε τρεις νέους ανθρώπους, εκ των οποίων η μία έγκυος. Στην υπόθεση εκείνη οι αρχές θεωρούν ότι συμμετείχε μια ομάδα 5 ατόμων, εκ των οποίων τα 3 ήδη συνελήφθησαν. Οι δύο 42χρονοι στην Ελλάδα και η 46χρονη στην Αγγλία. Υποθέτω ότι θα βγουν και πάλι «προοδευτικοί» συμπολίτες μας να σκίζουν τα ιμάτιά τους για στημένη προβοκάτσια, χαλκευμένα στοιχεία και επικοινωνιακή εκμετάλλευση του θέματος εκ μέρους της κυβέρνησης. Που δήθεν δεν πάει καλά στις δημοσκοπήσεις και ψάχνει κάτι για να ρεφάρει.
Ωστόσο η «προοδευτική» άποψη δεν μένει μόνο σε ακραίες θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά ετοιμάζει μεθοδικά την υπεράσπιση των κατηγορουμένων. Κατ’ αρχάς με επικλήσεις του τεκμηρίου της αθωότητας, μια και μερικές άστοχες γραφίδες έσπευσαν να καταδικάσουν τους συλληφθέντες. Λες και η χώρα δεν είναι ένα κράτος δικαίου, υπονοώντας φυσικά ότι οι κυβερνητικοί θα προσπαθήσουν να επιβάλουν την άποψή τους στους δικαστές που θα δικάσουν όταν η υπόθεση φτάσει στο ακροατήριο. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται από πουθενά προς το παρόν, αλλά και μόνο το γεγονός των συλλήψεων φαίνεται ότι ενοχλεί. Ειδικά, φυσικά, για την υπόθεση της Μarfin.
Η υπόθεση Marfin συνέβη σε μια εποχή που οι επαναστατημένες μάζες ζητούσαν οριστικά και αμετάκλητα τη μετατροπή της χώρας σε μια μικρή αριστερή Κούβα της Μεσογείου
Γιατί η Marfin; Διότι συνέβη σε μια εποχή που οι επαναστατημένες μάζες ζητούσαν οριστικά και αμετάκλητα την αλλαγή προσανατολισμού της χώρας. Την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και τη μετατροπή της χώρας σε κάτι άλλο, σε μια μικρή αριστερή Κούβα της Μεσογείου. Οι δολοφονίες εκείνες θεωρήθηκαν από πολλούς απότοκες της βίας των μνημονίων, μπροστά στην οποία οι εν λόγω αποτρόπαιες πράξεις ήταν υποδεέστερης σημασίας. Το μίσος της εποχής εκείνης για το σύστημα μπορούσε να δίνει άλλοθι στους δολοφόνους άσχετων και αθώων ανθρώπων. Διότι προ της πολυπόθητης «επανάστασης» τι είναι 3 νεκροί; Το γεγονός ότι οι αυτουργοί παρέμεναν για 16 χρόνια άγνωστοι και φυσικά ασύλληπτοι τους έδιναν μυθικές διαστάσεις. Και ξαφνικά αποκαλύπτονται. Πώς να το αντέξουν οι ρέκτες της διαρκούς επανάστασης αλλά και του «προοδευτισμού»;
Η αριστερή τρομοκρατία έχει πολλούς φίλους στην Ελλάδα. Το ζήσαμε επί των εποχών της 17 Νοέμβρη και το βιώσαμε τραυματικά ως χώρα στη μεγάλη δίκη, όταν αριστερές περσόνες υπερασπίστηκαν τους δολοφόνους ως πολιτικά υποκείμενα. Η αριστερή τρομοκρατία είναι το απόστημα που άφησε στην κοινωνία μας ο εμφύλιος πόλεμος. Η αποτυχημένη προσπάθεια του ΚΚΕ να μας εντάξει με το ζόρι στο ανατολικό μπλοκ. Όταν ούτε ο Στάλιν δεν μας ήθελε, γιατί φοβότανε να μπλέξει με τον Ζαχαριάδη και την παρέα του. Από τότε κάθε τρομοκρατική ενέργεια προσπαθεί να κάνει προσομοίωση ενός υποθετικού αντάρτικου που θα απελευθερώσει τη χώρα από τα δεσμά του καπιταλισμού. Και ικανό μέρος της Αριστεράς και των φίλων της αρέσκεται σε αυτήν την ερμηνεία στο πλαίσιο της αντισυστημικής ιδεολογικής λαγνείας. Ένοπλοι σύντροφοι, που προτρέχουν, που ίσως κάνουν λάθος, αλλά πάντως σύντροφοι. Και αν συλληφθούν και πάνε σε δίκη θα τους συμπαρασταθούν έξω και μέσα στα δικαστήρια.
Μετά από αυτές τις εξελίξεις και αν οι υποθέσεις είναι ισχυρές και φτάσουν στο ακροατήριο, θα ζήσουμε και πάλι μια δημόσια σύγκρουση μεταξύ αυτών που συμπαθούν ή έστω ανέχονται την τρομοκρατία και εκείνων που επιζητούν το οριστικό της ξερίζωμα. Το πολιτικό μίσος μεταξύ αριστεράς και δεξιάς θα εντατικοποιηθεί στο μέτρο που πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Αλλά και στο μέτρο που η εκλογική αναμέτρηση θα είναι μια σύγκρουση ΝΔ-ΕΛ.Α.Σ., δηλαδή δεξιάς και αριστεράς, όπου όλες οι μνήμες από τον εμφύλιο και μετά θα έρθουν στην επιφάνεια και θα συμβάλουν σε μια καταστροφική επικονίαση. Η γονιμοποίηση που θα ακολουθήσει θα παράγει νέους σπόρους και καρπούς πολιτικής βίας και τρομοκρατίας. Για την αναπαραγωγή και διατροφή, φυσικά, του ελληνικού πολιτικού οικοσυστήματος.
17°
