Η πολιτική των μετρήσεων και η επιστροφή της σταθερότητας
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
O πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η ελληνική πολιτική σκηνή: Τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις για κυβέρνηση και αντιπολίτευση
Στην εποχή της διαρκούς μέτρησης, η πολιτική τείνει όλο και περισσότερο να λειτουργεί σαν ένα συνεχές δημοσκοπικό δημοψήφισμα. Τα κόμματα δεν περιμένουν πια τις εκλογές για να αξιολογήσουν τη θέση τους στην κοινωνία· την αναζητούν καθημερινά στις μετρήσεις. Μετρούν τις αντιδράσεις, τις διαθέσεις, ακόμη και τις εντυπώσεις της στιγμής. Σε τέτοιο βαθμό ώστε η πολιτική συχνά να μοιάζει να κινείται με τους ρυθμούς ενός τηλεπαιχνιδιού όπου η επόμενη δημοσκόπηση λειτουργεί ως ο ενδιάμεσος «γύρος» της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ωστόσο, πίσω από τις μετρήσεις συχνά κρύβονται βαθύτερες κοινωνικές μετατοπίσεις. Τα στοιχεία των τελευταίων εβδομάδων δείχνουν ότι η κοινή γνώμη φαίνεται να μετακινείται προς μια πιο καθαρή επιλογή υπέρ της πολιτικής σταθερότητας.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το στοιχείο που αφορά τη γενικότερη στάση των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Σε ποιοτικές μετρήσεις που παρουσίασαν οι ίδιες εταιρείες, αλλά και σε έρευνες της GPO για τα Παραπολιτικά και της Opinion Poll για το Action24, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων –σε ορισμένες περιπτώσεις 70% έως 75%– δηλώνει ότι προτιμά μια κυβέρνηση σταθερότητας αντί μιας ψήφου διαμαρτυρίας ή πολιτικής αποσταθεροποίησης.
Η μετατόπιση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη το πολιτικό κλίμα των προηγούμενων μηνών. Στις δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου του 2025, η «ψήφος διαμαρτυρίας» εμφανιζόταν σε αρκετές έρευνες ως ισχυρή κοινωνική τάση, αντανακλώντας τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια. Σήμερα, όμως, φαίνεται να διαμορφώνεται μια διαφορετική πολιτική ψυχολογία: η ανάγκη κυβερνησιμότητας σε ένα περιβάλλον διεθνούς αβεβαιότητας.
Σε δημοσκόπηση της Pulse (Φεβρουάριος 2026) περίπου 65% των ερωτηθέντων αξιολόγησε θετικά την ελληνική στάση, ενώ σε αντίστοιχη έρευνα της MRB η επιλογή της κυβέρνησης να δράσει άμεσα σε συνεννόηση με την Κυπριακή κυβέρνηση και τις υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις συγκέντρωσε θετικές γνώμες από περίπου 60% των πολιτών.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η πολιτική αυτή φαίνεται να διευρύνει την εκλογική επιρροή της κυβέρνησης πέρα από τον στενό πυρήνα της. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μετακινήσεις ψηφοφόρων τόσο από τον χώρο της κεντροδεξιάς όσο και από το κέντρο. Παράλληλα, οι δείκτες προσωπικής δημοφιλίας του πρωθυπουργού εμφανίζουν βελτίωση. Σε μετρήσεις της Metron Analysis και της GPO, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί σημαντικό προβάδισμα στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, με ποσοστά που κινούνται περίπου 20 μονάδες πάνω από τον δεύτερο.
Η αντιπολίτευση, από την άλλη πλευρά, εμφανίζεται να κινείται σε πιο σύνθετο περιβάλλον. Το ΠΑΣΟΚ καταγράφει μια σχετική δημοσκοπική σταθεροποίηση, χωρίς όμως να εμφανίζει ισχυρή δυναμική ανόδου. Αντίθετα, σε αρκετές μετρήσεις κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση παρουσιάζουν μικρές απώλειες, γεγονός που δείχνει ότι η διάχυτη ψήφος διαμαρτυρίας δεν βρίσκει σήμερα σαφή πολιτική έκφραση.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η κοινωνία φαίνεται να επαναξιολογεί τις πολιτικές της προτεραιότητες. Σε μια περίοδο όπου οι γεωπολιτικές κρίσεις, η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και οι ευρύτερες ανακατατάξεις στο διεθνές σύστημα δημιουργούν ένα αβέβαιο περιβάλλον, η έννοια της σταθερότητας επανέρχεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Οι δημοσκοπήσεις ασφαλώς δεν καθορίζουν την πολιτική. Όμως συχνά αποτυπώνουν τη βαθύτερη κοινωνική διάθεση. Και αυτή τη στιγμή ο δημοσκοπικός καθρέφτης δείχνει κάτι σαφές: σε ένα περιβάλλον κρίσεων, οι πολίτες φαίνεται να προτάσσουν τη σταθερότητα έναντι της πολιτικής διαμαρτυρίας.
Αν αυτή η τάση θα αποδειχθεί συγκυριακή ή θα διαμορφώσει μια πιο μόνιμη πολιτική ισορροπία, θα φανεί τους επόμενους μήνες. Για την ώρα, όμως, η πολιτική των μετρήσεων δείχνει να καταγράφει μια κοινωνία που, μετά από χρόνια κρίσεων, φαίνεται να επιλέγει την προβλεψιμότητα της διακυβέρνησης.
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
Η στάση του Ισπανού πρωθυπουργού στην επίθεση των ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον Ιράν μπορεί να είναι «σωστή» ή «λάθος» αναλόγως του αποτελέσματος. Όμως αυτό δεν σημαίνει κάτι για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης
17°
