Ανδρουλάκης ή χάος

Όταν ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ έλεγε ότι «το δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή χάος, αλλά Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος» ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να ηττηθεί από το «χάος» παρά από κάποιον από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης. 

Αντικαθιστώντας το απροσδιόριστο με το συγκεκριμένο, εκμεταλλεύτηκε για άλλη μια φορά την όλο και πιο εξοργιστική ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης, και κυρίως του ΠΑΣΟΚ, να πείσει ότι υπάρχει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Λέω «κυρίως του ΠΑΣΟΚ» γιατί προφανώς δεν περιμένει κανείς από την Κωνσταντοπούλου ή τον Βελόπουλο να προτείνουν κάτι περισσότερο από τυφλή και άμυαλη διαμαρτυρία και το ίδιο ισχύει και για τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ: ο καλός αντιμνηνιακός θεούλης (του οποίου πρώτος ιεροκήρυκας θυμίζω ήταν ο Αντώνης ο Σαμαράς) που τους έφερε για μια (και ελπίζω μοναδική) φορά στην κυβέρνηση, δεν ζει πια και οι θεούληδες που γεννιούνται αλληθωρίζουν περισσότερο προς ψεκασμένη ακροδεξιά μεριά. Συνεπώς για τον πρωθυπουργό είναι πολύ καλύτερο να συγκρίνεται με την αντιπολίτευση, παρά με κάποιο «χάος». Και το ευτύχημά του είναι ότι ως εναλλακτική στον σύντροφο Ανδρουλάκη εμφανίζεται ο ακόμα πιο βολικός για το κυβερνητικό αφήγημα σύντροφος Δούκας, ο οποίος όχι μόνο θέλει να στρέψει το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα πιο αριστερά (και άρα ακόμα πιο απωθητικά για την κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων του κέντρου) νερά, αλλά έχει και μια δημαρχιακή θητεία που πολύ δύσκολα θα τη χαρακτήριχε κανείς πετυχημένη.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο πρόθυμος βοηθός της αντιπολίτευσης, ο πρώτος αντιμνημονιακός, ο Αντώνης ο Σαμαράς, ο οποίος συνεχίζοντας να φέρεται σαν κακομαθημένο παιδάκι που θέλει να καταστρέψει το παιχνίδι των υπόλοιπων επειδή δεν τον παίζουν, επιτίθεται στον Μητσοτάκη λέγοντας «ο Μητσοτάκης είναι το χάος». Από κοντά και ο συγκυβερνήτης Ευάγγελος Βενιζέλος (ή Βαγγέλης, αναλόγως με την περιοχή που βρίσκεται κάθε φορά) να ανακαλύπτει τώρα τη «βαθιά κρίση της αξιοπιστίας των θεσμών» οι οποίοι ήταν ιδιαιτέρως αξιόπιστοι κατά τα πολλά χρόνια που ο ίδιος βρισκόταν σε κάποια κυβέρνηση, με αποκορύφωμα την περίοδο που οδήγησε στην Πρώτη Φορά Αριστερά. Κι αυτός σαν κακομαθημένο παιδάκι που του πήραν την τελευταία τηγανιτή πατάτα από το πιάτο του κι ενώ είχε φάει τις υπόλοιπες 99 και μην καταλαβαίνοντας ότι είναι κρίμα για κάποιον που έχει πιάσει την κορυφή (έστω και με συγκάτοικο) να πασχίζει με νύχια και με δόντια να παίξει έναν δεύτερο και τρίτο ρόλο*.

Συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω, αφού οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη είναι ο Ανδρουλάκης, ο Βελόπουλος και η Κωνσταντοπούλου, κι αφού ο Μητσοτάκης είναι το χάος, το δίλημμα για τις επόμενες εκλογές θα είναι Ανδρουλάκης, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος ή χάος. Κι επειδή οι δύο τελευταίοι θα φαγωθούν με την Καρυστιανού, καταλήγουμε στο δίλημμα «Ανδρουλάκης ή Χάος» που πραγματικά είναι δύσκολο να απαντηθεί. Και μπράβο του.

*Υπάρχει φυσικά και η περίπτωση να πιστεύει ειλικρινώς ότι είναι απολύτως απαραίτητος για τη χώρα, οπότε πρέπει να τον βοηθήσουμε εξηγώντας του ότι κανείς δεν είναι απολύτως απαραίτητος για τη χώρα και να τον απαλλάξουμε από το βάρος που κουβαλάει.