Το ΠΑΣΟΚ ή θα προχωρήσει ή θα αυτοκτονήσει

Η προεκλογική χρονιά που μόλις ξεκίνησε βρίσκει το πολιτικό σκηνικό σε αναβρασμό. Οι διεργασίες εντείνονται τόσο στο εσωτερικό των κομμάτων όσο και αναμεταξύ τους ανάλογα με τους στόχους που το καθένα έχει θέσει στο δρόμο προς τις επόμενες κάλπες. Ο εκνευρισμός εντείνεται από τη φημολογία για την εξαγγελία της εμφάνισης νέων κομμάτων και τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί να έχουν στην αναμενόμενη αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων και επομένως και στο εκλογικό αποτέλεσμα. Οι ολοένα και πιο πυκνές δημοσκοπήσεις εξελίσσονται, πέρα από εργαλεία ανάλυσης, και σε επικοινωνιακά εργαλεία των κομματικών επιτελείων που σπεύδουν να τις ερμηνεύσουν με βάση τις στρατηγικές τους επιδιώξεις.

Από την άποψη αυτή τα πράγματα για την κυβέρνηση φαίνεται να είναι πιο εύκολα, όχι τόσο εξ αιτίας των πενιχρών επιδόσεών της ειδικά στη δεύτερη θητεία της - άλλωστε το «αποτύχαμε» είναι δική της παραδοχή - όσο, κυρίως, εξ αιτίας της αδυναμίας της αντιπολίτευσης να αρθρώσει ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Επομένως, το πρόβλημα περνάει στην πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δεν εξαντλείται μόνο στην επεξεργασία προγραμματικών θέσεων. Ο πολίτης που θα αποφασίσει να πάει στην κάλπη θέλει να είναι σίγουρος ότι με την κομματική επιλογή που θα κάνει σύμφωνα με τις απόψεις του, θα συμβάλλει παράλληλα και στην πολιτική σταθερότητα μακριά από τις περιπέτειες και τους κινδύνους που διέτρεξε στο πρόσφατο παρελθόν.

Αυτά είναι τα ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήσει καθαρά και χωρίς αμφισημίες το ΠΑΣΟΚ αν θέλει να δει την πρότασή του για την διεκδίκηση της εξουσίας να γίνεται στοιχειωδώς πιστευτή. Δυστυχώς, ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα, τα μηνύματα που εκπέμπονται μάλλον δεν ξεκαθαρίζουν τις απαντήσεις όπως φαίνεται και από τη «βελόνα» που έχει πάρει την κατηφόρα. Μέχρι σήμερα, όλες οι αποφάσεις όλων των - εκλεγμένων και μη εκλεγμένων - οργάνων από το τελευταίο Συνέδριο και μετά κατέληγαν στην ίδια επωδό. Το ΠΑΣΟΚ θα διεκδικήσει στις επόμενες εκλογές αυτοδύναμα τη νίκη επιδιώκοντας αμφίπλευρη διεύρυνση των δυνάμεών του. Το εκλογικό αποτέλεσμα θα καθορίσει στη συνέχεια την πορεία της χώρας.

Το τελευταίο διάστημα ορισμένη πλευρά στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχει ζητήσει να ψηφιστεί στο ερχόμενο συνέδριό του απόφαση σύμφωνα με την οποία το ΠΑΣΟΚ αποκλείει σε κάθε περίπτωση μια ενδεχόμενη μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Η ηττοπάθεια, η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις του και η απαξίωση των στόχων του κόμματος είναι μάλλον το τελευταίο που χρειάζεται το συνέδριο του Μαρτίου. Ωστόσο, η πρόταση στέλνει μηνύματα προς διαφορετικές κατευθύνσεις και κατ’ αρχήν θέλει να αποδομήσει την συγκυβέρνηση με τη ΝΔ του 2012 που στοίχισε στο ΠΑΣΟΚ ακριβά αλλά κράτησε την Ελλάδα όρθια μέσα στην κρίση μέχρι την κατάληψή της από τις πλατείες των «αγανακτισμένων».

Αυτές τις πλατείες και τα όσα ακολούθησαν θέλουν να σβήσουν κάποια στελέχη της Κεντροαριστεράς και του ΠΑΣΟΚ από τη μνήμη των πολιτών προκειμένου να περάσουν ευκολότερα το δεύτερο μήνυμα της πρότασής τους. Ότι δηλαδή η κυβερνητική πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης περνάει μέσα από την «συμπεριλιπτική προοδευτική συνεργασία» με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει στη σημερινή έφοδο του λαϊκισμού. Πάντως, αν κρίνει κανείς από τις πρώτες πληροφορίες για επαφές με Χαρίτση και Φάμελλο, ηγέτες δύο κομμάτων που δεν θα υπάρχουν καν μετά την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα, αντιλαμβάνεται ότι η πρόταση των στελεχών του ΠΑΣΟΚ αναφέρεται καθαρά σε συμπόρευση με τον ανανήψαντα πρώην πρωθυπουργό. Πιστεύουν πραγματικά κάποιοι ότι οι προοδευτικοί πολίτες που πάλαιψαν για να κρατηθεί η χώρα ζωντανή στην Ευρώπη υπάρχει περίπτωση να ξαναβάλουν, έστω και εμμέσως, με την ψήφο τους τον Τσίπρα στο παιχνίδι της εξουσίας;

Τον Νοέμβριο του 2024 το ΠΑΣΟΚ είχε δει, μετά από πολλά χρόνια τη δημοσκοπική του επίδοση να ανεβαίνει στο 20%. Οι αναλυτές που βλέπουν και πίσω από την εκτίμηση της ψήφου είχαν σημειώσει τότε ότι για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ υπερτερούσε της ΝΔ στον κεντρώο χώρο. Κάτι φυσιολογικό δηλαδή αφού το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε πάντα με την πλειοψηφία των κεντρώων πολιτών. Ήταν μια χρυσή πολιτική ευκαιρία γιατί ένα μέρος των μετριοπαθών ψηφοφόρων είχαν αρχίσει να κουράζονται και να αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του Κυριάκου Μητσοτάκη σε αυτό το χώρο. Δυστυχώς η ευκαιρία αυτή χάθηκε μετά από άστοχες πολιτικές κινήσεις και, όπως είπε στην τελευταία του ομιλία στο Ζάππειο ο Κώστας Σημίτης «οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές». Ας ελπίσουμε ότι το συνέδριο του Μαρτίου θα είναι ακόμα μια, η τελευταία ίσως, ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ.