Δηλαδή, ρε παλικάρια, τι θα θέλατε να κάνει ο Μητσοτάκης με τον Τραμπ;

Αν κάποιος νόμιζε ότι η ανάγκη για υποταγή σε έναν αυταρχικό ηγέτη και ο θαυμασμός για το νταηλίκι στην πολιτική είναι προνόμια των θαυμαστών του δικτάτορα της Ρωσίας, έχει γελαστεί. Όπως φαίνεται, την ίδια ακριβώς ανάγκη με τα πουτινάκια φαίνεται να νιώθουν και τα τραμπάκια. Μιλάω για τους υποστηρικτές του φίλου του Έπσταιν, οι οποίοι είναι έτοιμοι να μας περιγράψουν τα ωραία αρώματα που πλημμυρίζουν τον χώρο όταν ο πορτοκαλής αερίζεται και έσπευσαν να πλέξουν το εγκώμιό του δημοσίως μετά τη σύλληψη του Μαδούρο.

Στην κατηγορία αυτή (και ευτυχώς) δεν ανήκει ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, στον οποίο έσπευσαν να την πέσουν οι ασυμβίβαστοι του καναπέ. Αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει η ευθύνη μιας χώρας που απέναντί της έχει έναν μεγάλο και όχι πολύ καλό γείτονα. Αυτοί που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί της νομιμότητας, αρκεί το σπαθί να το κρατάει άλλος. 

Αν μη τι άλλο, η αναφορά στη νομιμότητα της σύλληψης του Μαδούρο είναι διφορούμενη. Kι αν ήθελε πραγματικά να είναι στο καλό πλευρό του Τραμπ θα ήταν καλύτερο να την αφήσει κατά μέρους, αφού η φράση για την οποία κατηγορήθηκε ουσιαστικά αποδέχεται την αμφισβήτηση των ενεργειών των ΗΠΑ. Το να γράφει ότι «δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των ενεργειών» ούτε το διεθνές δίκαιο καταλύει, ούτε δουλοπρέπεια δείχνει. Ένας δουλοπρεπής θα έγραφε πόσο νόμιμη ήταν η αμερικανική επιχείρηση και πόσο υπέροχος είναι ο Τραμπ. Θα έγραφε «Στον Δυτικό κόσμο υπάρχει πλέον ένας ηγέτης που υπερασπίζεται έμπρακτα τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου: ο Ντόναλντ Τραμπ» όπως έγραψε ο Μάκης ο Βορίδης (που τυπικά θα είχε δίκιο αφού η Ευρώπη, πλην Μ. Βρετανίας, Πορτογαλίας κι ενός μικρού μέρους της Ισπανίας, ανήκει στο ανατολικό ημισφαίριο). 

Αυτό που έκανε ο Μητσοτάκης είναι το αντίστοιχο ενός νεαρού που γκομενίζει με μια ηλικιωμένη για τα λεφτά της και της γράφει πόσο τη θέλει προσθέτοντας «δεν είναι η ώρα να συζητήσουμε αν τα αισθήματά μου είναι προϊόν της περιουσίας σου» και υπό αυτή την έννοια με έκανε να γελάσω πολύ και να την κοροϊδέψω. Αλλά σίγουρα όχι να θυμώσω και πολύ περισσότερο να απαιτήσω από τον πρωθυπουργό να γίνει η Ζαν ντ’ Αρκ του (περισσότερο γκρίζου παρά ασπρόμαυρου) Διεθνούς Δικαίου.

Οι οργίλες επιθέσεις στο όνομα της διεθνοδικαιικής καθαρότητας, όταν δεν είναι πονηρές είναι φοβερά αφελείς. Οι πονηρές επιθέσεις ξέρουμε από πού πηγάζουν. Οι αφελείς όμως οφείλονται σε μια αδυναμία κατανόησης των διαφορετικών ρόλων. Εγώ κάνω μια σατιρική εκπομπή. Μπορώ να γελάσω με το δισυπόστατο του «δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε» και να το κοροϊδέψω. Αλλά, ταυτοχρόνως, δεν μπορώ να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω ότι εγώ δεν έχω την ευθύνη μιας χώρας την οποία δεν μπορώ να βάλω σε κίνδυνο, για να παραστήσω τον αδέκαστο κριτή ενός νάρκισσου που έχουμε την ατυχία να βρίσκεται στο τιμόνι της ισχυρότερης χώρας του κόσμου. Και αυτό είναι που πρέπει να καταλάβει αυτός που η μόνη του πραγματική ευθύνη, το μόνο που διακυβεύεται κάθε φορά που λέει ή γράφει κάτι, είναι ο εαυτός του.

Είναι άλλο το να αντιλαμβανόμαστε το πόσο κακό είναι η στροφή στην πολιτική των ΗΠΑ (που θα γινόταν έτσι κι αλλιώς) να γίνεται με τον αυτάρεσκο πορτοκαλή στο τιμόνι, κι άλλο να απαιτούμε από έναν Έλληνα πρωθυπουργό να είναι ο μόνος από τους συμμάχους που θα συγκρουστεί μαζί του. Και μπράβο μας.