ΟΠΕΚΕΠΕ: Γιατί είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο της επιτροπής;

Φαντάζομαι θα έχετε παρακολουθήσει σε ειδήσεις ή σε ντοκιμαντέρ στιγμιότυπα από συνεδριάσεις επιτροπών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Και θα έχετε δει πώς φέρονται οι Αμερικανοί πολιτικοί που ερευνούν τα σημαντικά πολιτικά θέματ, τα οποία ενδεχομένως να έχουν σημαντικές νομικές προεκτάσεις: εντελώς διαφορετικά από τον τρόπο με τον οποίο φέρονται οι Έλληνες πολιτικοί στις δικές τους εξεταστικές επιτροπές.

Ρίξτε μια ματιά, αν έχετε κουράγιο, στην προχτεσινή συνεδρίαση της επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Λέω «αν έχετε κουράγιο» γιατί το θέαμα είναι αποκαρδιωτικά τριτοκοσμικό. Η εικόνα των βουλευτών, που υποτίθεται ότι ερευνούν ένα από το σοβαρότερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών, είναι εικόνα καφενόβιων που τσακώνονται για τις ομάδες τους μετά από μερικές μπίρες. Φωνές που σκεπάζουν η μία την άλλη, υστερικές χειρονομίες και απόλυτη αδιαφορία για την αλήθεια. Βουλευτές που τα μόνα που τους νοιάζουν είναι η εξυπηρέτηση της κομματικής γραμμής και μερικά δευτερόλεπτα στο ρεπορτάζ του δελτίου ειδήσεων, για τα οποία είναι έτοιμοι να πετάξουν οποιοδήποτε ίχνος σεβασμού σε θεσμούς και διαδικασίες.

Γιατί τα στελέχη της επιτροπής (τα περισσότερα τουλάχιστον) δεν στερούνται μόρφωσης και μιας κάποιας καλλιέργειας. Δεν πρόκειται για άξεστους και αμόρφωτους ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς αλλιώς να φερθούν. Πρόκειται για ανθρώπους που απολύτως συνειδητά επιλέγουν μια αγοραία συμπεριφορά, ενώ θα μπορούσαν (τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς) να φερθούν ως κάποιοι που η εξέλιξη δεν τους έχει προσπεράσει χωρίς να τους αγγίξει.

Δεν είμαι μέσα στα κεφάλια τους (ευτυχώς γιατί θα ήταν αφόρητα εκεί μέσα), οπότε δεν μπορώ με απόλυτη σιγουριά να πω τι είναι αυτό που τους κάνει να φέρονται σαν καμένοι καφενόβιοι. Αλλά πιστεύω ότι δεν θα πέσω τελείως έξω αν υποθέσω ότι έτσι ελπίζουν:
α) να ικανοποιήσουν τις ηγεσίες των κομμάτων τους ως στελέχη που είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να υπηρετήσουν τη γραμμή του κόμματος και
β) να γίνουν αρεστοί στο πιο φανατικό κομμάτι των ψηφοφόρων.

Και μπορεί να τα καταφέρνουν. Με την επίδειξη του πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν, μπορεί να ικανοποιούν τις ηγεσίες που λατρεύουν τα στρατιωτάκια και να γίνονται αρεστοί στο πιο φανατικό κομμάτι των ψηφοφόρων που, αντί για πολιτικούς, θέλει μονομάχους. Αλλά καθώς αυτοί τα καταφέρνουν, χάνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Που θα θέλαμε οι αντιπρόσωποί μας να είναι οι καλύτεροι από εμάς και τους βλέπουμε να πασχίζουν ώστε να γίνουν χειρότεροι. Τουλάχιστον σ’ αυτό τα καταφέρνουν καλά. Και μπράβο τους.