Ζοφερή δυστοπία! Κάνουν στη Ζωή ερωτήσεις που δεν της αρέσουν!

Δεν χρειάζεται να είμαι εγώ αυτός που θα σας πει για τη ζοφερή δυστοπία μέσα στην οποία ζούμε. Την έχουν περιγράψει και καταγγείλει άνθρωποι πολύ σημαντικότεροι από μένα και το πιο σημαντικό είναι ότι τη νιώθετε στο πετσί σας. Όμως τα πράγματα γίνονται χειρότερα με τέτοια ταχύτηταν που πια γίνεται πρακτικά αδύνατο ακόμα και να τα καταγράφεις. Ας πούμε μόλις πριν μια εβδομάδα είχαμε την περίπτωση του δημοσιογράφου Ζαχαρού ο οποίος χωρίς να ντραπεί εξέφρασε δημοσίως απόψεις ιδιαιτέρως ενοχλητικές για την αριστερά γενικώς και για το ΚΚΕ ειδικώς και ελάχιστες μέρες μετά, μια νέα δημοσιογραφική απρέπεια έρχεται να προσβάλει κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό πολίτη.

Η δημοσιογράφος Φαίη Μαυραγάνη, είχε καλεσμένη στην εκπομπή της στον ΣΚΑΙ την πρώην πρόεδρο της Βουλής, συντρόφισσα Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κι αντί να σεβαστεί τον θεσμικό της ρόλο, τους αγώνες της και κυρίως το επώνυμό της, της έκανε ερώτηση για τον Αλέκση τον Τσίπρα. Και παρότι είδε τη δυσφορία να διαγράφεται στο συνήθως γαλήνιο πρόσωπό της, επέμεινε στην ερώτηση μην αφήνοντας άλλο περιθώριο στην κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου από την αποχώρηση.

Το τρομοκρατημένο - από την πλέρια λαϊκή στήριξη των αγώνων της συντρόφισσας προέδρου - κατεστημένο βάζει πια απροκάλυπτα τους δημοσιογράφους να της κάνουν ερωτήσεις που δεν της αρέσουν. Ερωτήσεις που είναι σίγουρο ότι θα τη δυσαρεστήσουν και ίσως ακόμα και να την πληγώσουν. Είναι νομίζω φανερό πως οι άνθρωποι του συστήματος δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα και δεν σέβονται τίποτα.

Ούτε τον πόνο μιας γυναίκας που είδε τον βαστάζο του μπαμπά της να γίνεται πρόεδρος στο κόμμα της, μετά πρωθυπουργός και μετά να προδίδει τον αγώνα να οδηγηθεί η Ελλάδα στον άλλο κόσμο (αυτόν που είναι εφικτός). Μπορεί ο Αλέκσης να της πρόσφερε τη θέση του προέδρου της Βουλής με τα ισόβια προνόμια αλλά η προδοσία του ονείρου να τιναχτεί στον αέρα η δυστοπική Ελλάδα προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η Ελλάδα όπως την ονειρεύτηκε η ίδια, δεν μπορεί να μπει σε κανένα ζύγι. Και σαν να μην έφταναν αυτά, την ώρα που η Ζωή, χάρη στο δυστύχημα των Τεμπών (εννοώ των αγώνων της σχετικώς), νιώθει τα φτερά της πιο δυνατά από ποτέ, εκείνος αποφασίζει να επαναδραστηριοποιηθεί και να της σαμποτάρει τα όνειρα.

Και έρχεται η δημοσιογράφος και της κάνει ερώτηση γι' αυτόν τον άνθρωπο. Και επιμένει σ' αυτή τη δυσάρεστη ερώτηση ξεχνώντας πως απέναντι της έχει μια πολιτικό της Αριστεράς που, όπως αποκαλύπτει η ίδια, εργάζεται 24 ώρες το 24ωρο στη Βουλή. Πώς ήταν δυνατόν μια προοδευτική πολιτικός να μείνει στο στούντιο, μετά από μια τέτοια επίδειξη ασέβειας, όχι μόνο στην ίδια αλλά και τους αγώνες της δημοκρατικής Παράταξης.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, ξεκίνησα μιλώντας για ζοφερή δυστοπία αλλά φοβάμαι πως αυτή η φράση είναι λίγη για να περιγράψει το σκοτάδι το οποίο βιώνουμε. Ένα σκοτάδι που επιτρέπει σε δημοσιογράφους να κάνουν ακόμα και σε μια κόρη Νίκου Κωνσταντόπουλου, μια πολιτικό της Αριστεράς, ερωτήσεις που δεν της αρέσουν. Και ντροπή τους.