ΟΠΕΚΕΠΕ: Η βολική καραμέλα των «παθογενειών» του συστήματος

Όταν ακούω πολιτικούς ή δημοσιογράφους να μιλάνε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και να καταλήγουν στις «παθογένειες τους συστήματος», σκέφτομαι ότι είναι κρίμα τόσος κόπος να πηγαίνει χαμένος γιατί όσο κι αν προσπαθήσει, όσο κι αν κουραστεί κανείς, τα αδικαιολόγητα δεν δικαιολογούνται. Το να είναι κανείς απατεώνας ή κλέφτης δεν είναι κάτι που αφορά μια ευρύτερη παθογένεια της οποίας είναι θύμα.

Οι απάτες των πολιτικών (είτε αυτές γίνονται για να αυξήσουν τα εισοδήματα τους, είτε για να αυξήσουν την επιρροή τους, ή ακόμα και για τα δύο) δεν επιβάλλονται από κανένα σύστημα. Μπορεί το πολιτικό σύστημα (δηλαδή οι συνάδελφοι τους στην κυβέρνηση) να τις ενθαρρύνει και μπορεί να βοηθάει στην συγκάλυψή τους, αλλά κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να κλέψει και να εξαπατήσει. Τα υπουργικά γραφεία ή τα γραφεία των δημόσιων οργανισμών δεν είναι γεμάτα από μικρόβια κάποιας ασθένειας, την οποία άθελα του κολλάει όποιος κάθεται σ΄αυτά. Οι υπουργοί, οι υφυπουργοί, οι γενικοί γραμματείς, οι επικεφαλείς οργανισμών που εμπλέκονται σε σκάνδαλα δεν είναι άνθρωποι ανυποψίαστοι που αρρώστησαν από τα μικρόβια του «συστήματος» και άθελά τους - εξαιτίας των «παθογενειών» - εξαπάτησαν. Είναι άνθρωποι που αποφάσισαν να εξαπατήσουν και να κλέψουν και απλώς χρησιμοποιήσαν το σύστημα για να το κάνουν.

Αντιστοίχως, οι πολιτικοί που επιτρέπουν στους συναδέλφους τους ή τους υφισταμένους τους να εξαπατούν και να κλέβουν προσβλέποντας στα κέρδη που μπορεί να έχει για την παράταξη τους μια απάτη (ή επειδή δεν θέλουν να ταράξουν τον κομματικό μηχανισμό), δεν έχουν προσβληθεί από καμία ασθένεια. Αν είναι άρρωστοι, είναι από το πάθος τους για καριέρα και εξουσία, ή από τον φόβο τους να συγκρουστούν (φόβος που τους καθιστά αυτομάτως ακατάλληλους για την πολιτική).

Καταλαβαίνω ότι είναι πάντοτε βολικό να ευθύνεται το «σύστημα» αλλά δυστυχώς τα κέρδη από την απάτη δεν πάνε στο «σύστημα», γενικώς και αορίστως, αλλά σε συγκεκριμένες τσέπες και σε συγκεκριμένα ονόματα του ψηφοδελτίου. Αντιθέτως το πολιτικό σύστημα μόνο να χάσει έχει από την πεποίθηση ότι είναι από τη φύση του προβληματικό και ότι οι άνθρωποι που το διαχειρίζονται (και τελικά το ορίζουν) δεν έχουν καμιά ουσιαστική ευθύνη.

Η μοναδική παθογένεια που ευθύνεται για τις απάτες όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η παθογένεια της ηθικής των πολιτικών και των πολιτών που θέλουν να γίνουν ισχυρότεροι και πλουσιότεροι χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσο. Είναι η παθογένεια της ηθικής όσων τους χαζεύουν να το κάνουν και δεν κλείνουν τις τρύπες μέσα από τις οποίες ξεγλιστρά η απάτη. Όλα τα υπόλοιπα είναι φτηνές δικαιολογίες του τύπου «μαζί τα φάγαμε» που μπορεί να δικαιολογούνται σε έναν απλό πολίτη, αλλά όχι σε κάποιον που ανέλαβε να φυλάει το χρηματοκιβώτιο και να κρατάει τα κλειδιά του ώστε να μην τα φάει κανείς. Και μπράβο του.