Εποχές δίχως κανόνες

Να ξεκινήσω με μια «αυθαιρεσία»: υπάρχει ένα κοινό σημείο ανάμεσα στην ελληνική εσωτερική πολιτική κατάσταση και στη διεθνή, είναι η εποχή χωρίς κανόνες ή, διαφορετικά, το γκρέμισμα του κάθε λογής δημοκρατικού θεσμικού πλαισίου.

Στα διεθνή, το ξεκίνημα της διακυβέρνησης Τραμπ δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν πρόκειται για μια άλλου είδους πολιτική, αλλά για έναν άλλο τρόπο άσκησης της πολιτικής τόσο στο εσωτερικό όσο και στα διεθνή. Στο εσωτερικό το βλέπουμε με την εφαρμογή μιας σειράς παραλογισμών σε διάφορα επίπεδα, χωρίς κανένα κέρδος υπέρ του κράτους ή της κοινωνίας. Αντίθετα, βλέπουμε την άμεση καταστροφή κάθε συστήματος κοινωνικής πρόνοιας και περίθαλψης, με την ταυτόχρονη μείωση των εισοδημάτων των φτωχότερων κοινωνικά τμημάτων.

Στα δικά μας, παρατηρούμε καθημερινά μια σειρά από ακατάσχετους βερμπαλισμούς οι οποίοι δεν οδηγούν πουθενά και, όταν οδηγούν κάπου, αφορούν στην επισήμανση του ασήμαντου, επιχειρώντας με μια αλαζονεία ιδιαίτερου τύπου να το καταστήσουν σημαντικό. Εκείνο το οποίο κυριαρχεί ή επιδιώκεται να κυριαρχήσει μέσα από κάθε αντιπολιτευόμενο πολιτικό συνασπισμό είναι το συναίσθημα.

Έτσι, πάνω σ’ αυτή τη βάση, της ανυπαρξίας επιχειρημάτων, της κοινωνικής ανυποληψίας, αφού για να σχηματιστεί μια νέα κυβέρνηση θα χρειαστεί να συνασπιστούν τουλάχιστον τέσσερα κόμματα της αντιπολίτευσης, και τελικά της διαρκούς επίκλησης του συναισθήματος, επιδιώκεται να «πέσει» η κυβέρνηση και τελικά χωρίς κανείς να μπορεί να καταλάβει τον λόγο. Το σημαντικό σε όλη αυτή την α-νόητη επιχειρηματολογία είναι βασικά η κατάργηση κάθε λογικού κανόνα συζήτησης με βάση πολιτικά επιχειρήματα. Πρακτική η οποία αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της δημοκρατίας.

Αυτό είναι και το βασικό σημείο σύμπτωσης της πολιτικής πρακτικής του τραμπισμού και του συνόλου των κομμάτων της ελληνικής αντιπολίτευσης: η κατάργηση του πολιτικού διαλόγου μέσα σε πλαίσια κοινώς αποδεκτά με βάση τον ορθό λόγο και τις δημοκρατικές αρχές και η επιδίωξη του σε εξωθεσμικές μορφές με ψέματα, υπεκφυγές και φαντασιώσεις. Όλη αυτή η κατάσταση φάνηκε ξεκάθαρα στις συζητήσεις σχετικά με το συγκλονιστικό δυστύχημα στα Τέμπη, όπου κανένα με απολύτως κανένα κόμμα, του κυβερνώντος συμπεριλαμβανομένου, δεν δεσμεύτηκε σε μια ολική αναδιάρθρωση των σιδηροδρόμων. Η συντριπτική φύση της επιχειρηματολογίας στηρίχτηκε στο συναίσθημα και σε διαφόρων ειδών εξορκισμούς και λιβέλους, βασικά χωρίς επιχειρήματα, αφού ούτως ή άλλως τον τελικό λόγο έχουν τα δικαστήρια.

Κάπως έτσι, βαδίζουμε πια σ’ έναν τόπο όπου τα πάντα είναι σε αμφισβήτηση με σημαντικότερο το δημοκρατικό πλαίσιο, τόσο στο διεθνές όσο και στο εσωτερικό πεδίο. Σ’ ένα πεδίο όπου το κυρίαρχο στοιχείο είναι ο ανορθολογισμός, το συναίσθημα και η εκδίκηση. Κάποιοι έχουν θεωρήσει τους εαυτούς αδικημένους και θέλουν να πάρουν το αίμα τους πίσω. Πρόκειται για την αναβίωση ενός ταξικού μίσους άλλων εποχών και σε άλλα επίπεδα, όπου καταργούνται βασικές έννοιες και νοήματα με βασικό το νόημα δημοκρατία σε όλες του τις εκφάνσεις.