Ο Ρωμανός φταίει για όλα

Μερικές μέρες μετά την έκρηξη στους Αμπελόκηπους, σε πηγαδάκι μεταξύ 30άρηδων (Ελλήνων) σε στάση λεωφορείου στην Κηφησίας, άκουσα κάποιον να λέει, «Να δεις που θα το φορτώσουνε σε κείνο το παιδί, πώς το λέγανε…; Εκείνο που είχανε σπάσει στο ξύλο, που είχανε πυροβολήσει τον κολλητό του μπροστά στα μάτια του…;» «Νίκο Ρωμανό» απάντησε ο άλλος, και συμπλήρωσε, «Έλα τώρα που ξέχασες το όνομά του!»

Είχα σκεφτεί, μπα, αποκλείεται, νέρντε-νέρντε, ή από πού κι ως πού, ένα παιδί που δεν είναι πια παιδί, που έχει σκυλο-ταλαιπωρηθεί, έχει καταπονηθεί και κατατροπωθεί, έχει φάει το ξύλο της αρκούδας, έχει φυλακιστεί, βασανιστεί και στοχοποιηθεί, ένας άνθρωπος που πλήρωσε για τα λάθη του, που ζει αποτραβηγμένος στο σπίτι του, που δεν έχει απασχολήσει κανέναν εδώ και χρόνια, πώς θα βρεθεί τρόπος να μπλεχτεί με την καινούργια αυτή έκρηξη στα καλά καθούμενα;

Ορίστε που βρέθηκε. Με ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε σακούλα, η Ελληνική Δικαιοσύνη αποφάσισε ότι ο Νίκος Ρωμανός φταίει τελικά για την έκρηξη στους Αμπελόκηπους και οφείλει να τιμωρηθεί προληπτικά, με προφυλάκιση μέχρι να οριστεί η δίκη. Δε ξέρω νομικά αλλά ένας φίλος μας που προφυλακίστηκε κάποτε, έμεινε 18 ολόκληρους μήνες στη φυλακή επειδή άργησε η δίκη (στην οποία τελικά αθωώθηκε). Παρά τις διαβεβαιώσεις για την καλή του συμπεριφορά και συμμόρφωση, παρά τις παρακλήσεις των γονιών και του καθηγητή του, παρά την βεβαρυμένη πια υγεία του, ο Νίκος, με αλεξίσφαιρο γιλέκο (για να μην τον πυροβολήσει, ποιος ακριβώς;) και χειροπέδες, οδηγήθηκε στη φυλακή. Πάλι στη φυλακή, παρόλο που είχε εκτίσει την ποινή του για τα πρότερα αμαρτήματα, τιμωρήθηκε δηλαδή όσο χρειαζόταν και παραπάνω για την συμμετοχή του στην απόπειρα ληστείας, έκανε απεργία πείνας για να του επιτραπεί να παρακολουθεί μαθήματα, κι έγινε σύμβολο μιας γενιάς χωρίς να το θέλει, της γενιάς του: ο μέσος τριαντάρης σήμερα κουνάει το κεφάλι και αποφασίζει να μη το σκύψει, όταν σκέφτεται τον Νίκο Ρωμανό.  

Το εντελώς τρελό και παράλογο είναι ότι ποτέ στην Ελλάδα δεν βρίσκεται ο υπεύθυνος, ο φταίχτης: δεν έχει βρεθεί φταίχτης για το Μάτι με τους 103 νεκρούς, εκατό και τρεις παρακαλώ, ούτε για τα Τέμπη με τους 57 νεκρούς, πενήντα εφτά, παραθέτω τους νεκρούς ολογράφως μήπως και είναι πιο σκιαχτικός ο θάνατός τους. Έγιναν έρευνες του σκοτωμού και δεν οδηγήθηκε κανένας σε καμία φυλακή, δεν ανακαλύφθηκε κανένα δακτυλικό αποτύπωμα σε καμιά σακούλα, αλλά ορίστε που βρέθηκε ο ένοχος για την έκρηξη στους Αμπελόκηπους, οπότε μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι, εκτός που ο Νίκος Ρωμανός παίζει τελικά να έβαλε αυτός τη φωτιά στο Μάτι και μέχρι να οδήγησε το μοιραίο τραίνο, ποτέ δεν ξέρεις, αρκεί να ψαχτούνε καλά οι σακούλες για αποτυπώματα. Όλο και κάτι θα βρεθεί.

Ο Νίκος Ρωμανός εκπροσωπεί κάτι που σιχαίνεται ο μέσος υπάλληλος της Ελληνικής Αστυνομίας: αυτό που θεωρεί αριστοκρατία, το παλιό χρήμα (αν και δε θα ’χει μείνει δεκάρα πια στην έρμη την οικογένειά του, μετά από τόσα δικαστικά/δικηγορικά έξοδα…) Είναι στα μάτια τους το «παιδί βορείων προαστείων», το κακομαθημένο, αυτό που μεγάλωσε με ασημένιο γιογιό, που δεν στερήθηκε τίποτα, που οι πρόγονοί του είχανε λεφτά, στάτους, περιουσία, σπίτι με κήπο και διπλό γκαράζ. Σίγουρα του φωνάζανε «άρπα την, Ψυχικιωτάκι!» όταν τον δέρνανε, σίγουρα κλωτσούσαν μαζί με αυτόν και όλο το μεγαλο-αστικό κατεστημένο, ή ό,τι μπορεί να θεωρήσει ένας αστυνομικός μεγαλο-αστικό κατεστημένο. Αν ο Νίκος Ρωμανός ήτανε φτωχόπαιδο από την Νίκαια με γονείς περιπτεράδες, θα την είχε βγάλει καθαρή, ή τουλάχιστον καθαρότερη. Δεν θα είχε εισπράξει το μίσος των Σωμάτων Ασφαλείας, ούτε τόσες ανάποδες, κλωτσιές και μπουνιές. Ίσως να μην είχε καν προφυλακιστεί.

Ακόμα δεν μπορώ  να πιστέψω ότι προφυλακίστηκε. Ως επικίνδυνος για την Ελληνική κοινωνία, ή ως ύποπτος διαφυγής; Ποιος ξέρει. Θέλω να πετύχω την παρέα σε εκείνη τη στάση λεωφορείου και να τους πω «Είχατε δίκιο ρε παιδιά, στο Νίκο Ρωμανό τα φορτώσανε. Αλλά τουλάχιστον μη ξεχάσετε το όνομά του αυτή τη φορά…»