Και τι έγινε που η Εκκλησία δεν θα βαφτίζει τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών;

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω τις ενστάσεις στην εκφρασμένη μέσω του Αρχιεπισκόπου πρόθεση της Εκκλησίας να μην βαφτίζει τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιον μπορεί να ενδιαφέρει (δεν ξέρω πόσα από τα ομόφυλα ζευγάρια που μεγαλώνουν παιδιά θέλουν να τα υποβάλουν στο μαρτύριο του εικονικού πνιγμού) και στο κάτω κάτω πρόκειται για μια απόφαση η οποία όχι μόνο δεν βλάπτει κανέναν αλλά οφελεί κιόλας.

Τα παιδιά γλιτώνουν από την ταλαιπωρία του βασανιστήριου του εικονικού πνιγμού και του «γλεντιού» που ακολουθεί. Οι γονείς γλιτώνουν από το πιο περιττό έξοδο στην ιστορία των περιττών εξόδων και οι μόνοι «χαμένοι» είναι όσοι βιοπορίζονται από την τελετή. Μια απώλεια η οποία, με δεδομένο τον μικρό αριθμό των ενδιαφερομένων, είναι σίγουρα ασήμαντη. Αναγνωρίζω ότι πιθανόν να υπάρχει η απώλεια της επίδειξης που συχνά συνοδεύει τις θρησκευτικές τελετές αλλά αν στους γονείς αρέσει να επιδεικνύονται, μπορούν να οργανώσουν ένα «πάρτι ονοματοδοσίας».

Αυτό που δεν καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο είναι οι ενστάσεις που έρχονται από ανθρώπους οι οποίοι – όπως κι εγώ - δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία.

Ανθρώπους που φαίνεται να μην καταλαβαίνουν (ή να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν) ότι η απολύτως ορθή απαίτηση η Εκκλησία να μην έχει κανέναν λόγο στην καθημερινότητα τους συνεπάγεται και την αποδόχη από μέρους τους ότι δεν τους πέφτει κανένας λόγος για την καθημερινότητα της Εκκλησίας. Όπως εγώ δεν θέλω να έχει το δικαίωμα η εκκλησία να επιβάλει το ποιον μπορώ να παντρευτώ και ποιον όχι έτσι δεν έχω το δικαίωμα να επιβάλω στην εκκλησία το ποιον θα βαφτίζει και ποιον όχι. Δεν μπορεί να σε νοιάζει το ποιους κάνει μέλη του ένα κλαμπ στο οποίο δεν έχεις καμία διάθεση να γίνεις μέλος.

Πόσο μάλλον που η πρόταση του Αρχιεπισκόπου «η Εκκλησία να περιμένει να φτάσουν τα παιδιά αυτά σε μια ηλικία στην οποία θα βαφτίζονται αν επιθυμούν» είναι εξαιρετικά προχωρημένη. Βάζει τέλος στην παρωχημένη και εντελώς καταπιεστική παράδοση της υποχρεωτικής ένταξης σε μια πίστη μωρών που όχι μόνο δεν ξέρουν τι είναι πίστη αλλά ούτε και τη λέξη «πίστη» δεν μπορούν να προφέρουν. Είναι πολύ πιο λογικό οι άνθρωποι να διαλέγουν μόνοι τους τη θρησκεία και το δόγμα τους όταν φτάνουν σε ηλικία που να είναι σε θέση να κάνουν την επιλογή και καμία πίστη να μην τους επιβάλεται με το ζόρι. Και μακάρι αυτό να γίνεται για όλους για να πάψει επιτέλους ο βίαιος προσηλυτισμός βρεφών. Και μπράβο στον Ιερώνυμο.