Η γκρίνια για τις διακοπές στην Ελλάδα, τις «πολύ ακριβές τιμές» και τον τουρισμό.
Νόμιζα ότι είναι γνωστό σε όλους αλλά απ’ ό,τι φαίνεται πολλοί συμπολίτες δεν το ξέρουν και μου φαίνεται πως ήρθε η ώρα να το μάθουν. ΔΕΝ είναι υποχρεωτικό να κάνετε διακοπές σε Μύκονο, Πάρο, Αντίπαρο, Σαντορίνη ή οποιοδήποτε άλλο νησί των Κυκλάδων. Στην πραγματικότητα ΔΕΝ είναι υποχρεωτικό να κάνετε διακοπές σε οποιονδήποτε προορισμό σας φαίνεται πολύ ακριβός. Ευτυχώς ζούμε σε μια χώρα που είναι σχεδόν ολόκληρη ένας τουριστικός προορισμός και έχει εκατοντάδες (μπορεί και χιλιάδες) μέρη στα οποία μπορεί κανείς να παραθερίσει και πολλά από αυτά δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους «διάσημους τουριστικούς προορισμούς» πέρα από την πολυκοσμία και την παρέλαση των σελέμπριτιζ. Προορισμοί που είναι και όμορφοι και φτηνοί και το μοναδικό τους μειονέκτημα είναι ότι δεν τους έχει επιλέξει ο Τομ ο Χανκς.
Αυτά τα γράφω γιατί παρατηρώ ότι η γκρίνια για τις «πολύ ακριβές τιμές» που «δεν επιτρέπουν στoυς Έλληνες να κάνουν διακοπές» η οποία ξεκίνησε πέρυσι, έχει γίνει πλέον μόδα και πολλοί συμπολίτες αισθάνονται την υποχρέωση να γκρινιάξουν για ένα πρόβλημα που στην πραγματικότητα δεν υφίσταται.
Προφανώς υπάρχουν προορισμοί που είναι πολύ ακριβότεροι από όσο ήταν. Προφανώς υπάρχουν μέρη που μπορεί πριν από 10 ή 20 χρόνια να ήταν πάμφθηνα και τώρα μοιάζουν απλησίαστα. Και λοιπόν; Για κάθε μέρος που έχει γίνει απλησίαστο υπάρχουν άλλα 100 που μπορεί κανείς να τα πλησιάσει άφοβα. Αν εξαιρέσουμε όσους μπορεί να έχουν υπογράψει κάποιο συμβόλαιο να πηγαίνουν ισοβίως στο ίδιο μέρος, οι υπόλοιποι τι ζόρι τραβάτε; Αν οι παραθεριστικοί προορισμοί ήταν περιορισμένοι, αν υπήρχαν μόνο 10 ή 50 μέρη που μπορεί κανείς να κάνει διακοπές στην Ελλάδα, η γκρίνια θα ήταν κατανοητή. Αλλά η Ελλάδα έχει τόσα όμορφα μέρη για διακοπές που ακόμα κι αν πήγαινες σε διαφορετικό κάθε καλοκαίρι, θα χρειαζόσουν αρκετές ζωές για να τα επισκεφθείς όλα.
Οι μόνοι άνθρωποι που μπορεί να ισχυριστούν ότι είναι «αναγκασμένοι» να παραθερίζουν σε ένα μέρος είναι αυτοί που έχουν εξοχικά αλλά ακόμα κι αυτοί δεν θα είναι φοβερά πειστικοί. Γιατί α) έχουν ήδη γλιτώσει το μεγαλύτερο έξοδο των διακοπών β)αν το μέρος που έχουν το εξοχικό τους έχει ακριβύνει τόσο που ακόμα και με δικό σου σπίτι να μην το αντέχεις μπορούν να ενοικιάσουν το εξοχικό, να πάνε διακοπές αλλού και να βάλουν και μερικές χιλιάδες ευρώ στην άκρη. Μπορούν ακόμα και να το πουλήσουν και να βγούν κερδισμένοι από την «ακρίβεια». Ξέρω είναι σοκαριστικό αλλά είναι η πραγματικότητα.
Καταλαβαίνω ότι σε πολλούς συμπολίτες αρέσει τόσο να γκρινιάζουν που θα γκρίνιαζαν ακόμα και επειδή δεν μπορούν να αγοράσουν μια Φεράρι. Μόνο που η γκρίνια για τις διακοπές στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο ακατανόητη αφού μιλάμε για μια χώρα που από απόψεως προορισμών είναι γεμάτη Φεράρι και οι περισσότερες περιμένουν να τις οδηγήσεις σε τιμή ευκαιρίας.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, κανονικά το ότι υπάρχουν μέρη στα οποία πηγαίνουν οι πλούσιοι τουρίστες για να παραθερίσουν και να αφήσουν τα λεφτά τους θα πρέπει να μας κάνει χαρούμενους (αν μας ενδιαφέρει να μπαίνει χρήμα στη χώρα) ή να μας αφήνει αδιάφορους (αν δεν μας ενδιαφέρει). Το να διαμαρτυρόμαστε που κάποιοι προορισμοί, οι οποίοι και πριν ήταν για κάποιους απλησίαστοι (αλλά εμείς πηγαίναμε, οπότε δεν μας ένοιαζε) τώρα έχουν γίνει και για μας την ώρα που εκατοντάδες άλλοι παραμένουν φτηνοί και μας περιμένουν, είναι ακατανόητο. Και ελπίζω τώρα που έγινε γνωστό ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να πηγαίνουμε στους πιο ακριβούς προορισμούς να βρούμε κάτι άλλο για να γκρινιάξουμε. Και μπράβο μας.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
